บทที่ 1169 การคารวะตอบของเยี่ยนจ้าวเกอ

ถึงแม้แต่ละคนจะพยายามปกปิดสายตาเต็มที่ แต่ไฉนเยี่ยนจ้าวเกอจะสัมผัสไม่ได้

กระนั้นเขาก็ไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากใช้สายตาส่งเสี่ยวอ้ายมุ่งหน้าไปทางตะวันออกด้วยความปีติยินดี ก็หมุนตัวมามองชิวเจียไห่ และหวังผู่ที่กลับมาบริเวณใกล้ๆ เมืองหยวนโจวเช่นกัน

“ครั้งนี้ขอบคุณศิษย์พี่หวังที่ลำบากให้ยืมกระบี่”

เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลางแบมือ

กระบี่โบราณที่ทอแสงสีทองจางๆ เล่มหนึ่งปรากฏขึ้นในมือเขา เป็นกระบี่เปิดกำเนิดอาวุธเซียน

ตอนนี้พลังไม่ได้ถูกกระตุ้นต่อ วัตถุเทพซ่อนความวิเศษ มองไปไม่มีอันใดผิดปรกติ

แต่ถ้าหากมีคนลองรวบรวมสมาธิเพ่งดูตัวกระบี่โบราณ จะดำดิ่งอยู่ด้านในจนไม่อาจถอนตัว จิตใจเกิดความลุ่มหลง ถูกเจตจำนงกระบี่ทำร้ายอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ถึงแม้ว่าเจตจำนงกระบี่ของกระบี่เปิดกำเนิดจะไม่อันตราย ทว่าสุดท้ายแล้วกระบี่ก็เป็นอาวุธสังหาร ความดุร้ายย่อมสุดที่ของวิเศษชิ้นอื่นจะเทียบเคียงได้

หวังผู่รับกระบี่โบราณ รอยยิ้มบนใบหน้าฝาดขมอยู่บ้าง “จ้าวเกอ ก่อนหน้านี้ข้าคิดไม่ถึงจริงๆ ว่า ประมุขปฐวีจะถูกเจ้า…”

“ถึงจะเป็นศัตรู แต่ก็จำเป็นต้องยอมรับว่า ประมุขปฐวีเป็นคู่ต่อสู้ที่มีจิตใจแน่วแน่ ล้มเหลวหลายครั้งก็ยังไม่ยอมแพ้” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าว “ครั้งนี้หากปล่อยเขาไป เขาจะต้องใช้วิธีการอื่นต่อ ไม่บรรลุเป้าหมายไม่เลิกรา”

“เรื่องเกี่ยวพันถึงมารดา ข้าได้แต่ลงมือก่อนได้เปรียบ”

เยี่ยนจ้าวเกอประสานมือให้แก่หวังผู่และชิวเจียไห่ “เพียงแต่เรื่องราวอาจกระทบถึงอาจารย์ลุงเยว่และศิษย์พี่ทุกท่านในเขานครหยก ต้องขออภัยจริงๆ”

หวังผู่กับชิวเจียไห่ต่างยิ้มหนักใจ ส่ายหน้าติดต่อกัน

“เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ มาคิดกันก่อนดีกว่าว่าจะจัดการปัญหาที่ตามมาอย่างไร” ชิวเจียไห่ถอนใจกล่าวว่า “ไม่ทราบว่ากษัตริย์เร้นลับจะออกฌานตอนไหน กษัตริย์ดินและท่านอาจารย์ก็ไม่ทราบว่าจะกลับโลกซ้อนโลกเวลาใด ไม่ทราบว่าใครจะกลับมาก่อน ความแตกต่างในนี้มีอยู่มากยิ่ง”

“ต่อจากนี้ข้าจะวางแผนจัดการเรื่องนี้” เยี่ยนจ้าวเกอพูดถึงเรื่องที่กษัตริย์ดาราบางทีอาจอยู่ในเขตราตรีอุดรอย่างรวบรัด “อาจจะออกจากโลกซ้อนโลกก็ได้ ถึงเวลาหากเกิดเรื่อง พวกศิษย์พี่สามารถร่วมมือกับบิดาข้าได้ทันกาล”

