บทที่ 145 คุณชายกว่างเฉิง ปะทะ คุณชายฟ้าคำรน!

หากไม่นับความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม หลินโจวที่อยู่เบื้องหน้านี้ เยี่ยนจ้าวเกอก็ยังคงนับว่าเพิ่งพบตัวเป็นๆ เป็นครั้งแรก

ทว่าเทียบกับชายหนุ่มที่จิตใจฮึกเหิมในความทรงจำคนนั้น เมื่อพบกันอีกครั้งตรงหน้า อุปนิสัยเฉพาะตัวของหลินโจวกลับเงียบสุขุมมากขึ้น

ถึงแม้ดูไปแล้วยังคงฮึกเหิมห้าวหาญอยู่ ทว่าสายตาอันเฉียบคมในดวงตาคู่นั้น กลับแฝงเอาไว้ด้วยบุคคลที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชนชัดเจน จนกระทั่งเขาดูเคร่งขรึมเช่นนี้

หลินโจวก็กำลังมองเยี่ยนจ้าวเกอเช่นเดียวกัน จากรูปลักษณ์ภายนอกแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าเขาผู้นี้ไม่แตกต่างกับในความทรงจำเลยสักนิด

ความสามารถได้แสดงออกมาให้ทั้งหมดเช่นเคย พลังอันฮึกเหิมบีบบังคับผู้คนเช่นเคย จนถึงขนาดใช้อำนาจบาตรใหญ่รู้กันถ้วนทั่ว

กระนั้นพอคิดโยงไปถึงเรื่องราวต่างๆ นานาที่เกิดขึ้นภายในช่วงหนึ่งปีกว่ามานี้ ไม่ว่าอย่างไรหลินโจวกลับไม่สามารถซ้อนทับเยี่ยนจ้าวเกอที่อยู่เบื้องหน้าเข้ากับความทรงจำได้

เกิดเรื่องที่แต่เดิมไม่ควรเกิดขึ้นมากจนเกินไป เกิดความเปลี่ยนแปลงที่เหนือความคาดหมายมากจนเกินไป

ถึงแม้ว่าเนื่องจากอยู่ไกลจากนภาพิภพและภูผาพิภพ จึงรวบรวมข่าวสารได้ยากลำบาก มีบางเรื่องที่หลินโจวไม่สามารถรับรู้เรื่องราวเบื้องหลังได้เช่นกัน ทว่าเพียงแค่ข่าวคราวที่รู้อยู่แล้ว ความเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นที่ทำให้หลินโจวรู้สึกสับสน จะมากหรือจะน้อยต่างก็มีเงาร่างของเยี่ยนจ้าวเกอคละปนอยู่ในนั้น

หลินโจวไม่ปักใจเชื่อว่าทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นความบังเอิญ

เยี่ยนจ้าวเกอมองดูหลินโจวพลางยิ้มน้อยๆ “ศิษย์น้องหลินแห่งตำหนักอัสนีสวรรค์ ไม่พบกันเสียตั้งนานเลย เพิ่งจะพบหน้าก็ส่งของกำนัลชุดใหญ่ให้ข้าเชียว”

หลินโจวมองเศษชิ้นส่วนดวงตาราชันสายฟ้าที่อยู่ในตาข่ายแวบหนึ่ง แล้วถึงยิ้มพร้อมกับกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “น่าจะเป็นข้าที่ต้องขอบคุณเจ้า ที่ส่งของกำนัลใหญ่ให้ข้าถึงจะถูก”

“ผู้ใดพูดถึงเศษชิ้นส่วนอาวุธศักดิ์สิทธิ์นี่กันเล่า” เยี่ยนจ้าวเกอหัวเราะหยัน “ที่ข้าพูดถึงคือฝีมือประพันธ์อันยิ่งใหญ่ของเจ้าภายในสุสานการุณยบุรุษต่างหาก ถล่มทั้งห้องสุสานจนค่ายกลวิญญาณพังครืน เกือบจะฝังข้าทั้งเป็นอยู่แล้วเชียว”

เขาจ้องหลินโจวเขม็ง “เพียงแต่ข้าค่อนข้างสงสัย ว่าเจ้าผ่านการขวางกั้นป้องกันสุสานได้รวดเร็วเช่นนั้นได้อย่างไร ไม่กล่าวถึงการเก็บเศษชิ้นส่วนอาวุธศักดิ์สิทธิ์ เจ้ายังหาศูนย์กลางค่ายกลจิตวิญญาณพบอีกด้วย”

