บทที่ 1321 เห็นไม่ต่ำกว่าหนึ่งคน

เฟิงอวิ๋นเซิงได้ยินคำพูดของเยี่ยนจ้าวเกอก็ยิ้มขึ้นมา “ท่านเห็นแล้วหรือ? ฟ้าเมตตาแท้ ตอนนั้นข้าความจริงไม่ได้มีความหวังมากนัก เพียงแต่ว่าคำพูดเหมือนติดอยู่ที่คอหอย ต้องพูดออกมาให้ได้”

“เดิมเป็นข้าคิดเข้าไปฝึกฝนในชายฝั่งยมโลก ตอนแรกไม่ได้อยากเข้าไปในนพยมโลก ทุกอย่างล้วนเป็นเหตุบังเอิญ”

“การไปในครั้งนี้ได้กระตุ้นการเปลี่ยนแปลงของราชันพระราหู แม้แต่ตัวข้าก็นึกไม่ถึง ท่านย่อมนึกไม่ถึงเช่นกัน”

“ข้าคิดว่า หากข้าไม่ได้กลับไป ท่านจะต้องตามหาข้า แต่ว่าข่าวล้าหลังไปตั้งหลายปี นพยมโลกกว้างใหญ่ออกปานนั้น คิดตามหาร่องรอยยังไม่ง่าย”

เฟิงอวิ๋นเซิงถอนใจ “กระนั้น ข้อความในที่สุดก็ได้คนที่ต้องการเห็นที่สุดเจอเข้า ประเสริฐยิ่ง!”

นางมองเยี่ยนจ้าวเกอ สายตาอ่อนโยน “ยิ่งไปกว่านั้น ข้าทำสำเร็จแล้ว ได้กลับมาพบจ้าวเกอท่าน ได้พบพวกอาจารย์”

“ดังนั้น พวกเราสมควรทำตามสัญญาที่ยังไม่แล้วเสร็จกระมัง?” เยี่ยนจ้าวเกอจงใจสัพยอกนาง “เจ้าคงไม่ลืมเนื้อหาคำพูดที่เจ้าทิ้งไว้กระมัง? อืม ครั้งนี้กลับมา พวกเรา…”

เฟิงอวิ๋นเซิงอดยิ้มขึ้นไม่ได้ “ไฉนท่านชอบเปลี่ยนเป็นไม่จริงจังกะทันหันนัก”

นางเอียงหน้ามองเยี่ยนจ้าวเกอ “ข้าไม่มีปัญหาตอนนี้คนที่มีปัญหาคือท่านต่างหาก”

เยี่ยนจ้าวเกอก้มหน้ามองตัวเอง “ข้ามีปัญหาอะไรหรือ?”

“จำได้ว่าก่อนหน้านี้มีคนบอกว่าข้าร่างกายอ่อนแอ ทนการทารุณไม่ไหว” เฟิงอวิ๋นเซิงยิ้มร่า กล่าวว่า “ตอนนี้สถานการณ์เหมือนกลับกันแล้ว”

เยี่ยนจ้าวเกอกะพริบตาปริบๆ

ดวงตาของเฟิงอวิ๋นเซิงโค้งขึ้น “ข้าจำเป็นต้องควบคุมตัวเองให้ใจเย็น ไม่ใช่ว่าน่าเบื่อไปหรอกหรือ? แต่ถ้าข้าใส่เต็มที่ ไม่แน่ว่าของท่านอาจกลายเป็นตัวไท่(太) จริงๆ…”

คิดถึงความแตกต่างระหว่างตัวอักษร ‘太’ และตัวอักษร ‘木’ ซึ่งทั้งสองกล่าวสัพยอกกันเมื่อก่อนหน้า เยี่ยนจ้าวเกอสีหน้ากลายเป็นหม้อก้นดำ

