บทที่ 1171 ทำลายเขาของท่าน ถอนต้นไม้ของท่าน

ภายใต้การกดทับจากรอยตราพลิกนภาของเยี่ยนจ้าวเกอ ค่ายกลที่สั่นคลอนในที่สุดก็พังทลายลง

เสาปราณห้าสายล้วนมลายสิน ปราณวิญญาณอันเต็มเปี่ยมสูญสลาย วังวนยักษ์ห้ากลุ่มเบียดใส่กันจนกลายเป็นกลุ่มเดียว แทบจะกลืนกินยอดเขาอนัตตา

พายุปราณวิญญาณที่โกลาหลนี้ทำให้คนบนยอดเขาอนัตตายังแทบเอาตัวไม่รอด

“ในเมื่อจักรพรรดิเอกภพไม่อยู่ ข้าไม่สร้างความลำบากแก่ผู้น้อยอย่างพวกท่าน แต่ว่ายอดเขาอนัตตานี้ไม่อาจเก็บไว้”

เยี่ยนจ้าวเกอไพล่สองมือไว้ด้านหลัง พลิ้วร่างถึงยอดเขาอย่างเนิบนาบ

ตอนนี้ลูกศิษย์ยอดเขาอนัตตา ศิษย์ของจักรพรรดิเอกภพได้แต่หนีออกจากเขา ไม่อาจหันหลังกลับ

พอถึงตอนนี้ ไม่ว่าใครต่างก็ดูออกว่าหากกล้ารั้งอยู่บนเขา ก็เกรงว่าจะต้องถูกฝังร่างไปพร้อมกับสำนัก

ไม่มีคนร่ำร้องด่าทอ อยู่ห่างจากเยี่ยนจ้าวเกอเท่าไรยิ่งดี

หากเวลานี้ยังปากกล้า ไม่เพียงแต่ทำให้ผู้คนหัวเราะเยาะ ยังอาจต้องชดใช้ด้วยชีวิตอย่างเปล่าประโยชน์

เยี่ยนจ้าวเกอไม่สนใจ ไปถึงตำแหน่งตรงกลางสุดของยอดเขาหลักของยอดเขาอนัตตา

ที่นี่มีอารามแห่งหนึ่ง เป็นที่บำเพ็ญของจักรพรรดิเอกภพกำเนิด

เยี่ยนจ้าวเกอทำลายผนึกป้องกันด้านนอก เดินเข้าไปข้างในอย่างสงบนิ่ง ไม่เหลือบแลสิ่งของอย่างอื่น ตัดทะลุไปถึงตึกหลัง

ต้นไม้โบราญสูงเทียมฟ้าที่กิ่งใบทอแสงสีเขียวจางๆ ต้นหนึ่งตั้งตระหง่านเงียบๆ อยู่ในนี้

‘น่าเสียดายไม่ใช่ต้นผลคนของแท้ แต่เกิดจากการทาบกิ่ง ปราณวิญญาณของผลด้อยกว่าไม่น้อย แต่ก็ยังนับว่าหายากยิ่ง’ เยี่ยนจ้าวเกอยิ้ม เอื้อมมืออกไป จากนั้นก็หุบนิ้วทั้งห้า

เหมือนกับมือขนาดยักษ์ไร้รูปร่างข้างหนึ่งโผล่ขึ้นจากความว่างเปล่า แล้วถอนรากของต้นไม้โบราณสูงเทียมฟ้าต้นนั้นออกมา

รากของมันเหมือนกับทะลุยอดเขาอนัตตา หยั่งลึกไปใต้ดิน แต่ตอนนี้ถูกเยี่ยนจ้าวเกอดึงออกมาพร้อมกับหินภูเขาและดินโคลน

พร้อมกับการเคลื่อนไหวนี้ ยอดเขาอนัตตาขนาดมหึมาก็โยกคลอนอยางรุนแรง ภูเขาทั้งลูกเริ่มถล่ม!

เยี่ยนจ้าวเกอกระทืบเท้าเป็นครั้งสุดท้าย เขาเซียนที่มีชื่อเสียงในเขาคุนหลุนมาหลายปีก็พังทลายลง ถูกทำลายราบพณาสูร สาบสูญไม่คงอยู่อีก!

บนเมฆที่อยู่ห่างออกไป หวังผู่กับอาหู่มองไป เห็นในเทือกเขาคุนหลุนเกิดผงคลีลอยคลุ้ง เทือกเขาทั้งสายที่มียอดเขาอนัตตาเป็นศูนย์กลางลดต่ำลงไปพร้อมกัน

เยี่ยนจ้าวเกอมือประคองต้นไม้ยักษ์ที่ใหญ่กว่าเขาไม่รู้กี่เท่า เหยียบย่างอากาศเดินออกมาจากในเทือกเขาที่ถล่มทลาย กลับถึงเบื้องหน้าหวังผู่กับอาหู่อีกครา

“ศิษย์น้องเยี่ยน จำเป็นต้องพูดว่า ข้าเกือบลืมไปแล้วว่ามรรคาค่ายกลของเจ้าก็มีระดับสูงล้ำเช่นนี้เหมือนกัน” หวังผู่พูดด้วยรอยยิ้มขื่นขม

ความจริงไม่ใช่เขาลืมแล้ว แต่หลายปีมานี้ เยี่ยนจ้าวเกอมีการแสดงออกในด้านอื่นละลานตาเกินไป

ไม่เพียงแต่มีพลังส่วนตัวล้ำเลิศ สะกดจักรพรรดิแพรอาภรณ์ดำโดยอยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเก้า ขั้นสะพานเซียนระยะท้ายเท่านั้น

มิหนำซ้ำด้านมรรคาหลอมอุปกรณ์ ยิ่งทำให้ผู้คนอ้าปากตาค้าง ต้องทอดถอนใจว่าตนเป็นเพียงฝุ่นผง

พึ่งพาตัวเองประคับระคองตึกความลับฟ้า เกาะกุมหัวใจของคนบนโลกซ้อนโลก ทำให้ของวิเศษที่สาบปสูญไปหลายปีปรากฏโฉมขึ้นอีกครั้ง

ไม่ว่าจะเป็นการฝึกวรยุทธ์ หรือหลอมอุปกรณ์ เดิมทีเป็นเรื่องที่ต้องใช้เวลาและสมาธิมหาศาล

คนอื่นๆ แม้มีพรสวรรค์ล้ำเลิศ หรือพยายามอย่างยากลำบาก หากมีความสำเร็จเท่าเยี่ยนจ้าวเกอในด้านใดด้านหนึ่งได้ ก็ถือว่าสั่นสะเทือนใต้หล้าได้แล้ว

แต่เยี่ยนจ้าวเกอไม่ว่าจะเป็นด้านการเรียนวรยุทธ์หรือหลอมอุปกรณ์ ก็ล้วนอยู่เหนือกว่าทุกคนทั้งสิ้น

จนทำให้หวังผู่มองข้ามไปโดยไม่ได้ตั้งใจว่า ก่อนที่เยี่ยนจ้าวเกอจะสร้างตึกความลับฟ้าขึ้น ตอนที่เขายังเคลื่อนไหวอยู่แค่ฝั่งตะวันออกเฉียงใต้กับฝั่งทิศใต้ เขาอยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นเทวะสำแดงก็เคยกลบฝังจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสะพานเซียนกลุ่มหนึ่งด้วยค่ายกลแม่งน้ำเหลืองเก้าโค้งมาก่อนแล้ว