ตอนที่ 1627
บทที่ 1636 ข้าสังหารพวกท่านไม่ได้หรือ?
October 22, 2026
มู่จามองเยี่ยนจ้าวเกออย่างจนปัญญา “ท่านเป็นกรณีพิเศษจริงๆ ในสามพิสุทธิ์สายหลักของพวกท่านมีคนเรียกท่านว่าเทวกษัตริย์น้อย ดูจากวันนี้ถือว่าไม่ยกยอเกินไปจริงๆ”
“ข้าก็คิดว่ายังพอไหว ถึงข้าจะชอบฉายาสองพยางค์เพราะเรียบง่ายตรงไปตรงมา ดังสนั่นมีพลังมากกว่าก็ตาม” เยี่ยนจ้าวเกอหัวเราะเหอะๆ
มู่จากลับไม่คิดว่าเขาหน้าหนา ส่ายหน้า “พลังอย่างท่านจะชื่นชมอย่างไรล้วนไม่เกินเลย”
“วาจาอื่นไม่ต้องพูดแล้ว ยังขอให้ท่านนักบวชฮุ่ยอั้นนำข้าไปยังจวนมหาเอกานั่นสักเที่ยวเถอะ” เยี่ยนจ้าวเกอทางหนึ่งพูด ทางหนึ่งโบกมือ
ประกายกระบี่กะพริบ วาดผ่านร่างของนักบวชศาสนาพุทธต่ำกว่าระดับสุญญตาแต่ยังไม่ตายหล่านั้น มอบความเจ็บปวดรวดเร็วให้แก่พวกท่าน
มู่จามองเหตุการณ์นี้ หนังจากระตุกริกๆ “ข้าต้องกล่าวกับเทวกษัตริย์น้อยสักประโยคว่าไหนเลยต้องลำบากเช่นนี้? เทวกษัตริย์น้อยมีความสามารถล้นฟ้า ไฉนต้องสังหารหมดสิ้น สร้างบาปสังหารเช่นนี้?”
เยี่ยนจ้าวเกอเอ่ยอย่างเรียบเฉย “กล่าวในภาพใหญ่ ครั้งมหาภัยพิบัติ แดนสุขาวดีตะวันตกของพวกท่านเปื้อนเลือดคนในสำนักเต๋าข้าไม่น้อย กล่าวในภาพเล็ก พวกท่านสร้างความลำบากแก่ศิษย์น้องร่วมสำนักของข้า ถ้าไม่ใช่คนผู้นั้นในจวนมหาเอกาลงมือ ศิษย์น้องข้าเกรงจะประสบภัยพิบัติแล้ว ท่านอย่าอย่าปฏิเสธว่าไม่ใช่”
“ยิ่งไปกว่านั้น…” เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มขึ้นอย่างฉับพลัน “ต่อให้ไม่มีเรื่องราวเหล่านี้ ข้าสังหารพวกท่านไม่ได้หรือ?”
มู่จาส่ายศีรษะ “คนเป็นมีดเขียง ข้าเป็นเนื้อปลา ไม่มีสิ่งใดต้องตำหนิ เพียงแต่เทวกษัตริย์น้อยอย่าได้ลืมเรือนว่า พวกท่านได้ค่ายกลลงทัณฑ์เซียนไปก็จริง ทว่าค่ายกลลงทัณฑ์เซียนก็ปกป้องพวกท่านไม่ให้เผชิญการลงมือด้วยตัวพระพุทธองค์โดยตรง เทวกษัตริย์น้อยท่านกลับไม่ใช่ใต้หล้าไร้คู่ต่อกร”
“ข้าสู้ท่านไม่ได้ท่านสังหารข้า ท่านสู้ข้าไม่ได้ข้าสังหารท่าน หลักการนี้รวบรัดยิ่ง ท่านนักบวชฮุ่ยอั้นไม่ต้องเตือนข้า” เยี่ยนจ้าวเกอพูดด้วยรอยยิ้ม “ปล่อยท่านไว้นำทาง เพราะเห็นว่าท่านเคยเป็นคนในสำนักเต๋า ถือว่านึกถึงน้ำใจเก่าก่อน จะให้โอกาสท่านชดใช้สิ่งที่ผ่านมา ไม่อย่างนั้นแค่ที่ท่านสร้างความลำบากแก่ศิษย์น้องข้า ก็ถือว่าล้ำเส้นก่อนแล้ว ข้ากำจัดท่านทิ้ง สมันตภัทรโพธิสัตว์กับโพธิสัตว์กวนอิมก็ไม่ว่าอะไร”
มู่จาถอนใจคำหนึ่ง คิดจะเอ่ยอะไรสักอย่าง กลับถูกเยี่ยนจ้าวเกอตัดบท “ท่านอย่าได้คิดใช้วาจาไร้สาระมาถ่วงเวลา ถึงข้าจะรีบร้อนตามหาศิษย์น้องข้า แต่ในเมื่อรู้แล้วว่าเขาเข้าไปในจวนมหาเอกา ด้านในยังเป็นผู้อาวุโสสำนักเต๋าของข้า ในเวลาอันสั้นสมควรไม่มีอันตราย”
“ไม่มีท่านนำทาง ข้าอย่างมากสุดเจอศิษย์น้องช้าหน่อยเท่านั้นเอง” เยี่ยนจ้าวเกอพูดอย่างราบเรียบ “เมื่อไม่มีพวกท่าน ทัพหนุนจากแดนสุขาวดีตะวันตกก็หาสถานที่แห่งนั้นไม่เจอไม่ใช่หรือ?”
