ตอนที่ 1389
บทที่ 1394 สงบจนผิดปกติ
October 22, 2026
เกาหานยิ้มเล็กยิ้มน้อยกล่าว “ถึงอย่างไรสหายน้อยเฉินเจ้าก็ว่างอย่แล้ว มิสู้ไปลองดู”
“เบาะแสไม่จำเป็นแล้ว ข้าทราบว่ามีเรื่องนี้ก็ใช้ได้แล้ว” เฉินกานหวากล่าวอย่างเฉื่อยชา “ข้ารู้จักหูเยว่ซินจักรพรรดิเจิดจรัส หากตั้งใจตามหาที่ฝังศพของนางกลับไม่ยากเย็นนัก นอกเสียจากนางจะตายในเมฆดาราปฐมกำเนิดหรือสภาพแวดล้อมที่คล้ายๆ กันเหมือนอย่างอาจารย์ของนาง”
“นั่นย่อมประเสริบสุด แน่นอนว่าข้ายังหวังให้ท่านช่วยข้าตามหาสิ่งของก่อน” เกาหานเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
“ข้าก็คิดเช่นนี้อยู่พอดี” เฉินกานหวาหัวเราะฮ่าๆ
เกาหานกวาดมองรอบๆ “จริงด้วย ก่อนหน้านี้ที่นี่ยังคงมีคนที่เกิดความขัดแย้งกับเยี่ยนจ้าวเกอ ถ้าหากว่าสหายน้อยเฉินเจ้าต้องการตามหา อย่างน้อยสุดมีเซียนกำเนิดผู้หนึ่งกับเซียนลี้ลับผู้หนึ่งเป็นผู้ช่วย”
ว่าแล้ว เขาก็ยกมือขึ้น มียันต์สีเขียวสองแผ่นลอยไปหาเฉินกานหวา “ท่านสามารถติดต่อกับพวกเขาผ่านสิ่งนี้”
“ค่อยว่ากันเถอะ” เฉินกานหวาไม่ปฏิเสธ และไม่ถามอีก รับยันต์สองแผ่นนั้นโดยไม่ตอบรับ จากนั้นก็หมุนตัวพุ่งออกไป
ขณะมองเงาหลังที่หายไปของเขา หลิงชิงถาม “ท่านให้เขาหาตะเกียงเขียวเครื่องเคลือบแก่ท่าน เท่ากับว่าเผยร่องรอย มอบโอกาสสืบค้นเบื้องหลังของท่านแก่เขา นี่จึงเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดหรือ? เบาะแสเกี่ยวกับเทวกษัตริย์น้อยเพียงฝืนรับไว้?”
“เป็นเช่นนี้เอง” เกาหานกล่าวอย่างสงบนิ่ง “ตอนแรกเขาไม่สนใจในตัวข้านัก หลังจากทราบว่าพระเกตุเป็นร่างแยกของข้า เขาก็สนใจทันที”
ก่อนหน้านี้ไม่ได้ติดต่อกันบ่อยนัก ดังนั้นเฉินกานหวาต่อให้คิดถึงบุคคลลึกลับอย่างเกาหานโดยบังเอิญ ก็ไม่จดจำใส่ใจ
แต่เขาเคยติดต่อกับกษัตริย์เร้นลับไม่น้อย
หลังจากที่ทราบว่าราชันพระเกตุหยางเซ่อเป็นร่างแยกร่างหนึ่งของเกาหาน เฉินกานหวาก็คิดถึงตัวเกาหานจริงๆ
เขาครอบครองคัมภีร์เกิดนภา แต่ระดับพลังฝึกปรือในปัจจุบันของเกาหานกับเขาแตกต่างกันมาก เกาหานยังมีความสามารถเร้นลับมากมาย ดังนั้นจึงเป็นกลุ่มก้อนปริศนาในสายตาของเฉินกานหวา
ยิ่งเป็นเช่นนี้ เขายิ่งสนใจ
“เคยได้ยินมานาน แต่ได้ยินชื่อมิสู้ได้พบหน้าจริงๆ” หลิงชิงว่า “มิน่าท่านถึงคบหากับเขาได้”
เกาหานกล่าวด้วยรอยยิ้ม “หายากที่ท่านกล่าวดีๆ กับข้า ถึงกับเพื่อเรื่องแบบนี้”
“เขาสมควรสามารถท้าภัยพิบัติสัจพิศวงได้ในเร็ววันกระมัง?” หลิงชิงถามอย่างไม่แน่ใจนัก
“อืม ในระดับเซียนจริงแท้ไร้ช่องโหว่วของเขาสามควรเหลือแค่ด่านเดียว ดูท่าทางจะปลอดภัยแล้ว” เกาหานพยักหน้าตอบ
ร่างแยกอย่างหยางเซ่อราชันพระเกตุเคยซุ่มอยู่บนโลกซ้อนโลก น้อยครั้งจะออกมา แม้ดูธรรมดา แต่ไม่ได้ทำให้เวลาเสียเปล่าแม้แต่น้อย
ดูเหมือนเข้าฌานเป็นปรกติ แต่เท่ากับมอบเวลาที่มากพอให้เขาได้วางแผนอย่างสบายใจ
นอกจากจะศึกษาตราสลักของหยกหรูอี้ไตรรัตนะใต้เขาคุนหลุนแล้ว เขาเองก็ทำความเข้าใจคนและเรื่องราวในหลายปีมานี้ของโลกซ้อนโลกจนทะลุปรุโปร่ง
“เขาเองก็เดินบนเส้นทางศึกษากว้างขวางเพื่อสั่งสม สรรพวิชากลับสู่จุดมุ่งหมายเช่นกัน” เกาหานว่า “เพียงแต่ว่าคนผู้นี้ไม่ได้เคร่งกับการร่ำเรียนวรยุทธ์มากนัก ทุกอย่างขึ้นกับอารมณ์ ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไป ดังนั้นเขาคิดฝ่าภัยพิบัติสัจพิศวง จำเป็นต้องหลอมรวมสิ่งที่ตนได้ร่ำเรียนมาทั้งหมดก่อนถึงจะกระทำได้”
“ต่อให้ก่อนหน้านี้เขาจะไม่ได้สนใจไม่นำพา มาถึงตอนนี้ ก็ต้องก้าวเท้าก้าวนี้แล้ว แน่นอนว่า ไม่จำเป็นต้อมหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวทั้งหมดจนใช้ได้ดั่งใจ แต่อย่างน้อยขอให้มีการเชื่อมต่อกันและกันก็พอ”
เกาหานกวักมือ ออกจากที่นี่พร้อมกับหลิงชิง “แต่ว่าด่านนี้ของเขา ง่ายกว่าตอนฟู่แพรงามข้ามห้าด่าน กับกานหยวนจื่อข้ามสี่ด่านมาก”
ดังนั้นหากแก้ไขด่านยากได้ ก็หมายความว่าเตรียมตัวพร้อมพอประมาณแล้ว ไม่มีภัยแฝงที่แสดงออกชัดเจนอีก สามารถทำการสั่งสมสุดท้าย เตรียมท้าสู้กับภัยพิบัติสัจพิศวง
แน่นอนว่านี่ไม่ได้หมายความว่าจะต้องฝ่าภัยพิบัติสำเร็จแน่ๆ
ทว่าหากไปเสี่ยงโดยยังไม่แก้ไขด่านยาก ไปสิบครั้ง ก็ต้องตายด้วยภัยพิบัติสิบครั้ง ทุกอย่างกลายเป็นฝุ่นz’