บทที่ 1817 ห้วงเวลาสุดท้าย!

“พวกเขาไม่เพียงให้ความสนใจ ยังกระเหี้ยนกระหือรือแต่แรก” เยี่ยนจ้าวเกอพูดอย่างแช่มช้า “พวกเขาเพียงแค่รอโอกาสเท่านั้น”

เฟิงอวิ๋นเซิงเอ่ยอย่างแช่มช้า “กําลังรอมารสวรรค์ไร้พันธนา”

วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่นพยมโลกเมื่อหลายพันปีก่อน และความ พินาศย่อยยับของโถงเซียนที่เกิดขึ้นมาติดๆ ในภายหลัง ถูกคนจํานวน มากในปัจจุบันเรียกว่า วิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ครั้งที่สองแห่งยุคสมัยนี้

ในวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่ครั้งนั้น เหล่าเจ้ามรรคาล้วนลงมือด้วย ตัวเอง

ผลคือหลังศึกใหญ่ อามิตาภพุทธเจ้า มารสวรรค์บรรพกําเนิด มาร สวรรค์ไร้พันธนา กับพระศรีอริยเมตไตรยต่างเสียท่าครั้งใหญ่

เวลาล่วงเลยถึงตอนนี้ เดือนปีผันผ่าน อามิตาภพุทธเจ้า พระศรี อริยเมตไตรย กับมารสวรรค์บรรพกําเนิดต่างก็ฟื้ นฟูเสร็จแล้ว

มีแต่มารสวรรค์ไร้พันธนาที่เสียท่ารุนแรงที่สุด เกือบจะตกตายใน ตอนนั้น ยังคงซ่อนตัวไม่ออกมา

“หลังวิกฤตการณ์ครั้งใหญ่นพยมโลกในวันนั้น ความเกี่ยวข้องกับ ข้าและวิถีมารสลายหาย ไม่ได้รับผลกระทบจากวิถีมารอีก แต่ว่าก็ สูญเสียการรับรู้ต่อมารสวรรค์บรรพกําเนิดและมารสวรรค์ไร้พันธนาไป ด้วย” เฟิงอวิ๋นเซิงขมวดคิ้ว “ปัจจุบันข้ายากแยกแยะสภาพในตอนนี้ ของมารสวรรค์ไร้พันธนา ทางศิษย์พี่เนี่ยก็เหมือนกัน”

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้ม “ไม่เป็นไร พวกเรารอดูการเปลี่ยนแปลงก็พอ”

เขาเงยหน้ามองฟ้าสีครามบนศีรษะ พูดผ่อนคลาย “ถ้าการรับรู้ ของข้าไม่ผิดพลาด ทางข่งซวนสมควรจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว”

“มหาวิทยราชมยุรีได้ของที่ต้องการอย่างสุดท้ายแล้ว?” เฟิงอวิ๋น เซิงตาเป็นประกาย

“ตอนนี้เขาสมควรเตรียมการพร้อมพรักแล้ว” ในม่านตาของเยี่ยน จ้าวเกอปรากฎยันต์อาคมลี้ลับ “ต่างจากการวางหมากบนนพยมโลกใน ปีนั้น ตอนนี้เขาอาจจะก้าวเท้าก้าวนั้นไปแล้วก็ได้ แต่จําเป็นต้องให้คน อื่นๆ ช่วยคุ้มครอง ไม่อย่างนั้นอาจถูกรบกวนทําลาย”

ยันต์อาคมนี้กลับไม่เหมือนคัมภีร์เกิดนภา แต่เป็นสิ่งใหม่ของโลก ในปัจจุบันที่ก่อนหน้าไม่เคยเห็นมาก่อน

ต่างจากแสงสว่างที่ก่อนหน้านี้บ้างเขียวมรกตบ้างทองม่วง ตอนนี้ ยันต์อาคมในม่านตาเยี่ยนจ้าเกอ เกิดจากการประกอบกันของปราณ พิสุทธิ์หลายสาย มีความลี้ลับของตัวเอง

“ตอนนี้ไม่มีการเคลื่อนไหว หมายความว่าของชิ้นสุดท้ายที่เขา ขาด ไม่ได้อยู่ในมือกษัตริย์บูรพา และไม่ได้อยู่ในมือพระศรีอาริย์” เยี่ยนจ้าวเกอเอ่ยเสียงเบา

