บทที่ 271 เจ้ายังห่างชั้นอีกมากนัก

เยี่ยนจ้าวเกอยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะตน จากนั้นหมุนฝ่ามือฟาดลง

ท่วงท่าอิสระเรียบง่าย ลีลาโบราณไร้ขัดเกลา ดูแล้วไม่ฉับไว ออกจะให้ความรู้สึกเชื่องช้าเสียด้วยซ้ำ

ทว่าเยี่ยนเหอที่อยู่เบื้องหน้ากลับบังเกิดความรู้สึกพรั่นใจขึ้นในใจอย่างน่าประหลาด คล้ายกับไม่ว่าตนจะหลบหลีกต้านทานอย่างไร ท้ายที่สุดล้วนหนีฝ่ามือของเยี่ยนจ้าวเกอนี้ไม่พ้น ศีรษะจะถูกซัดจนแตกกระจายไม่เป็นชิ้นเป็นอัน

ความรู้สึกนั้น เหมือนกับฟ้าดินล้วนอยู่ในฝ่ามือของชายหนุ่มทั้งสิ้น

ทั่วทั้งฟ้าดินพลิกกลับ ท้องนภาคล้อยหล่นลง ตามการพลิกฝ่ามือของเยี่ยนจ้าวเกอ ทำให้คนไร้ซึ่งหนทางหนี หมดทางต่อต้าน ทำได้เพียงหลับตารอความตาย

ฝ่ามือนี้ฟาดลง มองจากมุมของเยี่ยนเหอนั้น เยี่ยนจ้าวเกอทั้งคนราวกับเปลี่ยนเป็นสูงใหญ่อย่างยิ่ง ประหนึ่งเทพสรรค์จุติยังโลกมนุษย์ก็ไม่ปาน

พลังอันยิ่งใหญ่เกรียงไกรกว้างใหญ่ไพศาลครอบคลุมทั่วร่างเยี่ยนเหอ ปราณจิตรามหาศาลอีกทั้งหนาหนักปิดตายบริเวณโดยรอบ พื้นที่คล้ายกับทรุดลงโดยเขาเป็นจุดศูนย์กลาง

หนึ่งในสามสุดยอดวิชากว่างเฉิง ฝ่ามือนภากว่างเฉิง!

หนึ่งฝ่ามือคล้อยลง ราวกับฟ้าเอียงลาด!

เยี่ยนเหอพยายามปลุกสติสัมปชัญญะอย่างหนัก ต้านทานการกดขี่และทำลายจากเจตจำนงฝ่ามือของเยี่ยนจ้าวเกอ อีกทั้งยกมือข้างหนึ่งขึ้นตามจิตสำนึก

เขามั่นใจว่าด้วยระดับพลังฝึกปรือมหาปรมาจารย์ขั้นซ่อนจิตระดับกลางของตน ไม่ควรถึงกับถูกเยี่ยนจ้าวเกอโจมตีพ่ายแพ้ง่ายดายเช่นนี้

ของวิเศษลับหมอกพิษเย็นสงัดปิดกั้นของวิเศษทั้งกายเยี่ยนจ้าวเกอไว้ชั่วขณะ ตนเองมีโอกาส…

ความคิดยังไม่ทันพลิกผัน ฝ่ามือเยี่ยนจ้าวเกอก็กดลงมาแล้ว ฟาดลงไปบนฝ่ามือเยี่ยนเหอ

หาได้หน่วงเวลาสักนิดไม่ โครงกระดูกตั้งแต่ฝ่ามือ จนทั่วร่างเยี่ยนเหอเริ่มแหลกละเอียด!

เขาเบิกตาโพลง กลับค้นพบว่าตนไร้พลังต่อต้านโดยสิ้นเชิง ราวกับหลังจากท้องฟ้าถล่มลง ตนเองก็แปรเปลี่ยนเป็นฝุ่นละอองที่อันตรธานสลายไป!

