ตอนที่ 1455
บทที่ 1462 นี่เพิ่งจะเริ่มขึ้น
October 22, 2026
สติของสวีเฟยเริ่มเลือนรางแล้ว สิ่งที่กลายเป็นรูปสลักหินไม่ได้มีแค่ร่างกาย วิญญาณก็เสื่อมสลายและทรุดโทรมลงด้วยเช่นกัน ตรงหน้าเขาเหมือนกับมีภาพมากมายวาดผ่านราวโคมม้าวิ่ง
ตอนที่กราบเข้าเขากว่างเฉิง กลายเป็นลูกศิษย์สายตรงของสือเถี่ย ตอนได้รับการชี้แนะดูแลจากสือซงเทาในวัยเด็ก การได้พบกับเซี่ยโยวฉาน การผงาดขึ้นของเยี่ยนจ้าวเกอผู้เป็นศิษย์น้อง การได้มายังโลกซ้อนโลก การผุดขึ้นของเขากว่างเฉิง
นอกจากนี้แล้ว ยังมีการร่วงหล่นเป็นมารไปถึงการตายของสือซงเถา การเสียชีวิตของสือเถี่ยผู้เป็นอาจารย์ ตนกลายเป็นอาจารย์รับสือจวินเป็นศิษย์ และการได้แต่งงานกับเซี่ยโยวฉาน…
ภาพนับไม่ถ้วนพากันวาดผ่านห้วงสมอง ทุกๆ ภาพ ทุกๆ เรื่องราวต่างยากจะลืมเลือน
สวีเฟยเลอะเลือนเล็กน้อย เห็นเงาคนสายหนึ่งพลันปรากฏแวบขึ้นตรงหน้าตน
“ศิษย์พี่สวี!” เยี่ยนจ้าวเกอพุ่งเข้ามาใกล้ๆ ร่างของสวีเฟยกลับกลายกำลังจะกลายเป็นรูปสลักหินหมดแล้ว
สวีเฟยเห็นเยี่ยนจ้าวเกอ ริมฝีปากขยับเล็กน้อย พยายามยิ้มขึ้น
“ดื่มสุราในจอกไม่หมด ความกังวลจากการแยกจากของข้ากลับหมดสิ้น อย่าถามว่าเป็นที่ใด เมื่อพบเจอขอร่ำสุราให้เมามาย”
เสียงของเขาเบาลง สุดท้ายมองดูสือจวิน มองดูอิ๋งอวี่เจิน มองดูเยี่ยนจ้าวเกอ มองดูคนอื่นๆ ยิ้มเล็กน้อย ปิดสองตาลง
สวีเฟยคนถูกสีเทาอมเขียวครอบคลุม กลายเป็นรูปสลักหิน ลักษณะหน้าตาสมจริงดุจมีชีวิต ผิวกลับหยาบกร้าน
“หยุด!” เยี่ยนจ้าวเกอตวาดเสียงทุ้ม ในมือเพิ่มม้วนหนังสือเล่มหนึ่ง
หนังสือลายมือของเจ้าแม่แห่งแผ่นดิน
หลังจากผ่านการใช้และการรีดเค้นพลังอำนาจครั้งแล้วครั้งเล่า จิตพลังของลายมือถึงกับเปลี่ยนเป็นอ่อนแอยิ่ง
เยี่ยนจ้าวเกอไม่สนใจสิ่งเหล่านั้น เปิดม้วนหนังสือลายมือออก จากนั้นก็เอาไปแนบกับร่างของสวีเฟยที่กลายเป็นรูปสลักหินแล้ว
ภายใต้การหล่อเลี้ยงจากแสงสว่างอันอบอุ่น รูปสลักหินสีเขียวอมเทาเพิ่มแสงของชีวิตหลายส่วน ไม่ได้กลายเป็นสิ่งที่ตายแล้วโดยสมบูรณ์ เพียงแต่แสงของชีวิตนี้ยังคงค่อยๆ เลื่อนไหล
หากเป็นแบบนี้ต่อไปจะสลายไปหมดอย่างรวดเร็ว ลายมือแห่งแผ่นดินไม่อาจคงสภาพต่อได้อีก
