บทที่ 376 เยี่ยนจ้าวเกอสู้กระทิง

นอกจากเมืองทะเลมรกตบนเกาะมังกรบูรพา จะมีราชันปีศาจอัคคีตัวหนึ่งนำสมุนจำนวนมากรวมตัวกันโจมตีเมืองทะเลมรกตแล้ว ยังมีปีศาจอัคคีจำนวนมากเคลื่อนไหวอยู่บนน่านน้ำของทะเลตะวันออกด้วย

เมืองทะเลมรกตตอนนี้ถูกบีบให้รักษาเขตแดนของเกาะมังกรบูรพา ได้แต่ปล่อยให้ปีศาจอัคคีเคลื่อนไหวในสถานที่อื่นชั่วคราว

ปีศาจอัคคีพวกนี้มีพลังฝึกปรือค่อนข้างต่ำ มีจ้าวปีศาจอัคคีในจำนวนน้อย ทว่ากลับมีปีศาจอัคคีที่มีระดับเทียบเท่ากับจอมยุทธ์มหาปรมาจารย์มากมาย

หลังจากเมืองทะเลมรกตลดการป้องกันลง เท่ากับพวกปีศาจอัคคีเหล่านี้ไร้คนควบคุม จึงเริ่มทำลายล้างไปทั่วทุกหนทุกแห่ง

บนผิวทะเล ปีศาจอัคคีสามตัวพุ่งผ่านขอบฟ้า บินไปยังทิศที่อยู่ไกลออกไป ที่ด้านหลังพวกมันลากหางเปลวเพลิงเป็นทางยาว

ทุกที่ที่ผ่านไป ล้วนเต็มไปด้วยเปลวไฟ

ปีศาจอัคคีสามตัวนี้ สองตัวรูปร่างคล้ายมนุษย์ ส่วนอีกตัวรูปร่างเหมือนนกยักษ์หนึ่งตัว

บนตัวของพวกมัน นอกจากกลิ่นอายเปลวไฟอันร้อนแรงแล้ว ยังปล่อยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นออกมาด้วย

“เพิ่งจะเชือดมนุษย์ไปหรือ ปีศาจอัคคีเป็นตัวสร้างหายนะะจริงๆ” ครั้งนี้พลันมีเสียงดังมาจากด้านล่าง

ปีศาจอัคคีสามตัวต่างตกตะลึง แต่เพิ่งจะก้มหน้ามอง มหาสมุทรด้านล่างพลันมีคลื่นซัดโหม เสาน้ำพวยพุ่งขึ้นฟ้า

ปราณจิตราอันแข็งแกร่งที่แฝงอยู่ในเสาน้ำ บัดนี้ขังพวกมันไว้ด้านในแล้ว

พวกปีศาจอัคคีดิ้นรน จู่ๆ ก็มีแสงสีแดงจุดหนึ่งสว่างขึ้น

กลิ่นอายอันน่าประหวั่นพรั่นพรึงราวกับทำลายล้างได้ทุกอย่างส่งมาจากใต้มหาสมุทร ทำให้ปีศาจอัคคีทั้งสามตัวรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างกายและจิตใจ

หากพูดให้ถูกต้อง กลิ่นอายไม่นับว่ามีพลังแข็งแกร่งมากนัก ค่อนข้างอ่อนแอด้วยซ้ำไป

แต่ในความรู้สึกของปีศาจอัคคีสามตัวนี้ กลับน่ากลัวและน่าตื่นตระหนกยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับราชันปีศาจอัคคีเผ่าพันธุ์เดียวกัน หรือแม้กระทั่งจอมยุทธ์เผ่ามนุษย์เสียอีก

นั่นคือความกลัวที่สลักลึกอยู่ในจิตวิญญาณและสายเลือด พิสดารจนยากบรรยาย แต่ก็มีอยู่จริง

