บทที่ 589 ข้าคิดฆ่าท่าน ท่านไม่ยอมแล้วจะทำอย่างไร?

เยี่ยนจ้าวเกอมองฉางเจิ้น สายตาที่ทั้งสงบนิ่งทั้งเย็นยะเยือกทำให้ฉางเจิ้นอดใจเต้นระส่ำไม่ได้

“ท่านต้องการตามหาบางสิ่งบางอย่างใช่หรือไม่? และท่านคิดว่าอยู่ที่อวิ๋นเซิง” เยี่ยนจ้าวเกอถามเฟิงอวิ๋นเซิงว่า “เจ้าได้รับอะไรมาจากทะเลตะวันออกหรือไม่ อืม ต่อมาน่าจะถูกทำลายทิ้งแล้ว”

เฟิงอวิ๋นเซิงได้ยิน ดวงตาพลันเป็นประกาย “ไข่มุกเม็ดหนึ่ง ข้าไม่รู้ว่ามันมีประโยชน์อะไร จึงเอากลับสำนัก”

“หลังจากกลับมาสำนักก็ไม่ได้สนใจมันอีก ในคืนก่อนที่หงฉีเจียจะมา ไข่มุกเม็ดนั้นพลันแตกสลายเอง”

ฉางเจิ้นได้ยินคำกล่าวของเฟิงอวิ๋นเซิง ม่านตาพลันหดตัวลง ร่ายกายเหมือนกับสั่นไหว แต่ฝืนสะกดไว้

“นั่นคือไข่มุกมองฟ้า เป็นของวิเศษชนิดหนึ่ง สามารถใช้จับตาดูจากระยะไกล และบันทึกภาพในตอนนั้นได้” เยี่ยนจ้าวเกอพูดอย่างเชื่องช้า

“ไข่มุกแบ่งเป็นแม่ลูก ไข่มุกลูกได้แต่ใช้จับตาดู แต่ทุกสิ่งที่ไข่มุกลูกเห็น เจ้าของจะสามารถมองเห็นผ่านไข่มุกมองฟ้าในสถานที่อื่นได้ อีกทั้งไข่มุกมองฟ้ายังทำการบันทึกได้”

ชายหนุ่มมองฉางเจิ้นอย่างล้ำลึก “ภาพที่ไข่มุกมองฟ้าบันทึกไว้สามารถถูกทำลายได้ แต่ว่ายากจะปรับเปลี่ยน เป็นหลักฐานที่หนักแน่นดั่งขุนเขาจริงๆ”

ขณะที่พูด กลางฝ่ามือของเยี่ยนจ้าวเกอปรากฎไข่มุกเม็ดหนึ่ง

ครั้นฉางเจิ้นเห็นไข่มุกเม็ดนั้นก็ค่อยๆ หลับตาลง

เฟิงอวิ๋นเซิงมองไข่มุกเม็ดนั้น “เหมือนกับของข้า แต่ใหญ่กว่าเล็กน้อย”

เยี่ยนจ้าวเกอใช้นิ้วเคาะไข่มุกมองฟ้าเบาๆ ตัวไข่มุกพลันยิงภาพหนึ่งออกมา เป็นภาพที่ฉางเจิ้นแอบฆ่าหลี่จิ่ง ผู้อาวุโสเขาไร้พรมแดนหลี่จิ่งถูทิ้งที่ทะเลตะวันออก เพราะคิดแย่งชิงขวานจามสวรรค์

เฟิงอวิ๋นเซิง ฟู่เอินซู และผู้อาวุโสฉินต่างตื่นตระหนก

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างราบเรียบ “นี่เป็นของที่ฉางเจิ้นคิดซ่อน”

“ข้าสังหารหวงเจี๋ยแห่งสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ ได้ของวิเศษชิ้นนี้มา เพราะได้เห็นภาพนี้ จึงรีบกลับสำนักทันที”

