บทที่ 268 ความเงียบสงบก่อนมรสุม สิ้นสุด!

แสงวามวาบทั่วร่างเยี่ยนจ้าวเกอขณะปราณจิตราไหลเวียน ดูไปแล้วทำให้เขาคล้ายกับถูกเมฆมงคลกลุ่มหนึ่งห้อมล้อมไว้

ระหว่างจุดลมปราณทั่วกายเปิดปิดพร้อมกัน พลังสั่นสะเทือนก็ส่งกระจายออกมาจากภายในร่างกายของเขา

อย่างค่อยเป็นค่อยไป ราวกับมังกรมากมายดำผุดดำว่ายอยู่ในเมฆมงคล เทพมังกรเห็นหัวมิเห็นหาง ส่งเสียงมังกรคำรามอันแข็งกร้าวดังก้องออกมาพร้อมเพรียง

พลังปราณสองแบบทั้งเย็นเยียบและร้อนแผดเผา บัดนี้ไม่แจ่มชัดอีกต่อไป สัมผัสได้ถึงความรู้สึกพลังที่มีเพียงความทรงพลัง

ดวงตาทั้งสองของเยี่ยนจ้าวเกอที่ปิดสนิทอยู่ ลืมขึ้นเวลานี้

มวลเมฆมงคลรอบกายที่ทอแสงวามวับ เริ่มค่อยๆ เลือนแสงสีลงในขณะนี้ ปราณจิตราแต่ละสายราวกับมังกรเหล่านั้น ก็สงบเงียบลงเช่นกัน

เมฆมงคลสุกใสเป็นประกายค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสงบสงัด จนท้ายที่สุดปรากฏเห็นคลุมเครือไม่ชัดเจน

บริเวณที่เยี่ยนจ้าวเกอหยัดยืน ทำให้ผู้คนรู้สึกเลือนรางยากบรรยาย เห็นชัดๆ ว่าคนอยู่ตรงนั้น แต่กลับเหมือนว่าหมดทางยืนยันตำแหน่งของเขา ไม่แบ่งหน้าหรือหลัง ไม่แยกบนหรือล่าง

มิติและเวลาคล้ายสูญสิ้นความหมายไปในชั่วขณะนี้ ทิ้งไว้เพียงธาตุอากาศสลัวผืนหนึ่ง

ยามนี้มวลอากาศรอบกายเยี่ยนจ้าวเกอ ปรากฏภาพเฉกเช่นภายในจุดตันเถี่ยนชี่ไห่ของเขา

ขณะนี้ รัศมีแสงเหนือศีรษะชายหนุ่มหายไปไม่เห็น แสงสุกสกาวในดวงตาทั้งสองของเขาก็อ่อนลง จนสุดท้ายกลับมามีลักษณะเช่นปกติ ดูเรียบๆ ธรรมดา อ่อนโยน และเก็บตัว

มวลอากาศธาตุสลัวรอบกายอันแปรสภาพมาจากปราณจิตรา ก็ค่อยๆ กลับคืนภายในจุดลมปราณทั่วร่างของเขา

เยี่ยนจ้าวเกอผุดยืนขึ้นจากพื้น คล้ายกับกระบี่เลื่องชื่อลือชาที่แสดงศักดาสามารถเล่มหนึ่ง เวลานี้เก็บเข้าฝัก

คมกระบี่ไม่เพียงไม่งุ่มง่ามเท่านั้น กลับจะยิ่งแหลมคมขึ้นเสียอีก เพียงแต่อ่อนเบาลงขึ้นมาชั่วคราวเท่านั้น ยามจำเป็นค่อยปรากฏเห็นอีกครั้ง ระเบิดพลังที่แก่กล้ายิ่งกว่ากาลก่อนออกมา

ชายหนุ่มยิ้มน้อยๆ รู้สึกเพียงปราณจิตราที่มีสติปัญญามากล้นของตนเก็บตัวยิ่งขึ้น อัดแน่นยิ่งขึ้น ทรงพลังยิ่งขึ้น และหนาหนักยิ่งขึ้น

