บทที่ 340 โชค

ในช่วงเวลาอันยาวนาน ไม่รู้ว่าเตากลืนดินดูดกลืนไอเย็นของเส้นลมปราณแกนน้ำแข็งไปมากน้อยเพียงใดแล้ว

ค่ายกลที่โคจรและแสงสีแดงเพลิงที่ส่องสว่าง มืดสลัวลงไปมากแล้ว

ธารแสงสีฟ้าเบื้องหน้าเยี่ยนจ้าวเกอกับอาหู่ บัดนี้ก็ปรากฏความเปลี่ยนแปลงไปบ้างแล้วเมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้

ระดับการเปลี่ยนแปลงน้อยนิดอย่างยิ่ง ทว่ากลับสามารถทำให้รู้สึกได้จริงๆ

เยี่ยนจ้าวเกอมองดูภาพฉากนี้ รำพึงรำพันกันตัวเองว่า “ระลอกต่อไปนี้ ความเคลื่อนไหวจะค่อนข้างรุนแรง หวังว่าแถวนี้จะไม่มีคนกระมัง แต่ความเสี่ยงส่วนนี้จำเป็นต้องแลก”

เขานำกระสวยเบิกดินแดนออกมาอีกครั้ง จากนั้นก็เข้าไปด้านในพร้อมกับอาหู่ แล้วขับเคลื่อนกระสวยเบิกดินแดนทะลุผ่านชั้นน้ำแข็งและดินเยือกแข็ง กลับขึ้นมายังผิวดิน

หลังจากกลับขึ้นมาบนผิวดินได้ไม่นาน ทั้งสองก็รู้สึกได้ทันทีว่าพื้นดินใต้เท้ากำลังสั่นสะเทือนไม่หยุด

ชายหนุ่มก้มหน้าลงไปมอง บนทุ่งหิมะของแดนเหนือคล้ายกับกำลังเกิดแผ่นดินใหญ่เฉพาะส่วน

ชั่วขณะถัดมา ผิวดินก็แตกร้าวเป็นแนวยาวอย่างรุนแรง!

ไม่ใช่เพียงแค่ผิวดินแตกร้าวเท่านั้น ดินหินเป็นแผ่นๆ กับก้อนน้ำแข็งล้วนกำลังถล่มลงมาพร้อมกัน ใต้ดินคล้ายกับปรากฏโพรงขนาดมหึมาออกมาโพรงหนึ่ง

หลุมใหญ่ที่ลึกจนไม่เห็นก้นบึ้งปรากฏอยู่บนทุ่งหิมะหลุมหนึ่ง กินพื้นที่กว้างใหญ่ไพศาล อีกทั้งด้านล่างยังส่งทอดแรงสั่นสะเทือนอย่างหนักออกมาเป็นพักๆ อีกด้วย

เยี่ยนจ้าวเกอและอาหู่ยืนอยู่ริมขอบหลุมยักษ์ มองลงไปเบื้องล่าง เห็นเพียงความมืดมิดไปทั่วบริเวณเท่านั้น

ครานี้ไม่จำเป็นต้องใช้กระสวยเบิกดินแดน ทั้งสองกระโดดลงไปด้านล่างจากริมหลุมโดยตรง ตลอดทางลงไปด้านล่างล้วนมีแต่มืดมน จนถึงก้นแล้วถึงเห็นมีลำแสงสีฟ้าน้ำแข็งทอประกายอยู่รำไร

“คุณชายขอรับ สำเร็จแล้วหรือ?” อาหู่พลางเดินพลางเอ่ยถาม

ชายหนุมมองไปโดยรอบ “เมื่อครู่เป็นผลจากการที่แก่นน้ำแข็งใยดินถูกแตะต้องในที่สุด แต่ว่า ต้องใช้การเปลี่ยนแปลงของแก่นน้ำแข็งใยดินของแห่งนี้ ส่งผลกระทบไปยังแก่นเพลิงใยดินของแดนใต้ที่อยู่ไกลออกไป และยังจำเป็นต้องใช้เวลาต่อไปอีกระยะหนึ่ง”

เมื่อถึงภายในโพรงน้ำแข็งที่ก้นหลุม ก็เห็นว่าค่ายกลยังคงกำลังโคจรอยู่เงียบๆ และแก่นน้ำแข็งใยดินที่ราวกับไหลมาบรรจบกับแสงสีฟ้าก็ยังคงรินไหลเงียบเชียบ

