บทที่ 1760 คนที่ตอนแรกสมควรกลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว

มีมหา​วิทย​ราช​มยุรี​ช่วยเหลือ​สกัด​เหล่า​พุทธะ​แห่ง​แดน​สุขาวดี​ตะวันตก​ ลู่​ยา​เต้า​จวิน​หมด​ความ​พะ​ว้า​พะวง​ ใช้วิชา​ของ​ตัวเอง​หลอม​เปลี่ยน​ทะเล​เลือด​ ทำลาย​ภัย​มาร​ของ​ตัวเอง​

เผชิญ​กับ​แสงศักดิ์สิทธิ์​ห้า​สีของ​มหา​วิทย​ราช​มยุรี​ ทีปังกร​พุทธะ​มิเพียง​ไม่กล้า​เข้าใกล้​ ถึงขั้น​ไม่อาจ​ใช้มุก​ค้ำ​ทะเล​ โจมตี​ลู่​ยา​เต้า​จวิน​จาก​ระยะ​ทางไกล​ ไม่อย่างนั้น​จะถูก​มหา​วิทย​ราช​มยุรี​ใช้แสงศักดิ์สิทธิ์​ห้า​สีดูด​มุก​ค้ำ​ทะเล​ไป​

เห็น​ลู่​ยา​เต้า​จวิน​กำลังจะ​ทำสำเร็จ​ ทะเล​เลือด​เบื้องล่าง​พลัน​เกิด​การเปลี่ยนแปลง​!

ระลอกคลื่น​ประกาย​โลหิต​ที่​ก่อนหน้านี้​กำลังจะ​ผนึก​แข็ง​ ยาม​นี้​แกร่งกล้า​ขึ้น​มา

บน​ยอด​เสาสิบสอง​ต้น​ที่​เป็นตัว​ค้ำ​ใต้​ทะเล​เลือด​ ยอด​เสาต้น​ที่​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​มาร​สวรรค์​ปัจฉิม​ธรรม​ เงาแสงที่​เป็น​มายา​ค่อยๆ​ ผนึก​เป็น​วัตถุ​ ถึงกับ​คล้าย​เพิ่ม​เงาคน​ตาม​ความจริง​สาย​หนึ่ง​

ค่าย​กล​สิบสอง​เทพ​มาร​สวรรค์​ที่​ก่อนหน้านี้​มีพัฒนาการ​อย่าง​ลำบาก​เพราะ​การ​สะกด​จาก​กษัตริย์​บูรพา​ไท่​อี้​ เวลานี้​ถึงกลับ​โคจร​อีกครั้ง​

ความสนใจ​ของ​เหล่า​พุทธะ​แห่ง​แดน​สุขาวดี​ตะวันตก​กับ​พวก​ปีศาจ​จาก​เขา​ดารา​ทะเล​ดวงดาว​พลัน​ถูก​ทะเล​เลือด​ด้านล่าง​ดึงดูด​

แม้แต่​มหา​วิทย​ราช​มยุรี​ยัง​ก้มหน้า​ไป​มอง​

ก่อนหน้า​นพ​ยมโลก​เหมือนกับ​ถูก​สะกด​จน​ยาก​กระดิกกระเดี้ย​ ราวกับ​ลูก​แกะ​รอ​ให้​เชือด​ ได้​แต่​รอคอย​เผ่า​ปีศาจ​กับ​ศาสนาพุทธ​แบ่ง​ผล​แพ้ชนะ​ ตัดสิน​ว่า​ผู้ใด​จะยก​มีด​ขึ้น​

ทว่า​ตอนนี้​ทุกคน​ถึงกับ​ค้นพบ​ว่า​ ตรงหน้า​ไม่ใช่ลูก​แกะ​ที่​ไร้​เรี่ยวแรง​ขัดขืน​ หาก​เป็น​อสรพิษ​ที่​รอจังหวะ​เวลา​อย่าง​สงบ​

ด้านนอก​นพ​ยมโลก​ ข้าง​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​แว่น​เสียงคราง​หนัก​ๆ คำ​หนึ่ง​

หันไป​มอง​ เห็น​เฟิงอวิ๋น​เซิงขมวดคิ้ว​มุ่น​ สีหน้าซีด​ขาว​

ใน​สอง​ตา​ของ​นาง​ถึงกับ​มีประกาย​แสงสีดำ​น้ำเงิน​กะพริบ​ไม่หยุด​โดย​ยาก​จะสะกด​ เด่นชัด​ว่า​สำนึก​มาร​ทวี​ขึ้น​ ราวกับ​กำลัง​กลายเป็น​มาร​

ข้าง​ใต้เท้า​ถึงขั้น​ไม่อาจ​ควบคุม​ เดิน​ออก​ด้าน​หน้าหนึ่ง​ก้าว​ คิด​จะเข้าหา​นพ​ยมโลก​

เฟิงอวิ๋น​เซิงกัดฟัน​กรอด​ ค่อย​ฝืน​ควบคุม​ไม่ให้​ตัวเอง​ไป​ด้านหน้า​ได้​ แต่ว่า​เซียน​สวรรค์​มหา​ชาล​ผู้ยิ่งใหญ่​ ฝีเท้า​ถึงกับ​ซวนเซ​ เกือบจะ​ล้มคว่ำ​

ตั้งแต่​นาง​ขึ้น​สู่มหา​ชาล​ และ​สร้าง​หุบเหว​โกลาหล​สูญ ตัด​การ​รบกวน​จาก​นพ​ยมโลก​ ฉาก​เหตุการณ์​นี้​ปรากฏ​เป็นครั้งแรก​

เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ไม่พูดพร่ำทำเพลง​ เคลื่อนตัว​ไป​ถึงด้านหลัง​เฟิงอวิ๋น​เซิง ยื่น​ฝ่ามือหนึ่ง​ออกมา​กด​กาง​หลัง​นาง​

เทว​กษัตริย์​สำนัก​เต๋า​เช่น​หยาง​เจี่ยน​ พระ​อาจารย์​เสวียน​ตู​ นา​จา ไท่​อี้​จิน​หยิน​ที่อยู่​ด้าน​ข้าง​ ต่าง​หันหน้า​ไป​มอง​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​สามีภรรยา​

เฟิงอวิ๋น​เซิงนั่งขัดสมาธิ​กลางอากาศ​ รวม​กาย​ใจเป็นหนึ่ง​ หลับตา​ลง​

บน​ศีรษะ​นาง​ปรากฏ​สภาพ​หุบเหว​โกลาหล​ ขณะเดียวกัน​ ทั่ว​ทั้ง​ร่าง​มีควัน​สีดำ​ยิ่งใหญ่​ไพศาล​ทะลัก​ จากนั้น​ถูก​หุบเหว​โกลาหล​ด้านบน​กลืน​หาย​ไป​

เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ทาง​หนึ่ง​ช่วย​นาง​ ทาง​หนึ่ง​มอง​ไป​ยัง​ด้านใน​นพ​ยมโลก​

เขา​มอง​ส่วนลึก​ของ​ทะเล​เหว​นพ​ยมโลก​ มอง​ไป​ยัง​เสาสิบสอง​ต้น​ใต้​ก้น​ทะเล​เลือด​

บน​เสาสิบสอง​ต้น​ต่าง​มีเงาแสงวูบ​ไหว​

เงาแสงต่าง​ก็​ผนึก​ตัว​เป็น​สสาร​บน​เสาของ​หก​สุดยอด​มาร​ที่​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​มารจิต​แรกเริ่ม​ มาร​ทอง​แก​ มาร​ไม้อิก​ มาร​น้ำ​กุ่ย​ มาร​ไฟปิ่ง​ มาร​ดิน​โบ่ว​

เงาแสงก็​ผนึก​เป็น​สสาร​บน​เสาที่​เป็น​สัญลักษณ์​ของ​มาร​สวรรค์​บุุพกาลเช่นกัน​

บน​เสาสามต้น​ซึ่งเป็น​สัญลักษณ์​ของ​มาร​สวรรค์​ธรรมชาติ​ มาร​สวรรค์​สูงสุด​ มาร​สวรรค์​ไร้​รูป​ เงาแสงยังคง​เป็น​มายา​

บน​เสาอันเป็น​สัญลักษณ์​ของ​มาร​สวรรค์​ไร้​พัน​ธนา​ คันฉ่อง​สีดำ​นั้น​กำลัง​ต้านทาน​เส้น​แสงสารีริกธาตุ​จาก​อา​มิตา​ภพุทธเจ้า​

บน​เสาซึ่งเป็น​สัญลักษณ์​ของ​มาร​สวรรค์​ปัจฉิม​ธรรม​ เงาแสงเดิมที​เป็น​มายา​ แต่ว่า​วินาที​นี้​ กลับ​เหมือน​มีแกนกลาง​ เปลี่ยน​จากลวง​เป็นจริง​เช่นกัน​

ทุกคน​เพ่ง​ตา​มอง​ไป​ เงาคน​บน​เสาต้น​นั้น​เป็น​สตรี​นาง​หนึ่ง​

สตรี​ที่​ทั่ว​ทั้ง​ร่าง​มีกลิ่นอาย​เย็นเยียบ​เคร่งขรึม​สาย​หนึ่ง​ไหล​ออกมา​ ไว้​ผม​สั้น​ถึงกกหู​ คน​ไม่อาจ​บอก​ได้​ว่า​งดงาม​ โครงหน้า​ห้าวหาญ​

คน​ที่​สมควร​กลายเป็น​ประวัติศาสตร์​ไป​นาน​แล้ว​ปรากฏ​ขึ้น​ที่นี่​