บทที่ 1141 ศักดิ์ต่ำกว่าสามีสองขั้น?!

การมาถึงเมืองหยวนโจวพร้อมกับจักรพรรดิแพร ไม่ได้อยู่ในความคาดหมายของเยี่ยนจ้าวเกอ

ปราณม่วงกว้างใหญ่สั่นไหวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายรู้สึกประหลาดใจเช่นกัน

บุรุษสวมอาภรณ์สีดำคนหนึ่งปรากฏกายด้านในทะเลเมฆสีดำ เค้าหน้าหล่อเหลาจนแทบไม่อาจหล่อเหลาไปมากกว่านี้ได้ องอาจสง่างาม เป็นจักรพรรดิแพรนั่นเอง…จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำ

เขามีสีหน้าเรียบเฉย สองตาสงบนิ่งเหมือนน้ำที่ไม่มีระลอกคลื่นแม้แต่น้อย มองไปกลับไม่เหมือนสิ่งมีชีวิตที่มีจิตใจ

หรือควรบอกว่า ‘จิต’ สมควรมี เพียงแต่เหนือกว่าทุกผู้ทุกคน ทว่าไม่มีวิญญาณ

สายตาที่เขามองผู้อื่น เหมือนกับสำรวจตัวตนที่ไร้ชีวิต

ตอนนี้จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำมองเยี่ยนจ้าวเกอ

หลังจากลากันในนพยมโลกเมื่อครั้งนั้น นี่เป็นครั้งที่สองที่เยี่ยนจ้าวเกอได้เผชิญกับจักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำที่เดินบนเส้นทางไร้รัก

เพื่อสั่งสมสภาวะให้แก่กษัตริย์กระบี่ เยี่ยนจ้าวเกอลบเงาร่างของตัวเองเหมือนตั้งใจเหมือนไม่ได้ตั้งใจตลอดเวลา

ดังนั้นถึงแม้ตึกความลับฟ้าจะมีชื่อกระฉ่อนไปทั่วโลกซ้อนโลก แต่ว่าคนส่วนใหญ่ไม่ทราบถึงความสัมพันธ์อย่างเป็นรูปธรรมของเยี่ยนจ้าวเกอและตึกความลับฟ้า และคนส่วนใหญ่ก็ไม่คุ้ยเคยกับความสัมพันธ์ระหว่างเสี่ยวอ้ายและเยี่ยนจ้าวเกอด้วยเช่นกัน

ทว่าสำหรับยอดฝีมือระดับสูงบนโลกซ้อนโลกล้วนทราบ ว่าตึกความลับฟ้าที่พัดคลื่นลมขนาดมหึมาขึ้นบนโลกซ้อนโลกเป็นฝีมือของเยี่ยนจ้าวเกอ

ของล้ำค่าที่ได้สูญหายไปแล้วนับหลายสิบชนิดปรากฏโฉมขึ้นมาใหม่ ต่างก็เป็นเพราะเซียนผู้ถูกเนรเทศตระกูลเยี่ยน

แม้ปกติจะไม่ได้อยู่บนโลกซ้อนโลก แต่เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิแพรทราบเรื่องนี้ดี

ขณะนี้เขาพิจารณาเยี่ยนจ้าวเกอขึ้นลง พิจารณาอย่างละเอียดกว่าการเจอกันเป็นครั้งแรกในนพยมโลกเสียอีก

เยี่ยนจ้าวเกอมีสีหน้าเป็นปรกติ แม้ถูกจักรพรรดิเซียนจริงแท้ผู้หนึ่งจับจ้องกลับไม่มีความรู้สึกไม่สบายตัวแม้แต่น้อย

“จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำมาเยือน ตึกความลับฟ้ารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง” เขาประสานมือคารวะ กล่าวอย่างเฉยชา “ท่านต้องการของล้ำค่าชิ้นใด เพียงให้ลูกศิษย์ในสำนักมาก็พอ ถึงกับมาเยือนด้วยตัวเองเช่นนี้ นับว่าข้าผู้แซ่เยี่ยนได้รับความเมตตาแล้ว”

