บทที่ 235 เจ้าร้องเพิ่งจบข้าก็ขึ้นเวทีแล้ว

เยี่ยนจ้าวเกอมองดูประมุขจวนภูเขาวายุอำพันที่มาเยือนประตูหลังเหลียนฉงอี้จากไปอย่างที่คิดไว้ ความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออกในใจยิ่งเด่นชัดขึ้น

สำหรับพฤติกรรมเจ้าเพิ่งร้องจบข้าก็ขึ้นเวที[1]แล้วของทั้งสองคน เยี่ยนจ้าวเกอยังคงมีสีหน้าน่าเกรงขามดังเดิม

คว้าโอกาสไว้แน่น กระตือรือร้นแสวงหาความก้าวหน้า ช่วงชิงการสนับสนุนที่อาจจะช่วงชิงได้มาบ้าง เพิ่มแต้มต่อให้ตนเองตลอดเวลา

เรื่องประเภทนี้เยี่ยนจ้าวเกอไม่ได้ต่อต้านแต่อย่างใด ไม่ว่าจะผู้อาวุโสไป๋หรือผู้อาวุโสหง เขาล้วนแล้วแต่ไม่ได้มีความโน้มเอียงใดทั้งสิ้น ฉะนั้นในเมื่อพบตัวแทนของฝ่ายหนึ่งแล้ว กระนั้นก็ย่อมให้โอกาสอย่างเท่าเทียมกับอีกฝ่ายหนึ่งเป็นธรรมดา

หาไม่แล้วข่าวคราวสะพัดออกไป เยี่ยนจ้าวเกอพบเหลียนฉงอี้แล้ว กลับปิดประตูไม่ต้อนรับใส่ประมุขจวนหวง เช่นนั้นเท่ากับว่าบอกผู้อื่นว่าตนเองสนับสนุนผู้อาวุโสหง

ประมุขจวนหวงรำลึกถึงผู้อาวุโสหลี่ที่จากไปพร้อมกับเยี่ยนจ้าวเกอก่อน แล้วจึงค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสนทนาเรื่อยเปื่อย

หลังจากพูดคุยเล็กน้อยไม่กี่ประโยคแล้ว ประมุขจวนหวงไม่กล้าถ่วงเวลาต่อไปอีก ทั้งนี้จะได้ไม่ยึดใช้เวลาเยี่ยนจ้าวเกอมากเกินไปจนก่อเกิดความเอือมระอา

เขาหยิบกล่องผ้าไหมกล่องหนึ่งออกมา ยิ้มตาหยีพลางเอ่ย “ได้ยินว่าคุณชายชอบวัตถุโบราณ ยังศึกษาอักษรโบราณแต่ละชนิดมากมายอีก ก่อนหน้านี้ไม่นานนัก ข้าเพิ่งได้รับของล้ำค่ายุคสมัยแต่นานมาชิ้นหนึ่ง ตัวข้าครุ่นคิดไม่ได้สาระสำคัญ ใคร่ขอคุณชายเยี่ยนชี้แนะสักหน่อย”

เยี่ยนจ้าวเกอเพ่งมองเขาเปิดกล่องผ้าไหมออก อดตกใจอยู่หน่อยๆ ไม่ได้

ในกล่องผ้าไหมมีเครื่องหยกก้อนหนึ่งวางเอาไว้นิ่งๆ ทว่ามีเพียงแค่ครึ่งเดียว ปรากฏให้เห็นเป็นรูปร่างครึ่งวงกลม พื้นผิวมีริ้วลวดลายที่มีท่วงทำนองโบราณและเรียบง่าย

ชัดเจนว่าเป็นเครื่องหยกอีกครึ่งที่เยี่ยนจ้าวเกอสั่งอาหู่ให้ไปตามหาก่อนหน้านี้

หลังเยี่ยนจ้าวเกอได้รับเครื่องหยกครึ่งก้อนจากเหยาซาน บุคคลผู้เหลือรอดจากสำนักเขานิมิตทมิฬนั่น เนื่องจากด้านที่เครื่องหยกแตกออกยังดูใหม่เอี่ยม เห็นได้ชัดว่าแตกไปได้ไม่นาน ฉะนั้นเกินกว่าครึ่งเครื่องหยกอีกครึ่งก้อนก็ยังคงอยู่ที่เกาะทราย

คิดไม่ถึงเลยว่าย่ำจนรองเท้าเหล็กสึกไม่พบพาน ยามได้มากลับไม่เสียเวลาทั้งสิ้น

ชายหนุ่มสังเกตประมุขจวนหวงอย่างละเอียด อีกฝ่ายมองยังเขาด้วยความรอคอยอยู่บ้างเช่นกัน

เขาแลกเปลี่ยนความนัยในแววตากับอาหู่ชั่วครู่โดยไม่ทิ้งร่องรอย เมื่อเห็นอาหู่ส่ายศีรษะ เป็นการบ่งบอกว่าภารกิจค้นหาเครื่องหยกก่อนหน้านี้เป็นความลับ ถึงแม้หลังจากออกจากมหาทะเลทรายแดนตะวันตกจะค้นหามันอยู่ตลอด ทว่าไม่ได้แพร่งพรายความลับออกไป

