บทที่ 172 แกร่งที่สุดด้วยขั้นฝ่านภา

จากมุมมองของเยี่ยนจ้าวเกอ หลังจากการประมือของสวีเฟยกับถังหย่งฮ่าวแล้ว การประลองของคนอื่นๆ ขาดความสนุกไปมากพอสมควร

การประลองหนึ่งเดียวที่สามารถดึงดูดความสนใจของเขาได้บ้าง ก็คือศึกของเซี่ยโยวฉานกับเสียจื่ออี้ในตอนหลัง

ต่อเนื่องด้วยหลังจากเฉินหลินเอาชนะเซียวอวี่แล้ว เสียจื่ออี้ก็เอาชนะเซี่ยโยวฉานในระดับขั้นเดียวกันอีกครั้ง ถือว่าเป็นการกู้หน้าคืนให้ตำหนักอัสนีสวรรค์อย่างสิ้นเชิง

ใบหน้ากลมของจางเหยากลัดกลุ้ม กลับเป็นหร่วนผิงที่ปลอบใจนางอยู่ข้างๆ “ผู้คนมากมายร่ำลือกันว่าเสียจื่ออี้คือปรมาจารย์อันดับหนึ่งด้วยขั้นฝ่านภา ความจริงแล้วก็มีเหตุผล ศักยภาพพรสวรรค์ของเขาเดิมก็น่าตื่นตะลึงอยู่แล้ว อีกทั้งยังเคยชินกับการสู้รบสังหารอีก ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา มีผลการต่อสู้ที่มักจะใช้ความอ่อนแอเอาชนะความแข็งแกร่ง ชนะข้ามระดับชั้น มีชื่อเสียงในปัจจุบัน ไม่ใช่การคุยโวโอ้อวดแต่อย่างใด แต่เป็นการพึ่งพลังฝึกปรือของตนอย่างตรงไปตรงมา พยายามออกมา”

“แต่ก็เป็นเพราะเขาฮึกเหิมพร้อมรบด้วยเช่นกัน ก่อนหน้าประมือกับผู้คนจนปราณดั้งเดิมได้รับความเสียหาย นี่จึงหน่วงเหนี่ยวระดับขั้นปรมาจารย์ขั้นเคียงนภาระยะท้ายเอาไว้นานนัก ไม่เช่นนั้นเขาต้องเหยียบก้าวเข้าสู่ขั้นฝ่านภา เตรียมมุ่งสู่ระดับมหาปรมาจารย์ เหมือนเช่นสวีเฟย ถังหย่งฮ่าว และซ่งเฉาเป็นแน่”

จางเหยากะพริบตาปริบๆ หันศีรษะไปมองเยี่ยนจ้าวเกอ “พลังความสามารถพลังฝึกปรือศิษย์พี่เสียแข็งแกร่งยิ่งใหญ่จริงๆ แต่จะพูดว่าเป็นปรมาจารย์อันดับหนึ่งด้วยพลังฝึกปรือขั้นฝ่านภา ข้าว่ากล่าวเกินความจริงไปกระมัง ไม่พูดถึงคนอื่น ศิษย์พี่เยี่ยนเองใช้พลังฝึกปรือขั้นเคียงนภาระยะระยะต้น ก็โจมตีหลิวเซิ่งเฟิงที่อยู่ในขั้นเคียงนภาระยะท้ายจนพ่ายแพ้นี่”

หร่วนผิงนิ่งงันเล็กน้อย พยักหน้า “นี่ก็ไม่ผิดจริงๆ”

เยี่ยนจ้าวเกอที่อยู่ด้านข้างได้ยินแล้วก็ไม่ได้กล่าวอะไร สายตาทอดมองไป ประจวบเหมาะกับมองเห็นสายตาของเสียจื่ออี้ที่ก็มองมาทางตนเองเช่นกัน

ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในแววตานั้น ไม่เป็นมิตรแม้แต่นิดเดียว

ยังไม่กล่าวก่อนว่าเป็นเพราะเขาไร้พรมแดนปล่อยข่าวลือ ทำให้ตำหนักอัสนีสวรรค์รู้ว่าวิชากำเนิดสายฟ้านั้นมีต้นตอมาจากเยี่ยนจ้าวเกอ

หลินโจวและเยี่ยนส่าน ศิษย์สืบทอดหลักทั้งสองของตำหนักอัสนีสวรรค์ที่ถูกขนานนามว่า ‘อัสนีฟาด ฟ้าคำรน’ ทั้งหมดพ่ายด้วยน้ำมือเยี่ยนจ้าวเกอ ล้วนถูกโจมตีจนบาดเจ็บสาหัส