มู่จาเงียบงันเล็กน้อย ครู่ต่อมาก็ยิ้มอย่างขื่นขม “เทวกษัตริน้อยไม่เหลือที่ว่างให้จริงๆ ช่างเถิด ตามข้ามา ข้าเองก็อยากรู้ว่าในจวนมหาเอกาเป็นผู้ใดกันแน่ ถึงค่อยสบายใจ”
“อ้อ? ได้ยินท่านกล่าวเช่นนี้ ท่านคล้ายทราบว่าด้านในเป็นใคร?” เยี่ยนจ้าวเกอทางหนึ่งพูด ทางหนึ่งมองมู่จาหยิบบาตรเงินสีดำใบหนึ่งออกมา
มู่จาเคาะบาตร น้ำบริสุทธิ์ไหลออกมาจากในบาตร แสงวารีสะท้อนเงา ชี้บอกเส้นทาง
“พวกเราเดิมทีคิดไล่ตามเข้าไปในจวนมหาเอกา ผลคือถูกคนด้านในขัดขวาง สุดท้ายได้แต่ถอยออกมาก่อน” มู่จาว่า “ความรู้สึกนั้นมีความคุ้นเคยหลายส่วน…”
เยี่ยนจ้าวเกอพอฟัง สีหน้าพิกลอย่างไม่อาจควบคุม
มู่จาเป็นผู้สืบทอดหยกพิสุทธิ์ในยุคโบราณตอนต้น ภายหลังติดตามผู่เสี่ยนจินหยินเข้าสู่ศาสนาพุทธ แล้วร่ำเรียนกับพระสมันตภัทรโพธิสัตว์และพระโพธิสัตว์กวนอิมตามลำดับ
เขาแยกแยะว่าอีกฝ่ายเป็นผู้สืบทอดสำนักเต๋า สมควรไม่ผิดพลาด
ทว่าหากบอกว่าเขายังไม่ได้สัมผัสจริงๆ ยังรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคย ตัวเลือกก็มีค่อนข้างจำกัดแล้ว
“ข้าว่าด้านในสมควรไม่ใช่มหาเทพสมุทรตรีภพกระมัง?” เยี่ยนจ้าวเกอถามด้วยสีหน้าพิลึก
มหาเทพสมุทรตรีภพนาจา ก็คือไทจือที่สามนาจาซึ่งผู้คนนิยมเรียกขาน
เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงลือลั่นในประวัติศาสตร์สำนักเต๋า หนึ่งในบุคคลระดับสุดยอดสายหยกพิสุทธิ์นอกจากหยางเจี่ยน สร้างชื่ออันน่าเกรงขามขึ้นตอนเป็นเซียนกำเนิดสุญญตาในยุคโบราณตอนต้น
ภายหลังเข้าสู่วังเทพ ขึ้นสู่มหาชาลในยุคโบราณตอนกลาง เป็นเทพารักษ์ที่มีชื่อเสียงของวังเทพ คลื่นลูกหลังกลบคลื่นลูกหน้า เหนือกว่าบรรพบุรุษนับไม่ถ้วน
หากพูดถึงพลัง มีอิทธิฤทธิ์มากมาย ถือว่าเป็นผู้เข้มแข็งชั้นสูงสุดของวังเทพทั้งหมด
แน่นอนว่าเทียบกันแล้ว นิสัยเองก็เป็นที่เลื่องลือ เป็นคนร้ายกาจที่มีชื่อบนประวัติศาสตร์สำนักเต๋า
ในข่าวปัจจุบันที่เยี่ยนจ้าวเกอได้ เซียนสวรรค์ผู้สืบทอดสำนักเต๋าผู้นี้ ที่อยู่ไม่กระจ่างชัด แต่ว่าข่าวส่วนใหญ่ล้วนว่ากันว่าได้เสียชีวิตในมหาภัยพิบัติแล้ว
กระนั้นก็ไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนมาโดยตลอด