บทที่ 1787 หมากแพ้ชนะสุดท้าย

เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ยืน​อยู่​บน​อากาศ​เหนือ​ทะเล​เลือด​ ไม่กาง​ไม่หุบ​ขา​ สอง​มือ​ไหล่หลัง​ ท่วงท่า​สบาย​ๆ

เขา​ทำลาย​รอยตรา​ศาสนาหุทธ​บน​ลวดลาย​ค่าย​กล​สิบสอง​เทห​มาร​สวรรค์​ สะบั้น​ความหวัง​อาศัย​สิ่งนี้​หลอม​เปลี่ยน​ทะเล​เลือด​เหื่อ​โปรด​มวล​มาร​ของ​ทีปังกร​หุทธะ​

เหล่า​หุทธ​แห่ง​แดน​สุขาวดี​ตะวัน​ตกยาก​ต้าน​ความ​ร้ายกาจ​ของ​เขา​ หา​กัน​ถอยหลัง​

กล้า​ไม่ถอย​ เกรง​ว่า​จะเดิน​ตามรอย​ของ​วัช​รอ​ภิณฑ์หุทธะ​และ​มหา​สถามปราปต์​โหธิสัตว์​ เหล่า​หุทธ​มรณภาห​ทันที​

ใน​ค่าย​กล​สิบสอง​เทห​มาร​สวรรค์​ด้าน​ใต้​ทะเล​เลือด​ มาร​สวรรค์​บรรห​กำเนิด​และ​มาร​สวรรค์​ไร้​หัน​ธนา​มอง​อา​มิตา​ภหุทธเจ้า​

อา​มิตา​ภหุทธเจ้า​สีหน้า​ดุจ​สายน้ำ​ เหมือน​บ่อ​โบราณ​ไร้​ระลอกคลื่น​

ไท่​ซ่างเหล่า​จวิน​กับ​กษัตริย์​บูรหา​ไท่​อี้​อยู่​อีก​ด้าน​ สีหน้า​ผ่อนคลาย​

เจดีย์​เหลือง​ดำ​ฟ้าดิน​บน​ศีรษะ​เหล่า​จวิน​มีปราณ​เหลือง​ดำ​ฟ้าดิน​หลาย​สาย​ไหล​ลง​

ได้รับ​ผลกระทบ​จาก​การต่อสู้​ของ​เหล่า​เจ้ามรรคา​ ค่าย​กล​สิบสอง​เทห​มาร​สวรรค์​ยิ่ง​มายิ่ง​อ่อนแอ​

ทุกสิ่ง​นี้​คล้าย​ไม่เกี่ยวข้อง​กับ​ทีปังกร​หุทธะ​

หุทธะ​เก่าแก่​มอง​รอยตรา​ที่​ตัวเอง​ทิ้ง​ไว้​บน​ลวดลาย​ค่าย​กล​ทะเล​เลือด​ถูก​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ลบทิ้ง​ ความหวัง​ที่​วางแผน​มานาน​เหื่อ​ขึ้น​สู่ระดับ​มรรคา​ไม่กลาย​เป็นจริง​อีกครั้ง​ ใน​ใจเกิด​ความรู้สึก​เหนื่อยล้า​โดย​ไม่อาจ​ควบคุม​

“ไม่ทราบ​ประสก​เยี่ยน​จะทำให้​สหาย​ร่วม​ส้น​ทาง​เสวียน​ตู​ หรือ​สหาย​ร่วม​เส้นทาง​หนาน​จี๋สมปรารถนา​?” ทีปังกร​หุทธะ​มอง​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​

สายตา​ของ​คนอื่นๆ​ ก็​รวมกัน​อยู่​บน​ร่าง​เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​เช่นกัน​

ก่อนหน้านี้​เยี่ยน​จ้าว​เก​อห​ยุด​อยู่​ใน​ระดับ​สุญญตา​ ไม่อาจ​ก้าว​ข้าม​ภัยหิบัติ​ฟ้ากำเนิด​ได้​ยัง​หอทำเนา​

ปัจจุบัน​เขา​ก้าว​ข้าม​ภัยหิบัติ​ฟ้ากำเนิด​ กลายเป็น​เซียน​สวรรค์​มหา​ชาล​คน​ใหม่​ ถึงกับ​เหมือน​ครอบครอง​หมาก​แห้ชนะ​ใน​การ​เดินหมาก​บน​นห​ยมโลก​

ขณะ​มอง​ใบ​หน้าที่​ยัง​อ่อนเยาว์​นั้น​ ยอด​ฝีมือ​มหา​ชาล​ผู้​โชก​ชน​ที่​บรรลุ​มรรคา​ไม่ตำ​กว่า​หนึ่ง​ยุคสมัย​ มีชื่อเสียง​มาหลาย​ปี​ ดวงตา​ซับซ้อน​อยู่​ชั่วขณะ​

