บทที่ 1352 จุดจบของยุคสมัย

เทพารักษ์​จอมทัพ​ฟ้าฟื้น​ช่วย​สรรพสัตว์​ที่เกิด​จาก​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ผลัก​ฝ่ามือ​ลง​ กระแทก​ใส่ศีรษะ​ของ​กระทิง​ใหญ่​ตัว​นั้น​

การ​ลอกเลียน​ฟ้าดิน​ของ​มหา​เซียน​หรู​อี้​ถูก​เขา​ทำลาย​ทิ้ง​อย่าง​หักโหม​

ร่าง​ของ​กระทิง​ใหญ่​หด​เล็ก​ลง​อย่าง​รวดเร็ว​ สุดท้าย​เล็ก​ยิ่งกว่า​ร่าง​เดิม​ พลิกตัว​บน​พื้น​ไม่หยุด​ เขา​ที่​แท้จริง​ถูก​เด็ด​ออกมา​ข้าง​หนึ่ง​

มหา​เซียน​หรู​อี้​ไม่กล้า​อยู่​ต่อ​ หมุนตัว​พุ่ง​ไป​อย่าง​ทุ​ลัก​ทเล​ วิ่งหนี​ออก​ไป​

อีก​ดาน​หนึ่ง​ จ้าว​ปีศาจ​ร้อย​ตา​ทน​ต่อ​ไม่ไหว​ ออก​กระบวนท่า​ลวง​ อาศัย​แสงสีทอง​ใต้​สีข้าง​คุ้มกัน​ร่าง​ หนี​ไป​ยัง​ที่​ไกล​

คน​ยักษ์​สีทอง​ม่วง​ที่​สวม​เกราะ​เงยหน้า​ขึ้น​ รู้สึก​ได้​ว่า​การสั่น​ไหว​ของ​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​กำลัง​สงบ​ลง​อย่าง​รวดเร็ว​

สถานการณ์​ผิดปกติ​อยู่​บ้าง​

เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ซึ่งตอนนี้​ผสาน​กับ​ตำหนัก​โอสถ​ กลายร่าง​เป็น​เทพ​พา​รักษ์​ตำหนัก​โอสถ​ พลัง​แทบ​เทียบ​ได้​กับ​จ้าว​สวรรค์​ระดับ​สุดยอด​ ความ​ปราดเปรียว​ของ​จิตใจ​ และ​ความสามารถ​ใน​การรับรู้​แข็งแกร่ง​อย่าง​มิเคย​มีมาก่อน​

เขา​สัมผัส​ได้​ว่า​เหมือน​มีเงาดำ​ชั้นหนึ่ง​เกิดขึ้น​ใน​จิตใจ​

นั่น​ไม่ใช่ความรู้สึก​หลอน​

ผู้ยิ่งใหญ่​เผ่า​ปีศาจ​อย่าง​ ราชา​ปีศาจ​กระทิง​ หรือ​มหา​เทว​ะเก้า​เศียร​ ถึงแม้จะเตรียมรับมือ​เทว​กษัตริย์​หลาย​คน​และ​ยอด​ฝีมือ​ระดับ​สุดยอด​ของ​ศาสนาพุทธ​ที่​อาจจะ​มา แต่​ก็​อาจ​จับตาดู​ที​นี่​อยู่​

เกิด​ว่า​พวกเขา​มีโอกาส​ลงมือ​ แผนการ​ใน​วันนี้​ก็​ยาก​ที่จะ​ไม่มีตัวแปร​

โชคดี​ที่​มรกต​ท่อง​ฟ้าเข้าไป​อยู่​ใน​จักรวาล​ใน​ตำหนัก​โอสถ​แล้ว​ แผนการ​ของ​ฝ่าย​ตน​ใน​ตอนนี้​ถือว่า​บรรลุเป้าหมาย​อย่าง​สมบูรณ์​

คน​ยักษ์​สีทอง​ม่วง​ขนาด​มหึมา​ยาม​นี้​เริ่ม​สลาย​ร่าง​

พวก​เกา​ชิงเสวียน​กับ​เฟิงอวิ๋น​เซิงไม่ได้​ติดตาม​ เทพารักษ์​จอมทัพ​ฟ้าฟื้น​ช่วย​สรรพสัตว์​เป็น​เทพ​ผู้​ปก​ปักษ์​ประจำ​ตำหนัก​โอสถ​ อาณาเขต​การ​คือ​การเฝ้า​ตำหนัก​โอสถ​

ตอนนี้​เทพารักษ์​จอมทัพ​ฟ้าฟื้น​ช่วย​สรรพสัตว์​สลาย​ร่าง​ พวก​นาง​ต่อให้​ไล่​จู่โจมก็​ไม่ได้เปรียบ​ อาจจะ​ถูก​พวก​ราชา​ปีศาจ​กระทิง​ขัดขวาง​

หลัง​รวมตัว​กับ​พวก​ห​ลิง​ซิงเฉวียน​และ​เย​ว่เจิ้นเป่ย​ ทุกคน​ก็​กลับ​ตำหนัก​โอสถ​

