ตอนที่ 1385
บทที่ 1390 ดาบปัจฉิมธรรม หุบเหวโกลาหลสูญ
October 22, 2026
นกเผิงยักษ์สองตัวช่วงชิงวารีสามแสงกับพวกเยี่ยนจ้าวเกอ
สมณะศาสนาพุทธต่อสู้เกาหานและหลี่ซิ่งป้า จอมปีศาจอีกสามตนตอนนี้โจมตีใส่พวกนักบวชฮุ่ยอั้น
นักบวชฮุ่ยอั้นช่วยเหลือพระโพธิสัตว์อุทุมพร ตวาดเสียงขึ้น กระบี่คู่อู๋โกวบนหลังออกฝักอีกครั้ง ร่ายระบำตัดขวางกลางอากาศ กลายเป็นมหาสมุทรประกายกระบี่ผืนหนึ่ง ขัดขวางจอมปีศาจ
สมณะศาสนาพุทธที่เหลือพากันลงมือ ป้องกันหลี่ซิ่งป้า
จากนั้นเหล่าเถระก็ใช้ความสามารถก้าวเท้าเกิดบัว หนีออกไปไกลด้วยความเร็วสูง
อีกด้านหนึ่ง น้ำเต้าสีแดงที่บรรจุวารีสามแสงได้รับผลกระทบจากพลังค่ายกลของเยี่ยนจ้าวเกอ ลอยไปหาเขา
คนอื่นๆ ย่อมไม่ยอมเลิกราแต่โดยดี ไม่ว่าหลิงชิง ชื่อหลานเต้าหยิน หรือนกเผิงสองตัวนั้น ต่างพุ่งมาทางเขา
เยี่ยนจ้าวเกอไม่เคลื่อนไหว นั่งขัดสมาธิลงกับพื้น เก็บม้วนหนังสือม้วนนั้นไว้กลางสองฝ่ามือ
ขณะนี้แสงมารสีน้ำเงินแกมน้ำเงินในดวงตาสอง้งข้าของเฟิงอวิ๋นเซิงเริ่มเปลี่ยนเป็นดุร้ายล้ำลึก
นางถือดาบด้วยมือหนึ่ง ในมือข้างที่ว่างอยู่เพิ่มขวดหยกสีดำขนาดกระทัดรัดใบหนึ่ง
เฟิงอวิ๋นเซิงกางแขนออกไปสองข้าง ควันมารเพลิงทมิฬที่น่ากลัวไหลจากศีรษะของนางออกมาที่ไหล่ ก่อนจะลามไปยังบนแขน
เพลิงมารพวยพุ่งอย่างต่อเนื่อง มาจากปราณดาบเพลิงนรกในอดีต แต่กลับไม่ได้รวบรัดเหมือนอย่างพลังของสุริยุปราคา
ความดุร้ายกับความชั่วร้ายในนี้ปรากฏขึ้นอีกครั้ง แต่อยู่ในระดับชั้นที่ลึกกว่า กลับเป็นความเปล่าเปลี่ยวและความสิ้นสูญ เหมือนกับความตายนิรันดร์ และจุดจบของทุกสิ่ง
เพลิงสีดำที่เหมือนควันเหมือนไฟลอยขึ้นอย่างต่อเนื่อง ค่อยๆ ผนึกตัวเป็นภาพเงาที่เป็นมายาภาพสายหนึ่งเหนือร่างของเฟิงอวิ๋นเซิง
ภาพเงานี้มองไปเหมือกนับเงาร่างที่ชั่วร้ายสุดขีด แต่ก็เหมือนตัวตนที่ว่างเปล่า เป็นความเงียบสงัด
วัตถุเรื่องราวใดๆ ไม่ว่ามีรูปร่างหรือไม่มี ไม่ว่าจะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรม ไม่ว่าจะมีหรือไม่มีชีวิต หากเข้าไปด้านใน ล้วนพบกับจุดจบ ไม่คงอยู่อีก
เวลา มิติช่องว่าง คุณสมบัติ ชีวิต จิตใจ ไปจนถึงหลักการมากมายในโลก ไม่มีอะไรหลบเลี่ยงได้แม้แต่อย่างเดียว
ที่นั่นเหมือนกับเหวลึกที่น่าพรั่นพรึงที่สุด กลับเหมือนที่พักพิงสุดท้ายของทุกๆ ตัวตน
ยากจะอธิบายราวกับความโกลาหล ยากจะบรรยายถึงสภาพของมัน ขณะเดียวกันก็ทำให้คนอดเกิดความรู้สึกผิดปกติจากความสิ้นหวังไปถึงความชาด้านไม่ได้
ดาบปัจฉิมธรรม หุบเหวโกลาหลสูญ!