เตากลืนดินยังคงกำลังดูดกลืนไอเย็นหมอกน้ำแข็ง และแก่นน้ำแข็งใยดินเข้าไปอย่างมหาศาล

เยี่ยนจ้าวเกอแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้า แลดูลำแสงที่ตกลงมา ราวกับกำลังมองปากบ่อจากก้นบ่อลึกอย่างไรอย่างนั้น

“ปากหลุมใหญ่จนเกินไปแล้ว ยากที่จะถมกลบอำพราง ไม่เช่นนั้นแล้วหากดินหินตกลงมา อาจจะส่งผลต่อค่ายกลในนี้” เยี่ยนจ้าวเกอถอนใจด้วยความเสียดาย “หลุมใหญ่ขนาดนี้อยู่บนทุ่งหิมะสะดุดตาเกินไป โชคดีที่น้อยคนจะมายังสุดขอบแดนเหนือ หวังว่าจะไม่มีคนเข้ามาใกล้ที่นี่กระมัง”

“ความเสี่ยงบางอย่าง ไม่แลกไม่ได้” เยี่ยนจ้าวเกอมายังข้างๆ เตากลืนดิน แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง อาหู่เองก็มานั่งอยู่ข้างๆ เช่นกัน

ทั้งสองคนมองดูใยดินแกนน้ำแข็งกับเตากลืนดินที่อยู่ตรงหน้าด้วยความอดทน

หากแต่เยี่ยนจ้าวเกอค้นพบว่าโชคของตนเอง บางครั้งก็ไม่ได้ดีขนาดนั้น

ภายในลูกตาดำขวา ฉายประกายแสงอัสนีสีม่วงแกมน้ำเงินเล็กน้อย เยี่ยนจ้าวเกอแหงนหน้าขึ้นมอง บริเวณสุดครรลองสายตาของเขามองไม่เห็นอะไร ทว่าด้วยการช่วยเหลือของดวงตาราชันสายฟ้า ก็ทำให้รู้ได้ว่ามีคนเข้ามาใกล้อยู่รางๆ

สีหน้าอาหู่พลันเคร่งขรึมขึ้นมา “คุณชาย มีคนมาหรือขอรับ?”

เยี่ยนจ้าวเกอผงกศีรษะ “ไม่ผิด อีกทั้งยังมีระดับพลังฝึกปรือไม่ต่ำต้อย อย่างน้อยๆ ก็น่าจะเป็นจอมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์ขั้นรูปญาณคนหนึ่ง”

ร่างของอีกฝ่ายค่อยๆ ปรากฏอยู่ในครรลองสายตาเยี่ยนจ้าวเกอ

เช่นเดียวกันกับผู้มาเยือน ก็สามารถเห็นรูปลักษณ์ของเยี่ยนจ้าวเกอได้อย่างแจ่มชัด

ทีแรกอีกฝ่ายยังคงเพียงแค่สงสัย ทว่ารอจนเห็นรูปร่างหน้าตาเยี่ยนจ้าวเกอจนชัดแล้ว สีหน้าของเขาก็พลันดุร้ายขึ้นมาอยู่บ้าง

ลมพายุสีดำอันน่าพรั่นพรึงกำลังโอบล้อมอยู่ทั่วร่างของเขา แล้วค่อยๆ ขยายใหญ่ไปทั่วทั้งโพรงน้ำแข็ง

“ครั้งสำนักเขานิมิตทมิฬประสบกับการล่มสลาย กับสงครามเดือดกว่างเฉิงก่อนหน้านี้ ทั้งสองคราที่ผ่านมาก็น่าจะตายกันไปหมดแล้ว บัดนี้ยังมียอดฝีมือระดับมหาปรมาจารย์ขั้นรูปญาณที่ยังมีชีวิตแข็งแรงอยู่หรือนี่?” แววตาเยี่ยนจ้าวเกอทอประกายเล็กน้อย เมื่อแยกแยะภูมิหลังของอีกฝ่ายได้ “ดูเหมือนว่าจะเป็นหนึ่งในผู้ที่เหลือรอดที่พึ่งพาสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์กลุ่มนั้น มีบางคนไม่ได้มุ่งหน้าไปเขากว่างเฉิงเพื่อร่วมสงคราม นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่แดนเหนือ”