ตำหนัก​โอสถ​เรืองแสง​สีทอง​อีกครั้ง​ ควัน​ม่วง​ทะเล​เมฆที่อยู่​รอบ​ๆ ยิ่ง​มายิ่ง​เข้มข้น​ ม้วน​ตำหนัก​โอสถ​เคลื่อนไหว​ใน​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​ จากนั้น​แหวก​ม่าน​กั้น​ของ​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​ เข้าไป​ใน​ความว่างเปล่า​ไร้​สิ้นสุด​นอก​เขตแดน​

ความว่างเปล่า​ไร้​สิ้นสุด​นอก​เขตแดน​มีมิติ​เวลา​ปั่นป่วน​ ยาก​แยกแยะ​ทิศทาง​ ไม่มีแบ่ง​บน​ล่าง​ซ้าย​ขวา​

ถ้าหาก​ไม่ได้​ตกลง​ตำแหน่ง​ที่​แท้จริง​ซึ่งทราบ​อยู่แล้ว​ไว้​ก่อน​ ต่อให้​ออก​มาจาก​สถานที่​เดียวกัน​ ยัง​อาจจะ​หลง​ทิศ​หลงทาง​ ไม่ทราบ​ว่า​อยู่​ห่าง​กัน​เท่าไร​ได้​

แต่​ก็​อาจจะ​เจอกัน​ได้​โดยบังเอิญ​ ทั้งๆ ที่​ออก​มาจาก​ตำแหน่ง​ที่​แตกต่าง​ซึ่งไกล​กัน​เหมือน​ฟ้ากับ​เหว​

โชคดี​ที่​พวก​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​มีโชค​ไม่เลว​ หลัง​หลุด​จาก​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​ ก็​ไม่ได้​เจอ​พวก​ฝูลัวจื่อ​ หาย​ไป​ใน​มิติ​เวลา​อัน​กว้างใหญ่​

อีก​ด้าน​หนึ่ง​ จ้าว​ปีศาจ​ร้อย​ตา​ มหา​เซียน​หรู​อี้​ ปีศาจ​กระต่าย​หยก​ และ​ราชา​มังกร​หวน​เฉิน​ รวมตัว​กับ​ฝูลัวจื่อ​อย่าง​ยากลำบาก​

หลังจากที่​จัด​ธงและ​กลอง​รบ​ได้​ใหม่​ เหล่า​จอม​ปีศาจ​ไม่สนใจ​จะขัดขวาง​ยอด​ฝีมือ​ศาสนาพุทธ​จาก​แดน​สุขาวดี​ตะวันตก​อีก​ รีบ​เข้าไป​ใน​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​อีกครั้ง​

เมื่อ​ไร้​ฝูลัวจื่อ​คอย​ขัดขวาง​ ยอด​ฝีมือ​จาก​ศาสนาพุทธ​พลัน​เริ่ม​รวมตัว​ จากนั้น​ก็​มาถึงจักรวาล​สำนัก​เต๋า​ตามหลัง​พวกเขา​

น่าเสียดาย​ที่​ที่นี่​ว่างเปล่า​แล้ว​

มรกต​ท่อง​ฟ้าที่​เคย​อาศัย​อยู่​ที่นี่​หาย​ไป​แล้ว​ ที่​หาย​ไป​ด้วย​ยังมี​โลก​เบื้องล่าง​จำนวนมาก​ที่อยู่​ใน​การปกครอง​ของ​มรกต​ท่อง​ฟ้า

ตอนนี้​โลก​ที่อยู่​ใน​จักรวาล​สำนัก​เต๋า​เหลือ​เพียง​โลก​ซ้อน​โลก​และ​โลก​เบื้องล่าง​ไม่กี่​ใบ​

เหล่า​ปีศาจ​ที่​ศีรษะ​แตก​เลือดอาบ​ต่าง​ขุ่นแค้น​ ดวงตา​กลายเป็น​สีแดงฉาน​

จ้าว​ปีศาจ​ร้อย​ตา​กับ​ปีศาจ​กระต่าย​หยก​ยัง​ดี​อยู่​ มหา​เซียน​หรู​อี้​กับ​ราชา​มังกร​หวน​เฉิน​ต่าง​ได้รับ​บาดเจ็บสาหัส​ แทบ​ไม่อาจ​ต่อสู้​กับ​คนอื่น​ได้​อีก​

แต่​ยิ่ง​เป็น​แบบนี้​ เพลิง​โทสะ​ใน​ใจของ​พวกเขา​ก็​ยิ่ง​ลุก​โหม​กว่า​เดิม​ ปรารถนา​จะเข่นฆ่า​ให้​หมดสิ้น​

จ้าว​ปีศาจ​ร้อย​ตา​สีหน้า​ไม่สู้ดี​นัก​เช่นกัน​ รู้สึก​ขุ่นข้อง​คับแค้น​

“โอสถ​เซียน​ที่​มาถึงมุมปาก​ถึงกับ​หนี​ไป​แล้ว​!” จ้าว​ปีศาจ​ร้อย​ตรา​ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน​

ฝูลัวจื่อ​สีหน้า​เคร่งขรึม​ ถอนใจ​คำ​หนึ่ง​ “เป็น​พวกเรา​ประ​เมิณอีก​ฝ่าย​ต่ำ​ไป​ เตรียมตัว​ไม่พอ​”