บทที่ 587 กุมมือท่าน อยู่กันจนแก่เฒ่า

ในตอนนี้ ขณะที่จอมยุทธ์เขากว่างเฉิงที่ยังอยู่ในสำนักมองเยี่ยนจ้าวเกอที่ยืนอยู่บนหลังคุนบนท้องฟ้า บนใบหน้าก็ปรากฏความสั่นสะเทือนและความเคารพ

ก่อนหน้านี้ ตำแหน่งในสำนักของเยี่ยนจ้าวเกอไม่ใช่สิ่งที่ลูกศิษย์รุ่นเยาว์จะเปรียบเทียบได้อีกแล้ว

ในจิตใจของทุกคน ตำแหน่งของเขายังสูงกว่าเหล่าผู้อาวุโสและเหล่าอาจารย์จำนวนมากในสำนักเสียอีก

ทว่าในตอนนั้นเป็นเพียงความเคารพเท่านั้น กลับแตกต่างจากตอนนี้ที่เหมือนกับมองดูเทพเจ้า มีความรู้สึกอยากจะหมอบกราบกราน

ยอดฝีมือระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสี่หนึ่งคน จอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสามสองคน จอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นสองหนึ่งคน ทั้งยังมีอาวุธศักดิ์สิทธิ์มากกว่าครึ่ง!

กองทัพที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นยุคสมัยใดของแปดพิภพ ล้วนไม่เคยปรากฏขึ้นมาก่อน

ตามปกติแล้ว นี่เป็นขุมพลังที่สามารถกวาดล้างแปดพิภพได้อย่างไร้ข้อกังขา

ทว่าในตอนนี้กลับพ่ายแพ้เพราะเยี่ยนจ้าวเกอเพียงคนเดียว ความน่าอัศจรรย์เช่นนี้ไม่เคยปรากฏมาก่อนตั้งแต่โลกแปดพิภพกำเนิดขึ้นมา!

นี่จะไม่ทำให้ลูกศิษย์เขากว่างเฉิงทุกคนตกตะลึงและเลื่อมใสได้อย่างไร?

พวกฟู่เอินซูประหลาดใจที่เขากลับมาเร็วถึงเพียงนี้ เหนือกว่าความคาดหมายของทุกคน

ทุกคนออกไปสังหารจอมยุทธ์สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ ต่อมากลับสำนัก ยังเสียเวลาไม่น้อย

แต่เยี่ยนจ้าวเกอผละจากนภาพิภพ มุ่งหน้าไปยังยอดเขาเรืองรองที่อัคคีพิภพซึ่งอยู่ไกลออกไป โดยมีระยะห่างไม่ต่ำกว่าหมื่นลี้

ต่อให้เป็นฟู่เอินซูที่ทราบถึงความเร็วของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกก็ยังประหลาดใจ

กระนั้น เมื่อเห็นว่าเยี่ยนจ้าวเกอกลับมา ในใจของฟู่เอินซูก็บังเกิดความรู้สึกมั่นคงขึ้น

สำหรับนางที่มีนิสัยเด็ดเดี่ยวมาโดยตลอด นี่เป็นเรื่องที่ไม่อาจเข้าใจ ก่อนหน้านี้มีเพียงคนเพียงไม่กี่คนอย่างเช่นหยวนเจิ้งเฟิง และเยี่ยนตี๋ที่มอบความรู้สึกเช่นนี้ให้นาง

ฟู่เอินซูไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้กับผู้อาวุโส และมหาปรมาจารย์ขั้นบรรลุธรรมเช่นจางคุนและเหอหนิงมาก่อน

ตอนนี้กลับมีคนหนุ่มอายุไม่ถึงสามสิบปีคนหนึ่งมอบความรู้สึกเช่นนี้ให้กับนาง

ถ้าหากเป็นฟู่เอินซูแต่ก่อน คงจะไม่เชื่อว่าปัจจุบันตนเองจะมีการเปลี่ยนแปลงทางจิตใจเช่นนี้เป็นอันขาด

ทว่าตอนนี้นางกลับรู้สึกสมเหตุสมผล ไม่คิดว่าผิดปกติแม้แต่น้อย

จิตใจของฟู่เอินซูมั่นคงขึ้นแล้ว ฉางเจิ้นกลับหวั่นวิตก ทว่าเขาก็เขาสงบจิตใจ มองเยี่ยนจ้าวเกอพลางเอ่ยว่า “จ้าวเกอ ยินดีด้วยที่พลังของเจ้าพัฒนาก้าวกระโดด สร้างคุณูปการยิ่งใหญ่”

เหอหนิงถึงแม้จะบาดเจ็บ ครั้งนี้ขณะที่มองเยี่ยนจ้าวเกอยังพยักหน้าติดต่อกัน

เยี่ยนจ้าวเกอคำนับเหอหนิง จากนั้นก็พุ่งลงไปยังสถานที่ที่พวกฟู่เอินซูและฉางเจิ้นอยู่

เขามองฉางเจิ้นแวบหนึ่ง ถามว่า “ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่?”

ฟู่เอินซูมองฉางเจิ้นเขม็ง ส่วนผู้อาวุโสฉินเล่าเรื่องที่วิหารอาญาตรวจสอบเฟิงอวิ๋นเซิงและอิ่นหลิวหัวให้เยี่ยนจ้าวเกอฟัง

หลังชายหนุ่มฟังจบ เขาก็ก้มมองที่อยู่ของเฟิงอวิ๋นเซิงและอิ่นหลิวหัวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

รอบๆ ที่พักของคนทั้งสองมีข่ายอาคมตั้งอยู่ ซึ่งเป็นฝีมือคนในวิหารอาญาสร้างขึ้น มีจุดประสงค์เพื่อควบคุมและจับตาดู ไม่ใช่การคุ้มครอง

การโจมตีสำนักของสำนักแสงสว่างและสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์เมื่อครู่ ทำให้เขากว่างเฉิงสั่นไหว เฟิงอวิ๋นเซิงกับอิ่นหลิวหัวได้รับความตกใจ

รอจนเติ้งเซินและหยางจ่านหัวเสียชีวิต สำนักพลิกจากอันตรายเป็นปลอดภัย พวกเฟิงอวิ๋นเซิงจึงเดินออกมาจากด้านในห้อง ยืนมองด้านนอกอย่างระแวดระวังอยู่ในข่ายอาคม

ส่วนฉางเจิ้นกับฟู่เอินซูมาถึงตามลำดับ

เมื่อเห็นฟู่เอินซู บนใบหน้าของเฟิงอวิ๋นเซิงพลันปรากฏความยินดี แต่ใบหน้าของอิ่นหลิวหัวกลับซีดขาว คิดหลบเข้าไปในห้องพักตามสัญชาตญาณ

และในตอนที่เห็นเงาร่างของเยี่ยนจ้าวเกอโผล่มา ความยินดีบนใบหน้าเฟิงอวิ๋นเซิงก็ชัดเจนมากขึ้น

นางเผยรอยยิ้มกระจ่างใส ยื่นมือออกมายกนิ้วโป้งให้กับเยี่ยนจ้าวเกอ

เยี่ยนจ้าวเกอไม่ส่งเสียง ก้าวเดินไปยังที่พักของเฟิงอวิ๋นเซิง

หลังจากร่างของเขาพุ่งลงไปยังเบื้องล่าง แสงของข่ายอาคมสลายอย่างไร้เสียง กลายเป็นลมอ่อนโยน ก่อนจะหายไปในชั่วอึดใจ