บทที่ 533 คานวังเทพ

เยี่ยนจ้าวเกอครุ่นคิดครู่หนึ่ง หันไปมองปลอกนิ้วมังกรที่อยู่ในมือของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก

สักพักต่อมา เยี่ยนจ้าวเกอค่อยแค่นเสียง จัดการให้ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกดูแลมัน เพื่อไม่ให้มันดิ้นหลุด

จากนั้นเขาก็ใช้มือซ้ายคลึงเสาระเบียงวังเทพที่หดเล็กลงอยู่ในลักษณะกระบองหิน ส่วนมือขวาถือกระบี่สั้น พลางสาวเท้าเข้าไปด้านในวังที่ดูธรรมดาแต่กลับน่าอัศจรรย์

วังนั้นสร้างจากก้อนหิน เยี่ยนจ้าวเกอสำรวจอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง พบว่าหินที่ใช้สร้างวังเป็นชนิดเดียวกับหินโสโครกที่อยู่ในโพรงหินด้านนอก

คล้ายกันจนถึงขั้นแยกจากกันไม่ได้ เหมือนกับว่าอาคารหิน ‘เติบโต’ ขึ้นมาจากในโพรงหิน

เยี่ยนจ้าวเกอเข้าไปในวัง เสาระเบียงวังเทพที่อยู่ในมือซ้ายพลันสั่นไหวอย่างรุนแรง

…คล้ายกับมีอะไรบางอย่างกำลังดึงดูดมันอยู่

เขาเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นคานที่อยู่เหนือเสาดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

เป็นเพราะวัสดุของคานนั้นแตกต่างกับวัสดุของตัววัง มิได้เกิดจากโพรงหิน ดูไปไม่ใช่หิน ไม่ใช่ทอง ไม่ใช่ไม้ ทำให้คนแยกแยะไม่ออก

คานเปล่งประกายหลากสีสัน แสงสว่างอันลี้ลับหลายสายห้อยย้อยลงมาเหมือนกับเชือกผ้าไหมหลายเส้น

เยี่ยนจ้าวเกอมองคานนี้ พลันยิ้มขึ้นในทันใด

ผิวคานปรากฏลวดลายเปล่งแสงระยิบระยับหลายสาย ด้านในมีจิตของหลักการอันน่าอัศจรรย์ไหลออกมา

ชายหนุ่มหัวเราะขึ้น ‘เป็นคานของวังเทพในอดีตจริงๆ มิน่าเสาระเบียงวังเทพถึงได้มีปฏิกิริยา’

คานนั้นคล้ายกับได้รับผลกระทบจากเสาระเบียงวังเทพ เริ่มสั่นไหวรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งสองฝ่ายกำลังดึงดูดซึ่งกันและกัน

เขากระโดดมาอยู่ใต้คาน เพื่อสำรวจอย่างละเอียด ในใจค่อยๆ เข้าใจขึ้นมาบ้าง

‘ที่แท้วังทั้งวังเกิดจากคานวังเทพนี้’

เยี่ยนจ้าวเกอพลันเข้าใจ คานวังเทพหายมาอยู่ที่นี่ เนื่องจากพลังชีวิตของมัน หลังจากค่อยๆ หลอมรวมกับสภาพแวดล้อม ก็รวบรวมดินและก้อนหินที่อยู่รอบๆ มาประกอบกันกลายเป็นวังหินที่เรียบง่ายโดยมีตัวเองเป็นศูนย์กลาง

วังแห่งนี้ไม่เคยเปรอะเปื้อนด้วยมือคน เนื่องจากผู้ที่สร้างมันขึ้นก็คือคานนี้เอง

ชายหนุ่มมองคานวัง แล้วมองเสาระเบียงวังเทพในมือ ในใจรำพึงรำพันมากมาย

ในตอนนี้ เขารู้สึกว่าตนเหมือนกับลอยอยู่บนกระแสธารของเวลาอันยาวนาน กลับไปสู่ยุคก่อนมหาภัยพิบัติอีกครั้ง

นี่เป็นการสัมผัสทางจิตใจ ความคิดของเขาเหมือนกำลังได้รับผลกระทบจากเวลา

เขาระบายลมหายใจออกยาวๆ เพื่อสงบจิตใจของตัวเอง ให้ความตั้งมั่นสลัดหลุดออกมาจากสิ่งแวดล้อมที่สับสน

หลังจากตรวจสอบคานวังเทพอย่างละเอียด เขาเห็นแสงสว่างหลายสายที่กระจายออกมาจากผิวของมันค่อยๆ ประกอบกันกลายเป็นลวดลายอันวิจิตร

ลวดลายนั้นดูไปลี้ลับเป็นอย่างยิ่ง ยากจะทำความเข้าใจนัก แต่หลังจากเยี่ยนจ้าวเกอสำรวจมันสักพัก ในใจก็มั่นใจ ‘ใช้เคลื่อนย้ายมิติระยะสั้น’

เมื่อเข้าใจแล้วว่าเป็นอะไร ชายหนุ่มก็อดถอนใจไม่ได้

ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเหตุใดปฏิกิริยาของกระบี่หยกถึงได้เบาบางลง นั่นเป็นเพราะตำแหน่งของสือจวินกับตนออกห่างกันอย่างรวดเร็ว

สือจวินน่าจะพบสถานที่แห่งนี้เช่นกัน ทว่ากระทบถูกค่ายกลขณะที่ตรวจสอบคานวังเทพนี้ จากนั้นก็ถูกค่ายกลเคลื่อนย้ายไป

เยี่ยนจ้าวเกองอนิ้วดีดใส่คานไม้เบาๆ จากนั้นก็ยื่นนิ้วออกมาจิ้มใส่ลวดลายค่ายกลนั้น