เขารู้สึกว่าตนเองรู้จักการฝึกฝนวรยุทธ์มากยิ่งขึ้นอยู่รางๆ

ความตระหนักรู้ของตนที่ได้ร่ำเรียนและได้รับมา ผนวกเข้ากับวรยุทธ์ที่ตนบำเพ็ญเพียร เส้นทางยกระดับสายหนึ่ง ได้ปรากฏวับวาบอยู่ตรงหน้าแล้ว

เยี่ยนจ้าวเกอรู้ดี นั่นคือจิตรูปญาณวรยุทธ์ของตนเอง บัดนี้มีพื้นฐานในการบ่มเพาะแล้ว รอก็เพียงแต่การคิดทบทวนสั่งสม จนยกระดับเข้าใจลึกซึ้งในที่สุด

และตอนนี้ เขาประสบผลสำเร็จก้าวสู่ขั้นมหาปรมาจารย์แล้ว!

เบื้องหน้าประหนึ่งผลักประตูบานใหญ่บานหนึ่งออก ตนเองสืบเท้าเข้าสู่โลกใหม่

ระดับมหาปรมาจารย์ ขั้นซ่อนจิตระยะต้น

สติปัญญาปราณจิตรากำจัดเปลือกนอกฟื้นคืนสู่สามัญ ฟ้าดินเจตจำนงหมัดแปรเท็จเป็นจริงขึ้นอีกขั้น เริ่มก่อตัวเป็นพื้นดินวิเศษ

ซึ่งนี่ก็คือพื้นฐานของจอมยุทธ์ขั้นมหาปรมาจารย์นั่นเอง พื้นดินวิเศษอันกลายสภาพมาจากปราณจิตราเจตจำนงหมัดของเยี่ยนจ้าวเกอ เฉกเช่นลักษณะทั่วไปของกลุ่มธาตุปราณในจุดตันเถียนชี่ไห่ของตน ลี้ลับมหัศจรรย์ไม่อาจคาดเดา

เยี่ยนจ้าวเกอปรับลมปราณให้ความอบอุ่นอีกครู่หนึ่ง ก่อนจะผุดลุกขึ้นผลักประตูเดินออกไป

อาหู่กำลังรออยู่ด้านนอก เขามองเพียงปราดเดียวก็เห็นรัศมีแสงฝ่านภาเหนือศีรษะเยี่ยนจ้าวเกอนั้นเลือนหาย

ตามนิสัยของเยี่ยนจ้าวเกอ นอกจากสถานการณ์พิเศษน้อยครั้ง แต่ไหนแต่ไรไม่ลดเก็บรัศมีแสงเหนือศีรษะ

บัดนี้รัศมีแสงมลาย อาหู่สังเกตเยี่ยนจ้าวเกออย่างละเอียด ก็รู้สึกว่าจุดลมปราณทั่วร่างเยี่ยนจ้าวเกอเปิดปิดขยุบขยิบ คล้ายมีจิตวิญญาณเชื่อมประสานทั้งสองโลกในกายและนอกกาย

อาหู่เองเป็นคนที่ผ่านประสบการณ์เช่นนี้มาแล้วคราหนึ่ง เห็นดังนั้นก็ตื่นตกใจเล็กน้อยก่อน เดินเข้ามาแสดงความยินดี “คุณชาย ท่านสำเร็จขั้นมหาปรมาจารย์แล้ว!”

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มกล่าว “จุดเริ่มต้นใหม่ การเริ่มต้นใหม่”

ชายร่างใหญ่กล่าวชื่นชมจากจริงใจ “คุณชาย อีกนิดเดียวท่านก็ทำลายสถิติ เป็นมหาปรมาจารย์ที่อายุน้อยที่สุดของตระกูลแล้วขอรับ”

“ถ้าเริ่มนับจากตอนที่ระดับปรมาจารย์ขั้นจิตราชั้นนอกระยะต้น จนเลื่อนขั้นเป็นระดับมหาปรมาจารย์ ท่านยังใช้เวลาน้อยกว่าท่านประมุขเสียอีก!”

หากในวันทั่วไปอาหู่พูดจาเช่นนี้ล่ะก็ ยังมีความหมายประจบประแจงอยู่บ้าง ทว่าขณะนี้กลับเป็นการชื่นชมยินดีจากใจจริง ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อ