ทางวานรไม่มี ผู้สืบทอดสํานักเต๋าสายหลักย่อมกระจ่าง

วังดุสิตของเหล่าจวินปิดมาหลายพันปี มหาวิทยราชมยุรีไม่เคยไป มาก่อน

ถึงแม้ระหว่างสํานักเต๋า เผ่าปีศาจ และแดนสุขาวดีบัวขาวจะมีการ กระทบกระทั่งกันบ่อยๆ

แต่ตอนที่เผชิญแดนสุขาวดีตะวันตก เทวกษัตริย์ไร้ประมาณและ มารสวรรค์ สํานักเต๋า เผ่าปีศาจ และศาสนาพุทธเส้นทางนอกรีต ปัจจุบันยังคงฝืนรักษาสภาวะร่วมมือไว้ได้

ถ้าพวกเขาสามฝั่ งขายน�าใจให้มหาวิทยราชมยุรี ย่อมหวังว่าจะดึง ตัวมหาวิทยราชมยุรีมาฝั่ งตัวเอง ร่วมมือต้านทานพวกอามิตาภพุทธเจ้า

ในสถานการณ์แบบนี้พวกเขาย่อมหวังว่า มหาวิทยราชมยุรีขึ้น ระดับมรรคายิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดี ยิ่งราบรื่นเท่าไหร่ยิ่งดี

ไม่ต้องสงสัยแม้แต่น้อยเลยว่า สมควรอาศัยตอนที่มารสวรรค์ไร้ พันธนาไม่ฟื้ นฟูเคลื่อนไหว

ผู้ยิ่งใหญ่ระดับมรรคาสู้สามต่อสาม สํานักเต๋ายังมีค่ายกลลงทัณฑ์ เซียนอยู่ในมือ ผู้เข้มแข็งรองจากระดับมรรคารวมตัวกันคับคั่ง ยึดครอง ความได้เปรียบเด็ดขาด คิดจะปกป้องให้มหาวิทยราชมยุรีขึ้นสู่ระดับ มรรคา อัตราชนะไม่น้อย

อีกฝ่ายคิดทําลาย ต่อให้มีไพ่ตายอื่นๆ ระดับความยากก็สูงมาก เกรงว่ามิสู้ให้เหล่าจวินเกิดฉุกใจขึ้นมา เล่นงานนกยูง

ทว่าตอนนี้ถ้าการรับรู้ของเยี่ยนจ้าวเกอไม่ผิดพลาด มหาวิทยราช มยุรีได้สิ่งที่ตนเองต้องการทั้งหมดแล้ว แต่ยังพะว้าพะวงไม่ก้าวเท้าก้าว นั้นออก ก็หมายความว่า นกยูงตัวนั้นสมควรยืนอยู่ฝั่ งตรงข้ามแล้ว

ท่าน อามิตาภพุทธเจ้า เทวกษัตริย์ไร้ประมาณ ยังมีมารสวรรค์ บรรพกําเนิด ต่างกําลังอดทนรอคอยเวลาที่มั่นใจมากที่สุด

หรือก็คือวินาทีที่มารสวรรค์ไร้พันธนากลับมา

“เพียงแค่ไม่ทราบว่าอามิตาภพุทธเจ้า เทวกษัตริย์ไร้ประมาณ และมารสวรรค์บรรพกําเนิด ผู้ใดช่วยข่งซวนในครั้งสุดท้ายสุดนี้?” เยี่ยนจ้าวเกอเบะปาก “การวางหมากบนนพยมโลกในปีนั้น ลู่ยากับ พระศรีอาริย์ให้สารีริกธาตุสองชิ้นแก่เขา ช่วยเขารวบรวมสารีริกธาตุ ศากยมุณีจนครบ ช่างเสียเปล่าจริงๆ”

เฟิงอวิ๋นเซิงมองเยี่ยนจ้าวเกออย่างหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ “ท่านทําไมยังทําตัวเป็นเด็กแบบนี้อีก ตอนนั้นพี่ร่วมเส้นทางลู่ยาถ้าทํา สําเร็จ ไหนเลยนับว่าเสียเปล่า?”