เมื่อได้ฟังคำเรียกของเยี่ยนจ้าวเกอแล้ว จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำก็หยุดการสำรวจ แต่อารมณ์ของเขากลับไร้การเปลี่ยนแปลงใดๆ

“ข้าต้องการอะไร ตึกความลับฟ้าล้วนมีหรือ” จักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำกล่าวอย่างสงบ

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มแย้ม แต่สายตาไม่มีแววยิ้ม “ของที่ท่านต้องการมากที่สุดย่อมมี แต่ว่าท่านไม่มีทางจ่ายได้ ดังนั้นท่านโปรดเลือกของที่อยู่รองลงไป พิจารณาตัวเลือกอื่นๆ ดู แบบนี้จะได้ไม่ต้องกลับไปมือเปล่า”

จักรพรรดิแพรได้ยินคำตอบชนิดตาต่อตาฟันต่อฟันของเยี่ยนจ้าวเกอ กลับไม่บันดาลโทสะ ยังคงเฉื่อยชา “ไม่ต้องรีบปฏิเสธ ข้าจะได้สิ่งที่ปรารถนาหรือไม่ พูดตอนนี้ยังเร็วไป”

“ถ้าหากวันนี้จักรพรรดิแพรคิดจะตรวจสอบของก่อน เกรงว่ายังคงผิดหวัง” เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลาง ระวังจักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำไปพลาง

อีกฝ่ายไร้การเปลี่ยนแปลงใดๆ “หาเป็นไรไม่ ในเมื่อมาแล้ว ข้าย่อมไม่คิดจะพลาดเรื่องยิ่งใหญ่ในวันนี้ไป คงเป็นเรื่องที่หลายปีมานี้เกิดขึ้นไม่กี่ครั้ง”

เยี่ยนจ้าวเกอกลับไม่พูดอะไรต่อ พยักหน้าอย่างแช่มช้า “ผู้มาเป็นแขก จักรพรรดิแพรเชิญด้านใน”

คนทั้งสองเหาะลงบนเมืองหยวนโจว มาถึงตึกความลับฟ้า

ด้วยสถานะของจักรพรรดิแพร อย่าเพิ่งพูดถึงว่าเป็นมิตรหรือศัตรู ก่อนที่จะฉีกหน้ากันโดยสิ้นเชิง ย่อมต้องปฏิบัติดุจแขกผู้มีเกียรติ

ระดับป้ายคำสั่งของยอดเขาอัศจรรย์ในตึกความลับฟ้าเดิมทีก็สูงมากอยู่แล้ว

ในการเติบโตตลอดสามปีของตึกความลับฟ้า การต้อนรับกับบุคคลากรล้วนได้รับการอบรมอย่างเหมาะสม มีพนักงานรับแขกพาจักรพรรดิแพรไปยังห้องส่วนตัวที่แยกออกไปเดี่ยวๆ

เยี่ยนจ้าวเกอมีที่พักของเจ้าของตึก

พวกเสี่ยวอ้าย อาหู่ ชิวเจียไห่คอยอยู่ด้านใน แม้แต่หวังผู่ก็มาด้วย พอเห็นเขาเข้ามาก็ถามทันทีว่า “จักรพรรดิแพรที่สวมอาภรณ์ดำผู้นี้มาด้วยเจตนาใด”

“ยังไม่ทราบ แต่แน่ใจว่าผู้มาเยือนไม่มีเจตนาดี คิดก่อเรื่อง” เยี่ยนจ้าวเกอนั่งลง ทางหนึ่งจิบชา ทางหนึ่งกล่าว “แต่ดูจากลักษณะสะกดทัพไม่เคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้ ข้ารู้สึกว่าคนที่จะก่อเรื่อง เกรงว่าไม่ได้มีแค่เขาคนเดียว”

พวกหวังผู่สีหน้าเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมา

“ต้องแจ้งให้ศิษย์น้องเนี่ยมาหรือไม่” ชิวเจียไห่ถาม