บทที่ 580 ที่ข้าจะสู้ด้วยก็คือศิษย์สายตรงอย่างเจ้า

ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกวาดมือขวาที่กำปลายหอกไว้ลงด้านล่าง คมหอกที่น่ากลัวถูกระตุ้นโดยพลังมหาศาลไร้ขีดจำกัด ฟันท้องของผู่เจี๋ยออกมา

แสงสว่างที่ผสมระหว่างสีแดงและสีทองหลายสายทำลายอวัยวะภายใน กระดูก และเส้นเลือดของผู่เจี๋ยจนหมดสิ้น

ระหว่างฟ้าดินเกิดเสียงดังกรอบๆ เหมือนกับก้อนหินจำนวนนนับไม่ถ้วนแตกร้าว

กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเพชรของยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ ไม่อาจต้านทานพลังอันน่ากลัวของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก ถูกทำลายอย่างต่อเนื่อง

เลือดพรั่งพรูออกมา เร่าร้อนยิ่งกว่าหินหนืดจากภูเขาไฟสาดไปทั่วผืนดิน เป็นเพลิงโหดที่กระจัดกระจัดกายไปทั่วภูเขาลำเนาไพร

เยี่ยนจ้าวเกอสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง โบกมือดับไฟทั้งหมด

ผู่เจี๋ยเบิกตาโพลง ประกายตาค่อยๆ สลายไป ลูกไฟชีวิตดับสิ้น

ไม่ว่าจะเป็นจอมยุทธ์สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่กลางอากาศ หรือจอมยุทธ์เขากว่างเฉิงที่อยู่บนยอดเขาเฉียนเทียน ต่างก็มองเหตุการณ์นี้ด้วยความงุนงง

พลังโจมตีของสภาพเบื้องหน้านี้ ทำให้พวกเขารู้สึกตื่นตระหนกยิ่งกว่าที่เยี่ยนจ้าวเกอสังหารหวงซวี่ ด้วยฝ่ามือเดียวก่อนหน้านี้เสียอีก

หวงซวี่ถึงแม้จะเป็นเจ้าสำนักคนปัจจุบันของสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ ทว่าสุดท้ายก็เป็นคนของโลกแปดพิภพ ไม่ว่าจะเป็นศัตรูหรือฝ่ายตัวเองต่างคบหาเขาไม่น้อย จึงคุ้นเคยเป็นอย่างดี

ทั้งสองฝ่ายสู้กันทั้งในที่ลับและที่แจ้งมาหลายปี หวงซวี่ตายด้วยมือเยี่ยนจ้าวเกอ แม้ว่าจะทำให้ทุกคนตกใจ แต่ไม่ทันไรก็รับได้

ทว่าผู่เจี๋ยกลับไม่ใช่คนของโลกแปดพิภพ แต่มาจากโลกซ้อนโลกในตำนาน

ต่อให้จะเป็นตอนนี้ สำหรับคนจำนวนมากแล้ว ที่นั่นยังมีสิ่งที่ยังไม่รู้และไม่อาจจะจินตนาการถึงมากมาย

เหมือนกับที่สวรรค์ชั้นฟ้าเป็นคนละระดับกับโลกแปดพิภพที่พวกเขาอาศัยอยู่ เหมือนกับตัวตนที่เหมือนกับโลกแห่งเซียนในสายตาของทุกคน

สำหรับสำนักแสงสว่าง ต่อให้เป็นจอมยุทธ์สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่รู้ว่าที่นั่นแข็งแกร่งถึงระดับไหนกันแน่

พวกเขาเพียงแต่รู้ว่า หลังจากอีกฝ่ายได้รับข่าวแล้ว ก็รีบส่งคนมายังโลกแปดพิภพทันที

หากดูจากการสนทนานานๆ ครั้งแล้ว ในสายตาของหยางจ่านหัวและผู่เจี๋ย ‘การลงมา’ ยังแปดพิภพไม่ใช่เรื่องดีนัก

ถ้าหากไม่ใช่เพราะของวิเศษอย่างตราประทับตะวัน และมงกุฎจันทราสามารถสร้างคุณูปการได้มาก ย่อมไม่มีคนยอม ‘ลงมา’

เช่นนี้เอง ยอดฝีมือของสำนักแสงสว่างที่ลงมาสามารถกวาดล้างแปดพิภพได้

ต่อให้ที่นี่จะมีเยี่ยนตี๋ที่ไม่ด้อยกว่าจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสาม อีกฝ่ายกลับเตรียมตัวอาศัยจำนวนรุมสังหาร

ผู่เจี๋ยไม่ใช่ลูกศิษย์สายตรง แต่ในฐานะจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ กลับมีตำแหน่งในสำนักแสงสว่างที่ไม่ธรรมดา

ปัจจุบันเยี่ยนจ้าวเกอสังหารผู่เจี๋ยอย่างเหี้ยมหาญ จะไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกทำอะไรไม่ถูกได้อย่างไร?

จอมยุทธ์จากสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์มองเยี่ยนจ้าวเกอ “บ้าไปแล้วหรือ?”

“หรือเขาจะไม่รู้ว่า ถ้าเป็นเช่นนี้จะไม่มีทางอยู่ร่วมกับสำนักแสงสว่างได้อีก”

“คนจากสำนักแสงสว่างที่ลงมายังแปดพิภพ ไม่ได้มีแค่ยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสองแค่สองคนนี้ ยังมีอยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสามและจอมยุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสี่ด้วย!”

ถึงแม้ในใจอยากจะให้สำนักแสงสว่างทำลายเขากว่างเฉิง ทว่าตอนนี้เมื่อเห็นเยี่ยนจ้าวเกอถึงกับสังหารผู่เจี๋ยอย่างเหี้ยมหาญ คนในสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา

“สำนักแสงสว่างคงไม่เอาเรื่องแปดพิภพ ไม่เอาเรื่องพวกเรากระมัง?”

“อย่างอื่นยังไม่รู้ แต่ว่าเด็กน้อยผู้นี้สร้างปัญหาใหญ่ถึงเพียงนี้ จะต้องมีความคิดความอ่านแน่นอน”

พวกจางคุนที่อยู่บนเขากว่างเฉิงก็สีหน้าซีดขาวเช่นกัน

ในสถานการณ์ที่ต้องตาย ถูกคนข่มเหงถึงสำนัก ทุกคนย่อมมีความกล้าแข็งขืนถึงที่สุด ยอมเอาชีวิตเข้าแลก

แต่เมื่อสถานการณ์ไม่ได้เร่งร้อนเหมือนตอนแรก เยี่ยนจ้าวเกอกลับฆ่าอีกฝ่ายอย่างเหี้ยมหาญ สร้างความแค้นขึ้น พวกจางคุนและฉางหนิงพลันรู้สึกขื่นขมในใจ

จางคุนอดส่งเสียงเตือนไม่ได้ “จ้าวเกอ! จอมยุทธ์สำนักแสงสว่างที่มาจากโลกซ้อนโลกไม่ได้มีแค่สองคน อย่างน้อยยังมียอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสี่หนึ่งคน กับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสามสองคนที่ลงมาด้วย!”

เยี่ยนจ้าวเกอหันไปมองยอดเขาเฉียนเทียน พยักหน้าเหมือนไม่มีเรื่องราวใด “ถึงแม้จะไม่ทราบถึงจำนวนที่แท้จริง แต่แค่คิดดูก็รู้แล้วว่ายอดฝีมือของอีกฝ่ายน่าจะมีอยู่ไม่น้อย”