บทที่ 404 คำหยอกล้อในวันวาน กลายเป็นจริงในวันนี้

พวกเยี่ยนตี๋ได้ยินดังนั้น ก็มองหยวนเจิ้งเฟิงและฟู่เอินซู

หยวนเจิ้งเฟิงยิ้มพร้อมพยักหน้า “ศิลาจากเขาอื่นสามารถเจียระไนหยกได้[1] มีความพิเศษอย่างแท้ริง”

ฟู่เอินซูกล่าว “การได้ของล้ำค่าเช่นนี้มา สำหรับสำนักเราเป็นความยินดีที่อยู่เหนือความคาดหมาย”

ไม่ว่านิสัยและความประพฤติจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าจะมีพรสวรรค์หรือคุณสมบัติมากเพียงใด จอมยุทธ์ที่มีระดับค่อนข้างสูงย่อมกระตือรือร้นต่อวรยุทธ์ของตัวเอง

พอได้ยินว่าเจดีย์สีแดงมีประโยชน์เช่นนี้ พวกเยี่ยนตี๋พลันตื่นเต้น พากันมาถึงด้านหน้าเจดีย์

“ให้ใช้ครั้งละคน คนเยอะไปจะไม่มีปฏิกิริยา” เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลางถอยไปด้านข้าง

เยี่ยนตี๋วางมือลงบนเจดีย์สีแดงเป็นคนแรก ใส่ปราณวิญญาณของตนเข้าไป ทำให้เจดีย์สั่นไหวเล็กน้อยในทันที

หลังจากนั้นนานทีเดียว เยี่ยนตี๋ก็ปล่อยมือ แต่ไม่ได้พูดอะไร เพียงยืนนิ่งพร้อมใบหน้าครุ่นคิดเท่านั้น

ผู้อาวุโสในสำนักคนอื่นๆ ที่อยู่บริเวณนั้นก้าวขึ้นมาตามลำดับ ผลัดกันสัมผัสเจดีย์สีแดง

หลังจากทุกคนสัมผัสเจดีย์องค์นั้นเสร็จ บนใบหน้าของแต่ละคนต่างปรากฏแววครุ่นคิด มีสมาธิอยู่ในขั้นสูงสุด

เยี่ยนจ้าวเกอ หยวนเจิ้งเฟิง และฟู่เอินซูยืนอยู่ด้านข้าง มองอีกฝ่ายแล้วยิ้มขึ้นมา หลังจากพวกเขาทำความเข้าใจเจดีย์สีแดงแล้ว ล้วนมีสภาพเดียวกัน

พวกเขามิได้เร่งรัดพวกเหยี่ยนตี๋ เพียงยืนอยู่เฉยๆ รอคอยด้วยความอดทน

ผ่านไปพักหนึ่ง คนที่ทำความเข้าใจเจดีย์สีแดงได้ล้วนได้สติกลับมา

ผู้อาวุโสจาง ผู้อาวุโสสูงสุดจุ๊ปากชมเชย “ช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ บางทีสิ่งที่ได้รับอาจมีจำกัด แต่เมื่อเชื่อมต่อกับสิ่งที่ได้ร่ำเรียนมาในอดีต ก็คล้ายกับเกิดความคิดใหม่อะไรบางอย่าง

“แต่ความคิดนั้นเหมือนจะปรากฏขึ้นมาเพียงแวบเดียวเท่านั้น ต่อให้คว้าไว้ได้ก็ต้องทำความเข้าใจอย่างละเอียด”

ผู้อาวุโสเหอที่อยู่ด้านข้างกล่าวว่า “เอินซูพูดถูก น่ายินดีจริงๆ”

นางมองไปรอบๆ “การพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ถือเป็นความยากลำบากมหาศาล เมื่อมีพลังฝึกปรือเหมือนพวกเราในตอนนี้ คิดจะเพิ่มระดับขึ้น ช่างยากเย็นแสนเข็ญ ยากจะยืมพลังจากภายนอก ได้แต่ต้องคลำทางกันเอง”

“ตอนนี้ เพราะมีเสาหินที่จ้าวเกอเอากลับมาจากมหาทะเลทรายแดนตะวันตกและเจดีย์สีแดง เราจึงคว้าโอกาสได้ถึงสองครั้ง มีความสำคัญต่อเขากว่างเฉิงของพวกเรายิ่ง!”