“นี่ๆ เกินไปแล้วนะ!” เขาเบิกตา ‘ถลึงมอง’ เฟิงอวิ๋นเซิง

เฟิงอวิ๋นเซิงหัวเราะคิกไม่หยุด

เยี่ยนจ้าวเกอมองนาง อยู่ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา ฟังดูชั่วร้ายยิ่ง “ความจริงก็ไม่แน่นัก ยังมีวิธีอื่นอีก เจ้ารออย่างใจเย็นเถอะ จึงค่อยน่าสนใจ”

พอเห็นรอยยิ้มของเขา เฟิงอวิ๋นเซิงเกิดสังหรณ์ร้าย พอสังเกตเห็นตำแหน่งที่เยี่ยนจ้าวเกอมองอยู่ พลันเข้าใจความหมายของเขา ทั้งขุ่นเคืองทั้งขบขัน

นางไม่เอียงอายและไม่โมโห ใช้สองมือกอดเอว “ท่านรู้สึกสนุก แต่ข้ากลับรู้สึกค้างคา เช่นนั้นจะได้อย่างไร?”

เห็นเยี่ยนจ้าวเกอคิดพูดอะไรอีก เฟิงอวิ๋นเซิงก็มองขวางใส่เขาแวบหนึ่ง สายตาอยู่บนมือของเยี่ยนจ้าวเกอ “ท่านอย่าพูดว่าจะใช้นิ้วมือของท่าน เหมือนกับข้าไม่มี”

“นอกจากนี้ เข้าห้องหอเป็นครั้งแรก ผลลัพธ์กลับจัดการให้กันเช่นนี้ ท่านไม่รู้สึกว่าน่าเสียดายหรอกหรือ?”

เยี่ยนจ้าวเกอหัวเราะหึๆ “ความจริงยังดีอยู่ เจ้าดู ทั้งทิ้งภาพประทับใจอันล้ำลึก ทั้งเกิดความคาดหวังอันเต็มเปี่ยมขึ้นอีกขั้น”

ขณะมองเขา เฟิงอวิ๋นเซิงหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ตอนที่ข้าออกจากโลกซ้อนโลก ท่านก็ได้เป็นเซียนผู้ถูกเนรเทศที่โด่งดังไปทั่วใต้หล้าแล้ว ไฉนยังชอบทำตัวซุกซนอยู่อีก ถ้าหากคนอื่นๆ เห็น เกรงว่าคงรีบกลับโลกซ้อนโลกทันที”

“ย่อมไม่ให้คนอื่นๆ เห็นแล้ว” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวเหมือนไม่มีเรื่องราวใด

เฟิงอวิ๋นเซิงอับจนปัญหา ชี้นิ้วที่เขา “ท่านนี่…”

น้ำเสียงถึงจะกระเง้ากระงอด แต่จิตใจกลับอ่อนโยนเป็นพิเศษ

นี่คือบุรุษของข้า…

เพื่อกลับมาพบเขาอีกครั้ง ข้าจึงมุ่งมั่นมาโดยตลอด ถึงได้เอาชนะราชันพระราหูที่แข็งแกร่งจนน่ากลัวผู้นั้นได้

“จริงด้วย พูดถึงให้คนอื่นเห็น…” เยี่ยนจ้าวเกอพลันนึกอะไรได้ มุมปากตวัดขึ้น “น่าเสียดายนัก คำพูดที่เจ้าทิ้งไว้ในตอนนั้น ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียวที่เห็น”

เฟิงอวิ๋นเซิงงุนงง

เยี่ยนจ้าวเกอยื่นมือออกมากางตรงหน้านาง หุบนิ้วโป้งลงก่อน “จักรพรรดิแพรงาม ใต้เท้าจักรพรรดิแพร”

เฟิงอวิ๋นเซิง “หา?”

เยี่ยนจ้าวเกอหุบนิ้วชี้ “จักรพรรดิสรรพสิ่งไร้จำกัด ใต้เท้าจักรพรรดิไร้จำกัด”

เฟิงอวิ๋นเซิง “เอ่อ…”