“ตอนนั้นข้ายังไม่ทราบถึงสถานการณ์อย่างเป็นรูปธรรมของทางอวิ๋นเซิง ดังนั้นจึงเป็นห่วงว่าฉางเจิ้นก่อนหน้านี้ได้รับการกดดันจากสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ อาจจะวางแผนร้ายต่อสำนัก”

“หลังจากกลับสำนัก ทำความเข้าใจเรื่องราว ข้าถึงได้รู้ว่าฉางเจิ้นไม่รู้ว่าไข่มุกมองฟ้าเม็ดนี้อยู่ในมือใคร”

ภายใต้การกระตุ้นของเขา ผิวของไข่มุกมองฟ้าปรากฏรอยบุ๋มสามรอย หนึ่งในนั้นเปล่งประกายแสง อีกสองมืดสนิท

“พูดตามเหตุผล ไข่มุกมองฟ้าแบ่งเป็นหนึ่งลูกหนึ่งแม่ ของหวงเจี๋ยมีความพิเศษ เป็นไข่มุกสามลูกหนึ่งแม่ที่ไม่อาจหามาครอบครองได้ ไข่มุกลูกเม็ดหนึ่งในจำนวนนี้บันทึกเหตุการณ์ในตอนนั้นไว้ ถูกฉางเจิ้นพบและทำลายทิ้ง ไข่มุกเม็ดที่สองยังอยู่ในมือหวงเจี๋ย”

ในเมือของเยี่ยนจ้าวเกอปรากฎไข่มุกที่ค่อนข้างเล็กอีกเม็ดหนึ่ง

ฉางเจิ้นเงยหน้าขึ้น เขาไม่ได้โง่งม หลังจากเห็นไข่มุกสองเม็ดหนึ่งแม่หนึ่งลูกบนมือของเยี่ยนจ้าวเกอ และได้ฟังชายหนุ่มพูดถึงไข่มุกมองฟ้ามีสามลูกหนึ่งแม่เสร็จ ก็ค่อยๆ เข้าใจ

เยี่ยนจ้าวเกอกล่าวต่อ “ไข่มุกเม็ดที่สามตกมาอยู่ในมือของอวิ๋นเซิง ฉางเจิ้นถูกหวงเจี๋ยชี้นำ คิดว่าไข่มุกลูกบนมืออวิ๋นเซิงเป็นตัวไข่มุกมองฟ้า”

“ที่เขาร่วมมือกับอิ่นหลิวหัวและหงเจียฉีเพื่อปรักปรำอวิ๋นเซิง ก็เพื่อหาไข่มุกมองฟ้าจากตัวอวิ๋นเซิง ไม่ให้ความลับของเขาถูกเปิดเผย

“น่าเสียดายที่ตั้งแต่เริ่มแรก หวงเจี๋ยได้ทำลายไข่มุกเม็ดนั้นผ่านการควบคุมไข่มุกมองฟ้า ฉางเจิ้นจึงไม่มีวันหาเจอตลอดกาล”

ชายหนุ่มมองฉางเจิ้นอย่างสงบนิ่ง “ฉางเจิ้น เจ้าไม่จำเป็นต้องสบถสาบานว่าไม่ได้สมคบกับสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ เจ้าเป็นแค่ตุ๊กตาชักใย เป็นแค่หุ่นเชิดของหวงเจี๋ย ให้เจ้าเต้น เจ้าก็เต้น ให้เจ้าร้องเพลง เจ้าก็ร้องเพลง”

ในชั่วพริบ ฉางเจิ้นรู้สึกว่าฟ้าดินกลับตาลปัตร หนาวเหน็บไปทั่วร่าง

เขาเป็นคนทะนงตนคนหนึ่งจริงๆ ความจริงของเรื่องราวส่งผลกระทบต่อเขามหาศาล

เบื้องหน้าของฉางเจิ้นคล้ายกับเกิดภาพนับไม่ถ้วน สิ่งที่รอเขาอยู่ไม่เพียงมีแต่ชื่อเสียงย่อยยับเท่านั้น ยังต้องถูกคนจับนวนนับไม่ถ้วนรุมประนามและเยาะเย้ย