“เกิดอะไรขึ้นกันแน่” ขณะนี้เยี่ยนจ้าวเกอจึงค่อยมีเวลาถามสถานการณ์
เยี่ยนจ้าวเกอทางหนึ่งมองดูสภาพของสือจวินกับอิ๋งอวี่เจิน ทางหนึ่งฟังทุกคนบอกเล่าเรื่องราว สีหน้าดำครึ้ม คนเหมือนกับภูเขาไฟที่พร้อมปะทุตลอดเวลา
ครั้งกระโน้นตอนอยู่บนโลกแปดพิภพ สวีเฟยเป็นสหายในสำนักที่ดีที่สุดของเขา
ตอนอยู่บนโลกแปดพิภพ ความตายของสือเถี่ยผู้เป็นอาจารย์ลุงใหญ่ก็เป็นความเจ็บปวดที่อยู่ในใจของเยี่ยนจ้าวเกอเสมอมา
ขณะนี้สวีเฟยล้มลงตรงหน้า พร้อมกับที่เพิ่มบาดแผลขึ้นในใจของเยี่ยนจ้าวเกออีกสาย เฉือนแผลในอดีตออกมาอีกครั้ง
โศกนาฏกรรมของสือเถี่ยและสือซงเถาเหมือนกับดำเนินมาจนถึงปัจจุบัน
‘มุกผ่าดิน มุกผ่าดิน…’
เยี่ยนจ้าวเกอฝืนควบคุมตัวเองให้เยือกเย็น ใคร่ครวญต่อเนื่อง
‘กลืนมุกผ่าดิน…กลืนมุกผ่าดิน ใช้อาคมผนึกมาร...’ เยี่ยนจ้าวเกอพลันจิตใจสั่นไหว ‘บางที…’
เขาพุ่งไปด้านหน้า ใช้มือข้างหนึ่งอุ้มรูปสลักหินที่เป็นสวีเฟยขึ้น หันไปพูดกับเฟิงอวิ๋นเซิง “อวิ๋นเซิงไปกับข้า!”
เฟิงอวิ๋นเซิงงุนงง แต่ก็ไม่ได้ถามมากความ เพียงพยักหน้าเอ่ยว่า “ได้!”
“ทั้งสองท่าน รบกวนพาศิษย์หลานแม่ลูกสองคนของข้ากลับจักรวาลฟ้าฟื้นด้วย” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวอย่างรวดเร็ว “ระหว่างทางที่ข้ามาเมื่อรู่ ได้รับการติดต่อจากบิดาและอาจารย์ปู่น้อยหลงแล้ว อีกเดี๋ยวพวกเขาจะมาสบทบ ตอนนั้นพวกท่านสามารถร่วมทางได้ ถึงก่อนหน้านี้คู่ต่อสู้จะถูกฆ่าล้างเป็นส่วนใหญ่ แต่ยังคงมีปลาหลุดลอดแห บางทีอาจมีกำลังหนุนจากภายนอก ทั้งสองท่านโปรดระวัง”
จักรพรรดิอุรุและจักรพรรดิศานติเห็นดังนั้น แม้นไม่เข้าใจสาเหตุ แต่ก็รับคำทันที “วางใจเถอะ”
“อาจารย์อาเยี่ยน…” สือจวินมองเยี่ยนจ้าวเกออย่างร้อนรน
เยี่ยนจ้าวเกอกล่าว “จวินเอ๋อร์เจ้ากลับสำนักก่อน อย่าถามอะไรอีก รักษาอาการบาดเจ็บของตัวเอง หลังข้ากลับไปจะช่วยเจ้าคิดหาวิธี หลังพี่สะใภ้อวี่เจินฟื้นขึ้นมา เจ้าจงอยู่เป็นเพื่อนนาง เมื่อผ่านภัยพิบัตินี้ไปได้ ตรามารบนร่างของพวกเจ้าแม่ลูกถูกทำลายสิ้น ขอแค่ไม่ถูกมารร้ายฉวยโอกาสทิ้งตรามารอันใหม่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวล”
สือจวินตอบ “ขอรับอาจารย์อาเยี่ยน”