ขณะที่ปีศาจอัคคีสามตัวนี้ตกตะลึง เยี่ยนจ้าวเกอ อาหู่ และพ่านพ่านพลันพุ่งออกมาจากในเสาน้ำสามต้นที่ขังพวกมันเอาไว้

พ่านพ่านคำรามร้อง ฟาดอุ้งเท้าทั้งสองข้าง

ปีศาจอัคคีร่างมนุษย์ที่เผชิญหน้ากับมันดิ้นรนสุดแรง แขนทั้งสองข้างกางออกป้องกัน แต่กลับไม่อาจต้านทานพลังอันมหาศาลของพ่านพ่านได้ ถูกอุ้งเท้ายักษ์บีบไว้ตรงกลาง

พ่านพ่านมองดูปีศาจอัคคีที่ถูกมันใช้อุ้งเท้าจับไว้ พลางอ้าปากคำรามขึ้นอีกครั้ง

จากนั้นมันก็พ่นน้ำสีดำจำนวนมากออกมาจากในปาก น้ำพวกนั้นกลายเป็นมังกรน้ำตัวหนึ่ง เจาะทะลุทรวงอกของปีศาจอัคคีเป็นรูพรุน

อีกด้านหนึ่ง อาหู่กำลังสู้กับปีศาจอัคคีที่มีลักษณะเหมือนนกยักษ์

อาหู่กางแขน พายุสีดำรวมตัวกันคล้ายกรงเล็บเสือ ประกายแสงสีม่วงสว่างขึ้นที่ปลายกรงเล็บนั้น ก่อนจะกลายเป็นมีดคมกริบ

ปีศาจอัคคีที่เหมือนกยักษ์ตัวนั้น ถูกกรงเล็บสองข้างของเขาจับไว้จนมิอาจขยับเขยื้อนได้

ก่อนที่อาหู่จะใช้สองมือเด็ดปีกไฟสองข้างของปีศาจอัคคีตัวนี้ออกมา!

จากนั้นเขาก็ยกขาขึ้นถีบ พายุนิมิตทมิฬอันน่ากลัวระเบิดขึ้น ไอความเย็นกระจายไปรอบๆ ถึงกับกลายเป็นพายุน้ำแข็งที่เป็นเอกลักษณ์ ทุบจุดอ่อนตรงทรวงอกของปีศาจอัคคีตัวนี้ ราวกับใช้ค้อนก็ไม่ปาน

เปลวไฟระเบิดสะเทือนเลือนลั่น จากนั้นก็ค่อยๆ ริบหรี่ลงท่ามกลางพายุความเย็น

เยี่ยนจ้าวเกอเผชิญหน้ากับปีศาจอัคคีตัวที่แข็งแกร่งที่สุด มันเป็นปีศาจอัคคีที่มีระดับเทียบเท่ากับมหาปรมาจารย์ขั้นรูปญาณของเผ่ามนุษย์

ถึงแม้จะถูกควบคุมโดยแหวนที่จักรพรรดิปีศาจอัคคีทิ้งไว้ แต่ปีศาจอัคคีไม่ยอมโดนมัดมือรอความตาย มันเผชิญหน้ากับการโจมตีของเยี่ยนจ้าวเกอ โต้ตอบไม่ถอยหนี ใช้วิธีการบุกโจมตี คิดแต่เพียงเข่นฆ่าเท่านั้น

ในยามปกติ เยี่ยนจ้าวเกออาจจะมีความคิดประมือกับมัน

แต่ว่าในตอนนี้ ชายหนุ่มกลับไม่พูดพร่ำทำเพลง กางธนูนภาอลหม่าน และพาดอาคมน้ำแข็งปราบมารกับสายธนู

สายฟ้าสีม่วงส่งเสียงคำรามลั่น แสงสีทองระเบิดพวกพุ่งออกมา ไอเย็นกระจายไปรอบบริเวณเหมือนกับอสรพิษพุ่งทะลุดวงอาทิตย์