ด้วยเรื่องนี้เอง ศิษย์สำนักตำหนักอัสนีสวรรค์ที่คิดว่าตนมีความสามารถ ล้วนคิดอยากจะประมือกับเยี่ยนจ้าวเกอ กู้หน้ากลับคืนมาเพื่ออาจารย์

เสียจื่ออี้คือผู้โดดเด่นในนั้น แน่นอนว่าก็ไม่ยกเว้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ความแข็งแกร่งทรงพลังของเยี่ยนจ้าวเกอหลายปีมานี้ถือกำเนิดขึ้นอย่างฉับพลัน ยิ่งสั่นคลอนตำแหน่งของเขา

เดิมหลินจื่ออวี้ก็เป็นบุคคลที่สายตาแหลมคมคนหนึ่งเช่นกัน เป็นเพราะตนเองบอบช้ำภายใน ทำให้เขาล้าหลังกว่าสวีเฟย ถังหย่งฮ่าว และซ่งเฉาอยู่ก้าวหนึ่ง โดยที่ตัวเขาเองก็ไม่ชอบใจเป็นอย่างยิ่ง

ปรมาจารย์อันดับหนึ่งด้วยขั้นฝ่านภา ทำได้เพียงแค่สนทนาปลอบใจ หลายคราเสียจื่ออี้คิดขึ้นมาได้ ถึงขั้นที่รู้สึกว่านี่ไม่ใช่การชมเชย แต่เป็นความอัปยศอดสู ดังนั้นแต่ไหนแต่ไรเขาจึงไม่เอ่ยขึ้นมาต่อหน้าผู้คน

ทว่าตัวเสียจื่ออวี้เองไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องเดียวกัน เดิมตกอยู่บนศีรษะตนเอง แต่กลับถูกผู้ที่มาทีหลังยึดครอง ถูกคนแย่งชิงไป นี่ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว

เยี่ยนจ้าวเกอใช้ระดับขั้นเคียงนภาระยะต้น โจมตีหลิวเซิ่งเฟิงที่อยู่ในขั้นเคียงนภาระยะท้ายจนปราชัย พลันทำให้ชื่อเสียงของเสียจื่ออี้ที่อยู่ในอันดับหนึ่งด้วยขั้นฝ่านภาดูเหมือนว่าไม่มั่นคง

หยุดค้างที่ขั้นเคียงนภาระยะท้าย เสียจื่ออี้ที่เดิมอัดอั้นเพลิงโทสะอยู่เต็มท้อง พลันยิ่งไม่สบายใจขึ้นทันที มองเยี่ยนจ้าวเกอแทบจะประหนึ่งกับหนามในตา

เยี่ยนจ้าวเกอเข้าใจความคิดของเสียจื่ออี้คร่าวๆ แม้ว่าเขาจะอวดดีชอบออกนอกหน้า ทว่าที่เรียกว่าแกร่งที่สุดด้วยขั้นฝ่านภานั้น ยังคงไม่ได้ใส่ใจจริงๆ

ตรงกันข้ามกับเสียจื่ออี้ ความสนใจของเยี่ยนจ้าวเกอในขณะนี้ ย้ายไปอีกทางหนึ่งแล้ว

บริเวณตรงนั้น ที่คุมเชิงอยู่ไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นสัตว์วิเศษสองตัว ทั้งหมดล้วนดูทรงอานุภาพอย่างมาก ปราณวิญญาณรอบกายปลิวไปทั่วทั้งสี่ทิศ ในขณะเดียวกันก็ระคนไปด้วยปราณโลหิตอันแข็งแกร่งหนาแน่น

เยี่ยนจ้าวเกอกะพริบตาปริบๆ “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

หลี่จิ้งหว่านเอ่ยตอบเสียงเบา “ศิษย์น้องเฉินหลินแห่งตำหนักอัศนีสวรรค์เลี้ยงสุนัขป่าปีศาจทมิฬ ดุร้ายเป็นพิเศษ ได้ยินว่าศิษย์พี่เยี่ยสำนักเราก็มีมังกรวารีทมิฬอันเลื่องชื่อตัวหนึ่ง ด้วยเหตุนี้จึงเอ่ยเสนอให้สัตว์วิเศษทั้งสองตัวประลองกันสักครั้ง”

สำหรับมุมมองด้านการรบจริงแล้ว เลี้ยงและฝึกสัตว์วิเศษอันแกร่งกล้ายิ่ง ก็สามารถกลายเป็นแรงช่วยเหลือมหาศาลได้เช่นกัน

สายตาเยี่ยนจ้าวเกอมองไป เห็นเฉินหลินที่เอาชนะเซียวอวี่ก่อนหน้ายืนอยู่ตรงนั้นเอง