หลินโจวกล่าวอย่างไม่ทุกข์ไม่ร้อน ไม่เร่งรีบแต่ก็ไม่ชักช้า “แม้ว่าการุณยบุรุษจะเป็นมหาปรมาจารย์ ทั้งยังเชี่ยวชาญด้านค่ายกล แต่ถึงอย่างไรก็ถึงแก่กรรมมาหลายปีมากแล้ว ค่ายกลวิญญาณเสื่อมโทรมไปตามกาลเวลา ข้าเองก็เชี่ยวชาญด้านค่ายกลอยู่พอดี จึงถอดกลได้อย่างรวดเร็ว ไม่ได้มีอะไรยากเย็นสักนิด”

“เจ้ารู้สึกว่ายากยิ่งนักใช่หรือไม่” หลินโจวมองเยี่ยนจ้าวเกอด้วยรอยยิ้มหวาน

เยี่ยนจ้าวเกอปรบมือเบาๆ “เยี่ยม หลังจากนี้ไม่นานคงขาดการขอคำแนะนำจากเจ้าในความรู้ซึ้งด้านค่ายกลไม่ได้”

“ข้ายังไม่แน่ว่าจะมีเวลาว่างขนาดนั้น” หลินโจวเอ่ยอย่างเฉยเมย “ส่วนที่กล่าวว่าหาศูนย์กลางค่ายกลวิญญาณพบ ถล่มห้องสุสานพังครืน นั่นไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว”

“ข้าก็ไม่แน่ว่านั่นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อาจจะยังมีคนอื่นเข้าไปในค่ายกลวิญญาณก็ได้”

มุมปากของเยี่ยนจ้าวเกอกระตุกเบาๆ

ถอดทำลายค่ายกลนั้นไม่เท่าไร ทว่าหากเหลือเวลาจากการถอดกลอย่างรวดเร็วแล้ว ยังหาศูนย์กลางค่ายกลวิญญาณจนพบ แล้วยังสามารถควบคุมได้อย่างคล่องแคล่ว ด้วยความสามารถที่หลินโจวแสดงออกมาในอดีต ก็ทำให้ทั่วหล้าต้องตื่นตกใจอย่างยิ่งยวด ความแตกต่างช่างมากมายจนเกินไปแล้ว

หลินโจวก็กำลังพยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้ตนเองเป็นจุดสนใจอย่างเต็มที่เช่นกัน ถึงแม้จะไม่ได้ถึงขนาดทำให้ตนเองไม่ได้รับความเป็นธรรม กระนั้นเทียบกับจ้าวฮ่าวที่กำเริบเสิบสานไม่เกรงกลัวผู้ใดแล้ว ก็ต้องทำตัวอ่อนน้อมอยู่ไม่น้อย

“คนจริงต่อหน้าไม่กล่าวเท็จ เหตุใดท่านต้องกระทำเช่นนี้เพื่อปิดบังอีกเล่า”

เยี่ยนจ้าวเกอเอ่ยอย่างไม่ช้าไม่เร็วว่า “การที่ศิษย์ตำหนักอัสนีสวรรค์ของเจ้าคิดอยากจะสังหารข้า ก็ไม่ใช่ความลับอันใดเช่นกัน ทุกๆ คนต่างก็สามารถตรงไปตรงมาต่อกันได้”

“ตัวอย่างเช่น…” เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มกล่าวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “บัดนี้ข้าก็อยากจะสังหารเจ้าอยู่หน่อยๆ แล้วเช่นกัน”

แววตาของหลินโจวเย็นยะเยือก มองดูเศษชิ้นส่วนดวงตาราชันสายฟ้าทางด้านข้าง ที่ถูกตาข่ายคลุมลอยนิ่งอยู่กลางอากาศแวบหนึ่ง

เขากล่าว “แม้จะมีโอกาสให้ได้ประมือกันอีก แต่ตอนนี้ข้าต้องเก็บเอาของที่เดิมควรจะนับว่าเป็นของข้าก่อนแล้ว”

หลินโจวสะบัดมือครั้งหนึ่ง ตาข่ายสีแดงโลหิตนั่นก็ลากเอาเศษชิ้นส่วนดวงตาราชันสายฟ้าลอยไปหาเขา

ก่อนหน้านี้เป็นเศษชิ้นส่วนอาวุธศักดิ์สิทธิ์ทั้งสองชิ้นต้องการไหลมารวมกัน ฉะนั้นตาข่ายรังไหมโลหิตนี้จึงหมดหนทางจะขัดขวางเอาไว้ได้

บัดนี้เศษชิ้นส่วนรวมตัวกัน ทั้งยังหลอมรวมเข้าด้วยกันเสร็จสิ้น กลับคืนสู่สภาวะเงียบสงบใหม่อีกครั้ง ครั้นหลินโจวขับเคลื่อนตาข่ายรังไหมโลหิต เศษชิ้นส่วนที่หลอมรวมแล้วก็เริ่มถูกเคลื่อนย้ายพาไป