อย่างน้อยที่สุด ข่าวสารน่าจะแพร่สะพัดไปไม่ถึงหูประมุขจวนหวง

ประมุขจวนหวงไม่รู้จริงๆ ว่าเยี่ยนจ้าวเกอมีเครื่องหยกครึ่งก้อนอยู่ในมือเช่นกัน แต่เขาเคยหาคนมาวิเคราะห์ดูแล้ว เครื่องหยกครึ่งก้อนในมือเขานี้เก่าแก่อย่างยิ่งยวด อีกทั้งยังเป็นของจริงแท้ หาใช่สร้างลอกเลียนในยุคนี้ไม่

เหตุที่ยามเผชิญหน้าเหลียนฉงอี้มั่นใจเต็มขั้น เป็นเพราะว่าประมุขจวนหวงไม่ได้หน้ามืดตามัวแต่อย่างใด และคิดว่าธนูที่ตนเองจะปล่อยออกไปเป็นผลดีกับเยี่ยนจ้าวเกอ เกินกว่าครึ่งสิ่งของที่ตนมีเข้าตาชายหนุ่มมากกว่า

นิ้วมือเยี่ยนจ้าวเกอลูบไล้เครื่องหยก หลังจากนั้นครู่ใหญ่ถึงค่อยยิ้มน้อยๆ “เป็นวัตถุโบราณยุคสมัยเก่าแก่แท้จริงไม่ผิด แวบแรกข้าเองก็มองพื้นเพของมันไม่ออก”

“แต่ก็มีแนวคิดอยู่บ้าง หากประมุขหวงไม่ถือสาล่ะก็ ข้านำไว้ศึกษาสักสองสามวันได้หรือไม่?”

บนดวงหน้าประมุขจวนหวงเผยรอยยิ้มออกมาให้เห็น “แน่นอนว่าได้ มีคุณชายเยี่ยนอยู่ ของสิ่งนี้ค่อยไม่ถึงกับเป็นอัญมณีใสเปรอะฝุ่น”

แม้ต่อจากนี้ประมุขจวนหวงคิดจะชักนำหัวข้อสนทนาไปยังเรื่องเกี่ยวกับผู้อาวุโสไป๋ ทว่าเยี่ยนจ้าวเกอกลับไม่รับทั้งสิ้น ทำให้ประมุขจวนหวงเสียใจอีกอยู่บ้าง ทว่าโดยภาพรวมแล้ว ตอนที่เขาไปยังคงอารมณ์ดีไม่เลว

ครั้นส่งประมุขจวนหวงไปแล้ว เยี่ยนจ้าวเกอก็เคาะนิ้วลงบนหน้าโต๊ะอย่างแผ่วเบา เอ่ยว่า “อาหู่ เลือกของจากในบรรดาทรัพย์สินของข้า ส่งของกำนัลกลับให้พวกเขาทั้งสองคนสักหน่อย”

เขาเคาะนิ้วบนกล่องผ้าไหมที่บรรจุเครื่องหยกไว้ “ของชิ้นนี้ ประเมินแล้วมูลค่าสูงกว่าอยู่บ้าง เพราะส่วนตัวข้านิยมไปทางวัตถุโบราณ”

อาหู่กะพริบตาปริบๆ “คุณชาย พวกเขาล้วนมอบของแสดงความเคารพท่านเอง ไม่ใช่ภายใต้สำนักเขากว่างเฉิง ทั้งยังไม่ใช่ท่านขู่เข็ญรีดไถอีก อันที่จริงท่านจะเก็บไว้ก็หาเป็นอะไรไม่ แม้เรื่องเรื่องนี้ถึงหูสำนักเรา ก็จะไม่เป็นเรื่องเช่นกัน”

“คนหนึ่งหัวใส อาศัยในนามการขอโทษย้อมแมว อีกคนหนึ่งก็ติดป้ายอาลัยผู้อาวุโสหลี่มา ล้วนทำให้ข้าไม่มีความรู้สึกดีเด่อะไร” เยี่ยนจ้าวเกอส่ายศีรษะ “หากเป็นของเช่นแก่นน้ำพุมรกตนี้ก็แล้วไป ไม่แน่ว่าข้าอาจจะกินของร้านก่อนหน้าหมดกินของร้านต่อไปต่อ กินของทั้งสองร้านพร้อมกันจนหมดเกลี้ยง”

“แต่ว่าเครื่องหยกครึ่งก้อนนี้กลับเป็นของที่ข้าเสาะหาอยู่พอดี หากเขาไม่ส่งมาให้ถึงประตู พวกเรายังต้องลงเวลาไปหา เพราะฉะนั้นย่อมต้องมอบของกำนัลกลับให้เขา”

เยี่ยนจ้าวเกอโบกมือ “หากมอบของกำนัลคืนตระกูลเดียว จากมุมมองคนนอกแล้ว ข้ายังคงยืนอยู่ระหว่างผู้อาวุโสไป๋กับผู้อาวุโสหง ด้วยเหตุนี้ จึงต้องมอบของกำนัลกลับทั้งสองตระกูล”