ตอนที่ 1637
บทที่ 1646 ป่นกะโหลก
October 22, 2026
หลังจากไท่อี้จินหยินหยิบฝักบัวออกมา ก็ส่ายไปทางนาจาอย่างระมัดระวัง
นาจาหันมามองอย่างสับสนอยู่บ้าง แต่ในสายตาที่มองไท่อี้จินหยินกับฝักบัวยังคงไม่มีจุดรวมศูนย์
ไท่อี้จินหยินเห็นดังนั้นกลับโล่งอก
เขาใช้มืออีกข้างเขียนอักขระอาคมสายหนึ่งในอากาศ อักขระอาคมลอยไปถึงในความว่างเปล่า กลายเป็นแสงสีขาวหลายจุด สาดเทลงดุจห่าฝน
ถูกแสงขาวนี้ชโลมใส่ นาจาไม่มีปฏิกิริยาใด
ทว่าแสงสีแดงในสองตาของเขาถึงกับเปลี่ยนเป็นชัดเจนและแยงตามากขึ้น
ขณะเดียวกันในผิวที่เหมือนกับเหง้าบัวของเขา ถึงกับปรากฏแสงสีแดงหลายสาย
แสงสีแดงรวมกับฝนเส้นเล็กแสงขาวที่ชโลมบนร่าง สองสิ่งต่างถดถอย ปรากฏสภาพรวมตัวหนาแน่น
ในตอนที่แสงสีแดงและขาวนี้รวมตัวกัน นาจาร่างสั่นสะท้าน ในทวารทั้งเจ็ดถึงกับมีเลือดไหลซึมออกมา น้ำเลือดดำสนิท แทรกด้วยสีเขียว
บนใบหน้านาจาไม่ใเห็นความเจ็บปวด แต่สายตาที่เดิมทีสับสน แสดงความหงุดหงิดต่อต้าน
ในน้ำเลือดสีดำสนิทเหล่านั้นส่งคุณสมบัติพิฆาตและความเหี้ยมหาญอันเข้มข้นมา
ไม่ใช่เลือดของจริง แต่แสดงสภาพสำนึกดุร้ายและความเหี้ยมโหด
ไท่อี้จินหยินเห็นดังนั้น ไม่แตกตื่นลนลาน แต่ว่าสีหน้าระมัดระวังมากขึ้น ลงมือระวังตัวกว่าเดิม
เขาสาดแสงสีขาวอย่างต่อเนื่อง ครอบคลุมทั่วร่างนาจา ในขณะเดียวกันก็ส่ายฝักบัวในมือเบาๆ บนฝักบัวปรากฏแสงเจ็ดสี สาดลงบนร่างนาจาเช่นกัน
อีกด้านหนึ่งผู้ยิ่งใหญ่ศาสนาพุทธอย่างสมันตภัทรโพธิสัตว์กับนรสิงห์พุทธะต่างสีหน้าเคร่งขรึม
พวกท่านอยากจะไปด้านหน้า แต่กลับถูกพวกเยี่ยนจ้าวเกอขวางไว้
นรสิงห์พุทธะนั้นไม่ทันระวัง ถูกเยี่ยนจ้าวเกอเซ่นลูกตุ้มโกลาหลฟาดคว่ำ จากนั้นก็มีวานรร่ายรำกระบองสารพัดนึกตีกราดมา ถ้าไม่ใช่พวกสมันตภัทรโพธิสัตว์ช่วยเหลือสุดกำลัง เกือบถูกฆ่าตายคาที่
น่าเสียดายพอสนใจทางนี้ก็สูญเสียทางนั้น ดูแลทางหนึ่งได้ดูแลอีกทางไม่ได้
ขณะสมันตภัทรโพธิสัตว์ช่วยเหลือนรสิงห์พุทธะ กายทองมหาเทวะอีกร่างก็พุ่งมา กระแทกอินทรเกตุธวัชราชาพุทธะล้มลง
เยี่ยนจ้าวเกอเก็บลูกตุ้มโกลาหลกลับมา เปลี่ยนเป้าหมายทันที ฟาดลูกตุ้มใส่ศีรษะของอินทรเกตุธวัชราชาพุทธะ!
พุทธะผู้น่าสงสารพลันถูกลุ้มตุ้มโกลาหลฟาดจนกะโหลกแยก
นักบวชศาสนาพุทธมีกายทองแข็งแกร่ง พลังชีวิตกล้าแข็ง
ศีรษะของอินทรเกตุธวัชราชาพุทธะยุบตัวแตกกระจาย เบิ่งสองตามองเยี่ยนจ้าวเกอเขม็ง เพียงแต่กลับพูดอะไรไม่ออก
“ดูเหมือนธวัชราชาพุทธะท่านจะต้องถูกรั้งไว้ที่นี่ตลอดกาลแล้ว” เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวอย่างราบเรียบ
อินทรเกตุธวัชราชาพุทธะถอนใจคำหนึ่ง ในที่สุดก็ระบายลมหายใจออกมาได้คำหนึ่ง พนมมือแล้วมรณะลงเช่นนี้
กายของท่านค่อยๆ มีเปลวแสงสีแดงลุกไหม้ขึ้น กายทองกลายเป็นธุลีในเปลวแสง พุทธเกษตรดับสูญ ทุกอย่างลุกไหม้ กลับคืนสู่ในเพลิงสีแดง
สุดท้ายเปลวแสงสีแดงฉานล้วนหายเข้าไปในสารีริกธาตุชิ้นหนึ่งบนศีรษะท่าน
พุทธะผู้สำเร็จมรรคผลศาสนาพุทธในยุคโบราณตอนกลางองค์หนึ่ง มิได้มรณะในการเปลี่ยนแปลงใหญ่ของแดนอภิรดีศูนย์กลางซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของยุคสมัยนี้ มิได้มรณะในมหาภัยพิบัติ แต่มรณะด้วยน้ำมือของเยี่ยนจ้าวเกอในวันนี้
นักบวชศาสนาพุทธเช่นพวกสมันตภัทรโพธิสัตว์เห็นดังนั้น ถึงใบหน้าไม่เห็นความโศกเศร้า แต่ต่างเปล่งคำสรรเสริญคุณพร้อมกัน “นะโมอมิตาพุทธ!”
ขณะมองสถานการณ์ตรงหน้า สมันตภัทรโพธิสัตว์ส่ายหน้าติดต่อกัน
แม้จะสัมผัสได้ว่านาจาไม่อาจเข้าร่วมสงครามชั่วคราว ทว่าคนของศาสนาพุทธก็มีการบาดเจ็บล้มตาย พลังลดลง ยากจะดำเนินต่อไป
สมันตภัทรโพธิสัตว์แน่ใจว่าว่าแดนสุขาวดีตะวันตกไม่อาจดึงกำลังคนมาสนับสนุนต่อได้ในระยะเวลาสั้นๆ ได้แต่ตัดสินใจอย่างอับจนหนทาง พาพวกนรสิงห์พุทธะถอยหนี
ท่านคิดจะช่วยมู่จาศิษย์ของตนกลับมา แต่ว่าไม่สำเร็จ
สุดท้ายได้แต่ถอนใจคำหนึ่ง ออกจากอาณาบริเวณแห่งนี้