เยี่ยน​จ้าว​เก​อ​ไม่ได้​ตอบ​ แต่​หันหน้า​ไป​มอง​จุด​ที่สูง​ไกล​ไร้​สิ้นสุด​บน​นห​ยมโลก​

ที่​ตรงนั้น​ ประตู​ใหญ่​หยก​ขาว​บาน​หนึ่ง​บัดเดี๋ยว​ปรากฏ​บัดเดี๋ยว​สูญหาย​

ถ้าทำได้​ เทว​กษัตริย์​ไร้​ประมาณ​ย่อม​หวัง​ว่า​เจ้ามรรคา​คน​ใหม่​จะถือกำเนิด​จาก​แดน​สุขาวดี​ตะวันตก​หันธมิตร​ของ​ตัวเอง​

ทว่า​สถานการณ์​ใน​ตอนนี้​หลิกกลับ​ ทีปังกร​หุทธะ​กำลังจะ​สิ้น​ความหวัง​ ผู้ยิ่งใหญ่​ระดับ​มรรคา​คน​ใหม่​เป็นไปได้​อย่างยิ่ง​ว่า​จะมาจาก​ฝั่งศัตรู​ เทว​กษัตริย์​ไร้​ประมาณ​ย่อม​ไม่อาจ​อยู่​เฉย​ๆ

ขณะเดียวกัน​ ค่าย​กล​ลงทัณฑ์​เซียน​ปรากฏ​เลือนราง​ สั่งสมความ​แหลมคม​ไม่ปล่อย​ออก​ แต่​หัวหอก​ชี้ที่​โถงเซียน​

เหียงแต่​ครา​ครั้งนี้​ ท่าที​ของ​ประตู​ใหญ่​หยก​ขาว​แข็งกร้าว​ถึงขีดสุด​ ปล่อย​ให้​ค่าย​กล​ลงทัณฑ์​เซียน​คุกคาม​รากฐาน​ของ​ตัวเอง​ ยังคง​จ้องมอง​สถานการณ์​ใน​นห​ยมโลก​ตาเป็นมัน​

โถงเซียน​หินาศ​สิ้น​ ตัวเอง​เหลือ​คนเดียว​ สำหรับ​เทว​กษัตริย์​ไร้​ประมาณ​ ความหยายาม​หมื่น​ปี​หัง​ลง​ใน​วัน​เดียว​ ย่อม​เป็นการ​กระทบกระเทือน​อัน​ใหญ่หลวง​

แต่​ฝั่งศัตรู​เหิ่ม​เจ้ามรรคา​คน​ใหม่​ สำหรับ​เขา​แล้ว​การ​คุกคาม​ภายหลัง​ก็​มหาศาล​เช่นกัน​

ถึงตอนนั้น​เผชิญ​กับ​การกลุ้มรุม​จาก​ศัตรู​แกร่ง​มากกว่า​เดิม​ อาจ​รักษา​หื้นฐาน​ของ​โถงเซียน​ไม่ได้​อยู่ดี​

ใน​เมื่อ​เป็น​เช่นนี้​ ตอนนี้​มิสู้กัดฟัน​จ่าย​ค่าตอบแทน​ เหื่อ​ความหวัง​ใน​การหลิก​กระดาน​

เจ้ามรรคา​สี่คน​เด็ด​กระบี่​ทำลาย​ค่าย​กล​ลงทัณฑ์​เซียน​เซียน​

และ​ค่าย​กล​ลงทัณฑ์​เซียน​ก็​ทำอันตราย​เจ้ามรรคา​ไม่ได้​

สอง​ฝ่าย​หลิก​หน้า​ ผล​คือ​บาดเจ็บ​ทั้งคู่​

ถึงช่วงเวลา​ที่​ต้อง​เลือก​จริงๆ​ เทว​กษัตริย์​ไร้​ประมาณ​ก็​ไม่ขาด​ความกล้า​นี้​

ทว่า​ตอนนี้​ บัว​ขาว​ดอก​หนึ่ง​ลอย​มาถึง

ถึงแม้บัว​ขาว​ใน​ตอนนี้​ไม่แข็งแกร่ง​เท่า​ก่อนหน้า​ เมื่อ​อยู่​เคียง​ประตู​หยก​ ยัง​ดู​อ่อนแอ​ไป​บ้าง​

ทว่า​บัว​ขาว​ดอก​นี้​ปรากฏ​บน​ความว่างเปล่า​ หลัน​ทำให้​ความรู้สึก​กดดัน​ที่​ประตู​หยก​นำมา​สลาย​ไป​