บทที่ 491 ดีดลูกคิดเองดังกว่า[1]

ค่ายกลไท่อี่ถล่มทลายทำงานถึงขีดสุด ขยายความความน่าอัศจรรย์ระหว่าง ‘การเคลื่อนไหว’ และ ‘ความสงบ’ เปลี่ยนการเคลื่อนไหวอันรวดเร็วให้กลายเป็นความสงบสุดขีด

ภายใต้ความสงบสุดขีด ราชันปีศาจอัคคีจำนวนมากที่มีพลังของโลกปีศาจอัคคีคอยสนับสนุนก็ค่อยๆ สูญเสียพละกำลังไป

นอกจากนี้แล้ว การอาศัยค่ายกลไท่อี่ถล่มทลายทำให้พลังอันมหาศาลของฟ้าดินเคลื่อนไหว พลังอันแข็งแกร่งไหลกลับไปยังโลกปีศาจอัคคี ก่อให้เกิดการโต้กลับที่ไม่เคยมีมาก่อนจากจอมยุทธ์เผ่ามนุษย์

สงครามนี้ประสบความสำเร็จแล้ว ถึงแม้ว่าจะไม่สามารถทำลายโลกปีศาจอัคคีได้ แต่ก็ลดทอนพลังเปลวไฟและกลิ่นอายทำลายล้างที่อยู่ด้านในได้

เมื่อเป็นเช่นนี้ อย่างน้อยในชั่วระยะเวลาหนึ่ง ปีศาจอัคคีก็ไม่อาจสร้างภัยพิบัติได้อีก

ทว่านี่จำเป็นต้องให้ค่ายกลไท่อี่ถล่มทลายคงอยู่ที่ประตูทางเชื่อมเขตแดงสักพักหนึ่ง เพื่อก่อให้เกิดผลการสะกดที่แข็งแกร่ง

พวกเยี่ยนตี๋ที่ใช้ค่ายกลเท่ากับถูกผนึกไว้ชั่วคราว ต้องผ่านวันคืนอันยาวนาน มิอาจปลีกตัวได้

เทียบกับผลลัพธ์นี้แล้ว วิธีการนี้ส่งผลเสียหายต่อโลกแปดพิภพน้อยที่สุด

ถึงแม้ว่าพวกเยี่ยนตี๋จะถูกผนึกเอาไว้ชั่วคราว แต่ก็ไม่ต่างอะไรกับการใช้มีดค่อยๆ สังหารยอดฝีมือเผ่าปีศาจอัคคี ทำให้พวกมันไม่อาจต่อสู้ และลดอันตรายลงมาก

จอมยุทธ์เผ่ามนุษย์ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงชีวิตฆ่าศัตรู เหมือนพวกผู้สะเทือนสวรรค์จ่านตงเก๋อในอดีต

แต่ว่าในตอนนี้เอง ในมือของหวงกวงเลี่ยพลันปรากฏตะเกียงสีทองใบหนึ่ง

พวกเยี่ยนจ้าวเกอเห็นดังนั้น ต่างก็มองไปไม่อาจละสายตา

พลังฝึกปรือของเยี่ยนตี๋ ผู้อาวุโสม่อ และซ่งอู่เลี่ยงล้วนไม่ธรรมดา เยี่ยนจ้าวเกอมีความรู้กว้างขวาง ยังรู้สึกได้ว่าในตะเกียงสีทองใบนั้นคล้ายกับแฝงจิตพลังอันมีเอกลักษณ์และน่าอัศจรรย์เอาไว้

หวงกวงเลี่ยประคองตะเกียงสีทองขึ้นกลางอากาศ ก่อนที่มันจะเปิดออก ครอบคลุมร่างของหวงกวงเลี่ยเอาไว้

เขาประกบฝ่ามือ เหนือศีรษะมีแสงพุ่งขึ้นท้องฟ้า ทะลุก้อนเมฆ

ไฟในตะเกียงไฟสีทองขยับขึ้นลง อยู่ในท่ามกลางลำแสงวิญญาณ แสงที่เชื่อมไปยังท้องฟ้านั้นเป็นเอกเทศ ทำลายที่ว่าง เชื่อมไปยังสถานที่อื่น

นั่นมิใช่ที่ว่างถูกทำลาย แต่คล้ายกับลอยไปยังโลกที่มีระดับสูงกว่าใบหนึ่ง

ขณะมองเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ ม่านตาของเยี่ยนจ้าวเกอพลันหดตัวลง เพียงรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเหมือนภาพวังเทพที่ยังไม่ถูกทำลาย ตั้งสูงออยู่บนสวรรค์ก่อนมหาภัยพิบัติ

ในตอนนั้น สำหรับสรรพสัตว์ในจักรวาล โลกที่วังเทพอยู่เหมือนกับตั้งอยู่บนท้องฟ้า สูงจนมิอาจปีนป่าย

บัดนี้เยี่ยนจ้าวเกอมองสถานที่ที่แสงเหนือศีรษะของหวงกวงเลี่ยเชื่อมต่ออยู่ ในใจเกิดความรู้สึกผิดปกติมากมาย

เขาตั้งสติมั่น ตระหนักขึ้นมาว่า ‘หรือที่นั่นจะเป็นโลกซ้อนโลก?’

หรือว่าสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์กับหวงกวงเลี่ยจะมีวิธีไปโลกซ้อนโลก?

เยี่ยนจ้าวเกอตั้งใจสัมผัสดู แล้วตัดความเป็นไปได้นี้ทิ้ง

แสงนั้นเปิดไปยังสถานที่อันเป็นปริศนาซึ่งอยู่บนท้องฟ้า แต่ไม่ใช่ทางเชื่อมที่ไปยังโลกซ้อนโลกได้ เหมือนกับนำทางพลังอันลี้ลับจากด้านในมากกว่า

ทุกคนเงยหน้าไปมองดูอย่างละเอียด เห็นจุดตัดระหว่างดินแดนลี้ลับแห่งนั้นกับโลกแปดพิภพ ก่อนจะมีเงาคนปรากฏขึ้นเลือนราง

ร่างกายของคนผู้นั้นถูกครอบคลุมอยู่ในประกายแสง คล้ายกับกำลังนั่งสมาธิอยู่ และประกายแสงก็ทำให้เห็นใบหน้าที่แท้จริงไม่ชัดเจน

หวงกวงเลี่ยยื่นนิ้วออกมาจิ้มใส่กลางหน้าผากของตัวเอง อีกนิ้วหนึ่งจิ้มใส่พวกเยี่ยนตี๋สามคน

ร่างของเขาค่อยๆ หายไปจากกลางค่ายกลไท่อี่ถล่มทลาย หลุดจากผลกระทบของค่ายกล

สิ่งที่ถูกใช้แทนที่ตำแหน่งที่หวงกวงเลี่ยอยู่ก่อนหน้า ก็คือร่างมายาสีทองซึ่งมีใบหน้าเหมือนหวงกวงเลี่ยร่างหนึ่ง