ทุกคนไม่มีทางเพิ่มพลังขึ้นพร้อมกันได้

เป็นอย่างที่ผู้อาวุโสเหอพูด การพัฒนาตัวเองให้ดีขึ้นเรื่อยๆ ยากลำบากอย่างแท้จริง

โดยเฉพาะมหาปรมาจารย์ขั้นบรรลุธรรมอย่างเยี่ยนตี๋ นาง และผู้อาวุโสจาง

อีกขั้นหนึ่งคือจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ จากขั้นบรรลุธรรมสู่จอมยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ ช่างเป็นเรื่องที่ยากเย็นยิ่งนัก

แต่ก็เพราเหตุนี้ ถ้าหากพัฒนาขึ้นได้จริงๆ ต่อให้ไม่บรรลุจากขั้นบรรลุธรรม กลายเป็นจอมยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ สิ่งที่ได้รับก็ยังน่าดูชม

ถึงอย่างไร นี่ก็มิใช่คนเดียว แต่ยอดฝีมือระดับสูงของเขากว่างเฉิงอาจจะก้าวออกไปข้างหน้าได้ครึ่งก้าวพร้อมกัน

แม้ดูไม่โดดเด่น แต่หลายครั้ง ความแตกต่างเพียงน้อยนิดในการต่อสู้ของยอดฝีมืออาจ ก็ก่อให้การตัดสินแพ้ชนะได้เลยทีเดียว

เดิมที จอมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์ของเขากว่างเฉิง เหนือกว่าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ทั้งหกอยู่แล้ว

ถึงแม้หยวนเจิ้งเฟิงจะบรรลุเป็นจอมยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์ ทว่าซินตงผิงถูกสังหารทิ้ง ทำให้เขากว่างเฉิงขาดมหาปรมาจารย์ขั้นบรรลุธรรมที่มีพลังระดับสุดยอดสองคน

แต่เยี่ยนตี๋เลื่อนเป็นมหาปรมาจารย์ขั้นที่สิบ ขั้นบรรลุธรรมระยะท้าย ก็มากพอจะทำให้เขากว่างเฉิงสามารถเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในระดับมหาปรมาจารย์ได้ต่อ

ในสายตาของจอมยุทธ์แห่งมหาอำนาจแปดพิภพ เยี่ยนตี๋ได้รับการปฏิบัติแตกต่างกัน

เมื่อเขาเข้าสู่ขั้นบรรลุธรรม ก็หมายความว่าคู่ต่อสู้มิใช่จอมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์อีกต่อไป แต่เป็นจอมยุทธ์ระดับศักดิ์สิทธิ์เหล่านั้น

หลังจากสงครามกว่างเฉิง เขากว่างเฉิงกลายเป็นขุมกำลงในแดนศักดิ์สิทธิ์อันดับหนึ่ง ในสายตาของคนจำนวนมากอีกครั้ง

ที่ทุกคนคิดแบบนี้ เพราะนอกจาหยวนเจิ้งเฟิงจะกลายเป็นจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ และสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์เสียมาตรสุริยันวัดสวรรค์แล้ว ยังมีเหตุผลอีกสองประการ

ประการแรก เยี่ยนตี๋กลายเป็นมหาปรมาจารย์ขั้นบรรลุธรรม

อีกประการคือ เยี่ยนจ้าวเกอแสดงความสามารถบดขยี้คนที่มีอายุเท่ากัน ทำให้ทุกคนเห็นถึงศักยภาพและพลังสนับสนุนที่สูงส่งกว่าใครของเขากว่างเฉิง

ในสถานการณ์เช่นนี้ ถ้าหากจอมยุทธ์ระดับสูงแห่งกว่างเฉิงมีพลังเพิ่มขึ้นทุกคน ต่อให้จะแค่ครึ่งก้าว ย่อมส่งผลกระทบอย่างชัดเจน