“ต่อจากนี้สำนักเราอาจมีสิ่งที่ต้องรบกวนทุกท่าน ขอขอบคุณทุกท่านไว้ก่อน” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวอย่างจริงใจ

ชิวเจียไห่มองหวังผู่ หวังผู่เงียบงันไม่กล่าววาจา

ที่แล้วมาเขามีนิสัยหนักแน่นมั่นคง กระทำเรื่องใดความจริงระวังตัวอยู่บ้าง ที่ให้เยี่ยนจ้าวเกอยืมกระบี่เปิดกำเนิด ก็เพื่อป้องกันศัตรูมีสภาวะยิ่งใหญ่ จนส่งผลต่อความปลอดภัยของเยี่ยนจ้าวเกอและเยี่ยนตี๋

คิดไม่ถึงว่า สุดท้ายกลับเป็นพวกเยี่ยนจ้าวเกอได้รับชัยชนะขั้นเด็ดขาด ถึงขั้นที่ยังสังหารประมุขปฐวีหวังเจิ้งเฉิงทิ้ง

นี่ไม่ใช่ความต้องการในตอนแรกสุดของหวังผู่ เขายินดีช่วยเยี่ยนจ้าวเกอสองพ่อลูกต้านทานแรงกดดันของผากิเลน แต่ไม่อยากให้เขานครหยกกับผากิเลนแตกแยกกันโดยสมบูรณ์ และเริ่มเปิดศึกกันอย่างเป็นทางการ

แต่ก็พอนึกถึงปฏิกิริยาหลังจากเยว่เจิ้นเป่ยผู้เป็นอาจารย์ได้รับรู้เรื่องนี้ออก หวังผู่ได้แต่รำพึงรำพัน “จ้าวเกอทำให้เต็มที่ ข้าจะช่วยอาจารย์อาเยี่ยนควบคุมสถานการณ์เอง ถ้ากษัตริย์ดาราออกมาช่วยเกลี้ยกล่อมได้ เช่นนั้นย่อมประเสริฐสุด”

“ขอบคุณศิษย์พี่หวัง ศิษย์พี่ชิว” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวอย่างรู้สึกผิด

เขานครหยกนับว่าถูกเขาลากขึ้นรถศึกในระดับหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเวลาเยี่ยนจ้าวเกอเล่นงานใครจะไม่เคยปรานี แต่ตอนนี้กลับรู้สึกผิดต่อพวกหวังผู่ยิ่ง

หากตอนนี้เขาพูดเรื่องอื่น ออกจะดัดจริตไป ได้แต่จดจำใส่ใจไว้

อีกด้านหนึ่ง เป็นเพราะทำตามข้อปฏิบัติที่เคยชิน หลังเกิดปัญหา ตัวเองก็เป็นคนแก้ไข

“จริงด้วย บุญคุณความแค้นระหว่างท่านแม่กับทะเลสีชาดทางตะวันตกเฉียงเหนือ ขอให้ศิษย์พี่ช่วยไกล่เกลี่ยด้วย” เยี่ยนจ้าวเกอว่า “ถ้าหากของวิเศษที่มารดาเคยได้ไปจากทะเลสีชาดยังอยู่ บิดาจะเกลี้ยกล่อมให้นางคืนเอง”

ประมุขพายัพเลี่ยนจู่หลินก่อนหน้านี้แม้ว่าจะไล่ล่าเสวี่ยชูฉิงเช่นกัน แต่ว่าหลังจากที่ได้ทราบความสัมพันธ์ระหว่างเยี่ยนจ้าวเกอสองพ่อลูกกับเขานครหยกในพิธีเปิดสำนักเขากว่างเฉิงเมื่อหลายปีก่อนหน้านี้ เขตฟ้าสงัดพายัพก็ยกเลิกการประกาศจับ

“ถ้าของวิเศษไม่อยู่แล้ว สำนักเรายินดีชดใช้เต็มที่” เยี่ยนจ้าวเกอประสานมือ

หวังผู่ส่ายหน้า เอ่ยว่า “ศิษย์น้องเยี่ยนอย่าเห็นเป็นคนอื่นคนไกล ตอนนี้เจ้าคิดจะไปยังเขตราตรีอุดรเลยหรือ”