แสงสว่างขึ้นบนศีรษะของเฟิงอวิ๋นเซิง
ตอนแรกมีสายเดียว…
จากนั้นก็มีสายที่สอง!
สองบุปผาบนกระหม่อม!
สภาวะของนางทะยานขึ้นสู่จุดสูงสุดตั้งแต่เริ่มการต่อสู้มา
“ขออภัยที่ล่วงเกิน” นางกล่าวเบาๆ สภาพประหลาดที่เหมือนกับวันสิ้นโลกด้านบนลอยลงด้านล่าง ถูกเก็บเข้าไปในร่าง
จากนั้นขวดหยกสีดำในมือซ้ายนางก็หายไป มือข้างที่ว่างลงยื่นไปด้านหน้า แสงสีดำกะพริบ เหมือนกับลบช่องว่างระหว่างสองฝ่าย บรรลุถึงด้านหน้านกเผิงยักษ์ตัวหนึ่ง คว้ากรงเล็บใส่คอของมัน!
นกเผิงยักษ์ตัวนั้นคิดขัดขืน แต่ว่าภายใต้การกะพริบของแสงสีดำ นกเผิงยักษ์ไม่อาจบินหนีได้โดยสมบูรณ์ ถูกเฟิงอวิ๋นเซิงจับไว้ในมือแน่น
พร้อมกับที่เฟิงอวิ๋นเซิงบีบมือ คอของนกเผิงยักษ์ตัวนั้นก็ส่งเสียงดังกร๊อบๆ เสียงหายใจที่เหมือนกับลมรั่วดังออกมาจากคอหอย กระพือปีกหยุดไม่หยุด เลือดสดๆ ไหลออกมาจากมุมปาก ดวงตาเริ่มเหลือกขาว
ในขณะเดียวกัน เฟิงอวิ่นเซิงขวางดาบยาวในมือแล้วฟันออกไป ดูธรรมดาไร้ความประหลาด ไม่มีเสียงใดๆ
ทว่าหลิงชิง ชื่อหลานเต้าหยิน กับนกเผิงยักษ์อีกตัวสีหน้าเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ชื่อหลานเต้าหยินผลักสองฝ่ามือออก หมอกสีแดงหลายสายผนึกกันกลายเป็นแสงสีแดงผืนหนึ่ง กลายเป็นม่านกำบัง ป้องกันอยู่ด้านหน้า
ทว่าบนม่านกำบังเพิ่มเส้นสายสีดำเส้นหนึ่งขึ้นมาอย่างไร้เค้าลาง เส้นสายสีดำกระจายไปทั่ว ม่านแสงสีแดงพลันแตกร้าว แยกหนึ่งเป็นสอง
ชื่อหลานเต้าหยินรีบร้อนเปลี่ยนกระบวนท่า แสงสีแดงถูกกดกลายเป็นเส้นสีแดงเส้นหนึ่งด้วยความเร็วสูง ผนึกตัวสุดเปรียบปาน เปลี่ยนแปลงยากหยั่งคาด คว้าจับเส้นโคจรของเส้นสายสีดำ หมายจะขัดขวางมันไว้