เยี่ยนจ้าวเกอมองดูเยี่ยนเหอด้วยความนิ่งสงบ เอ่ยอย่างเย็นชาว่า “ของวิเศษบนตัวข้ามากไปสักหน่อย เหมือนกับว่าทำให้คนมองข้ามพลังความสามารถเฉพาะตัวข้าไปบ้าง ระดับขั้นข้าตอนนี้ยังค่อนข้างต่ำ หากแต่พิจารณาพลังฝึกปรือของตัวข้า คิดจะลอบสังหารข้า อย่างน้อยท่านยังห่างชั้นอีกมากนัก”

เฉกเช่นพลังความสามารถของเยี่ยนเหอ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในระดับมหาปรมาจารย์ขั้นซ่อนจิตระยะกลาง กระนั้นก็เป็นเพียงการสืบทอดสายหลักของขุมกำลังระดับดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ไม่ว่าขั้นซ่อนจิตระยะต้นผู้ใดก็ตาม ล้วนมีความสามารถเอาชนะข้ามขั้นเขาได้

ชายหนุ่มแทบจะกวาดผู้เปี่ยมความสามารถและสติปัญญารุ่นเดียวกันในหกดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ถึงแม้ขั้นมหาปรมาจารย์แรกเริ่ม ต้องการสังหารเยี่ยนเหอก็จัดการได้ง่ายดายเช่นกัน

ต่อให้เยี่ยนเหอลอบจู่โจมสังหาร ก็เปลี่ยนแปลงผลลัพธ์นี้ไม่ได้เช่นกัน

สีหน้าของเขาเศร้าซึม แววตาผ่อนเบา

เยี่ยนจ้าวเกอไม่มองเขาอีกต่อไป หากแต่มองดูกล่องที่บรรจุหมอกพิษเย็นสงัดไว้กล่องนั้น

ไอเย็นกระจายหมดสิ้นแล้ว แต่ไรเป็นเพียงการพยายามคว้าโอกาสรำไรเพื่อลอบสังหาร ตอนนี้กลายเป็นเมฆหมอกบังตาไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง เยี่ยนเหวินเต้าก็ถูกเยี่ยนเหวินเจินยับยั้งไว้เช่นกัน การตกเป็นฝ่ายแพ้เป็นเรื่องที่ใกล้อยู่ตรงหน้า มีมหาค่ายกลคุ้มกันเรือนบรรพบุรุษตระกูลเยี่ยนอยู่ เขาคิดจะหนีล้วนหวังเกินตัว

ผู้ที่สามารถช่วงชิง ไม่สู้รบจนตัวตาย ก็ถูกจับเป็นแล้ว

บรรดาจอมยุทธ์ตระกูลเยี่ยนมองดูเยี่ยนจ้าวเกอ รู้สึกหวั่นใจขึ้นมารางๆ

มหาปรมาจารย์ หลังจากเยี่ยนตี๋ บิดาของเยี่ยนจ้าวเกอ บนโลกใบนี้ก็ไม่ปรากฏมหาปรมาจารย์ที่อายุน้อยกว่ายี่สิบห้าปีอีกเลย จนกระทั่งเยี่ยนจ้าวเกอตรงหน้านี้!

สองปีมานี้ เยี่ยนจ้าวเกอก้าวหน้าฉับไว แนวโน้มรุดหน้ายังเกินจริงเสียยิ่งกว่าเยี่ยนตี๋บิดาของเขาเสียอีก

ด้วยพลังฝึกปรือขั้นปรมาจารย์ ได้รับอำนาจผู้อาวุโสสูงสุดในดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำนักเขากว่างเฉิงเช่นนี้ ตำแหน่งและพลังอำนาจคล้ายกับล้ำเหนือผู้กุมหางเสือขุมกำลังชั้นหนึ่งทั้งหมดในโลกหล้า

ตั้งแต่อดีตกาลมา สามารถมีได้สักกี่คน?

หลายปีมานี้เยี่ยนจ้าวเกอไม่ได้กลับไปเขตสัจจเมฆาอันเป็นที่ตั้งของเรือนบรรพบุรุษตระกูลเยี่ยน จนถึงขั้นที่ผู้คนตระกูลเยี่ยนมักจะรู้สึกว่าผลสำเร็จของเขาลวงตาอยู่บ้าง

เรื่องราวมากมายผู้คนไม่ได้เห็นกับตา ได้แต่เพียงฟังข่าวเล่าลือ สุดท้ายระดับการให้ความสำคัญในใจจึงเบาบางลงไปบ้าง