บทที่ 616 เด็กน้อยในอดีต

ข่าวเมื่อหลุดออกไป คนที่จิตใจไม่รู้รสชาติที่สุด ย่อมเป็นวังผลึกวารีและเกาะงูเขียว

วังผลึกวารีเหมือนกับเห็นสำนักคืนวิญญาณจากพวกตนไปไกล พุ่งเข้าไปในอ้อมอกของเขาหงส์วิเศษ ส่วนพวกกวนจิ้งเฉียงแห่งเกาะงูเขียวยิ่งอยากเอาศีรษะพุ่งใส่พื้น

เกาะคืนวิญญาณปรารถนาคัมภีร์หมัดวรยุทธ์แท้ในสภาพสมบูรณ์ เพื่อเพิ่มระดับวิชาวรยุทธ์ของสำนักตัวเองตั้งแต่รากฐาน เกาะงูเขียวเหตุไฉนจะไม่ปรารถนาเช่นนี้

และสิ่งที่ทำให้พวกเขาเศร้าโศกในตอนนี้ก็คือ ถ้าหากสำนักคืนวิญญาณพัฒนาขึ้นอีกขั้นหนึ่งสำเร็จ เกาะงูเขียวก็จะต้องเผชิญกับภัยพิบัติจมน้ำตายได้ตลอดเวลา

ผู้ปกครองเกาะกวนจิ้งเฉียง ‘ฮูหยินอสรพิษเขียว’ ตอนนี้นางไม่รู้ว่าตนเองควรจะเผชิญหน้ากับบรรพบุรุษรุ่นก่อนหน้าของเกาะงูเขียวอย่างไร

และเมื่อได้ยินว่าเยี่ยนจ้าวเกอปรากฎตัวบนโลกผืนสมุทรอีกครั้ง ขุมกำลังใหญ่แต่ละแห่งต่างก็ให้ความสนใจอย่างใกล้ชิด

แม้แต่สงครามที่ดำเนินอยู่ระหว่างฝ่ายธรรมะและฝ่ายมารต่างก็หยุดลงชั่วคราว ไม่มีใครคิดจะก่อสงครามรุนแรงอีก ต่างเฝ้าระวังว่าการเข้ามายังโลกในครั้งนี้ของเยี่ยนจ้าวเกอว่าจะมีการเคลื่อนไหวอย่างไร

เยี่ยนจ้าวเกอกลับไม่มีความคิดจะทำเรื่องอื่น เพียงแต่เข้าพบเจ้าสำนักเขาหงส์วิเศษเกาเทียนจง เมื่อทั้งสองฝ่ายเจอกันอีกครั้ง ต่างทักทายกันตามมารยาท

เกาเทียนจงเลื่อนจากขั้นบรรลุธรรมเป็นระดับศักดิ์สิทธิ์สำเร็จ พลังส่วนตัวทัดเทียมกับราชาวังผลึกวารีหลินซื่อ รวมถึงเจ้าสำนักสังหารมังกรจ้าวจ้ง กลายเป็นหนึ่งในสามผู้ยิ่งใหญ่คนใหม่ของโลกผืนสมุทร แทนที่ปราชญ์ปีศาจลิ่นเชียงเฉิงที่ตายไป

แต่ว่าเกาเทียนจงใจเย็นยิ่ง เขาเองก็พิจารณาได้ว่า ถึงแม้ไม่นานมานี้วังผลึกวารีจะไม่มีการเคลื่อนไหว แต่พลังของพวกเขากลับเพิ่มขึ้นในที่ลับ

ส่วนการปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งของเยี่ยนจ้าวเกอ เกาเทียนจงย่อมยินดีถึงขีดสุด

ในตอนนี้จะมากจะน้อยเขาก็เข้าใจแล้ว ว่าเยี่ยนจ้าวเกอไม่ได้มีความคิดจะยืดครองโลกผืนสมุทร อย่างน้อยในตอนนี้ก็ไม่ได้มีความคิดเช่นนั้น

เพียงแต่ว่าครั้งนี้ฝั่งเยี่ยนจ้าวเกอมีศิษย์ร่วมสำนักจำนวนมากกว่าเดิมโผล่มาบนโลกผืนสมุทร ทำให้ทุกคนในเขาหงส์วิเศษแอบระวังตัว

“ท่านเจ้าสำนักเกา อีกไม่นานข้ายังมีธุระต้องจัดการ จะบอกลาออกเดินทางก่อน ศิษย์ร่วมสำนักของข้าอยู่ที่สำนักของท่าน บางทีอาจจะมีการรบกวนไปบ้าง ขอสำนักท่านให้การดูแลด้วย” เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลางยิ้มบาง

พวกเกาเทียนจงที่เป็นจอมยุทธ์เขาหงส์วิเศษต่างรู้สึกเหนือความคาดหมายเล็กน้อย วาจาของเยี่ยนจ้าวเกอ มีนัยยะ คล้ายจะหายไปเป็นเวลานาน

ความคิดในใจเปลี่ยนแปลงไปมา แต่เกาเทียนจงยังคงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบรับอย่างแน่วแน่ “ท่านเยี่ยนเกรงใจไปแล้ว มีสหายมาจากแดนไกลทั้งที ทั่วทั้งสำนักเราย่อมยินดี”

แขกกับเจ้าภาพต่างยินดี พวกเยี่ยนจ้าวเกอผละออกไป ส่วนหลูเฟิงแห่งสำนักคืนวิญญาณอยู่ที่เดิม

ถึงแม้ว่าจะมาเพราะคัมภีร์หมัดวรยุทธ์แท้ของเยี่ยนจ้าวเกอ แต่ในเมื่อตัดสินใจจะออกห่างวังผลึกวารี และเข้าใกล้เขาหงส์วิเศษ เช่นนั้นสำนักคืนวิญญาณย่อมมีเรื่องมากมายต้องสื่อสารกับเขาหงส์วิเศษ

พวกเยี่ยนจ้าวเกอครั้นออกจากวิหารใหญ่ สายตาของทุกคนมองไปยังสวีเฟยพร้อมกัน

สวีเฟยกับสือจวินอยู่ในโลกผืนสมุทรมามากกว่าสิบห้าปีแล้ว รูปลักษณ์ภายนอกของสวีเฟยมองไปถึงแม้จะยังเหมือนดูมีอายุประมาณสามสิบสี่สิบปี แต่ความจริงใกล้วัยเลขห้าแล้ว

หลายปีมานี้เขาไม่ได้ใช้เวลาไปโดยเปล่าประโยชน์ อีกทั้งยังเป็นยอดฝีมือระดับมหาปรมาจารย์ขั้นรูปญาณมานาน อายุในปัจจุบันเทียบกับอายุขัยแล้ว ยังถือว่าอายุน้อยมาก

เยี่ยนจ้าวเกอถาม “พี่สะใภ้อวี่เจินเป็นอย่างไรแล้ว?”

อายุขัยของอิ๋งอวี่เจินลดลงเนื่องจากได้รับบาดเจ็บสาหัส ปัจจุบันผ่านไปสิบกว่าปี ถ้าหากอาการยังไม่ดีขึ้น สถานการณ์ย่อมไม่น่าดูยิ่ง

บนใบหน้าของสวีเฟยปรากฏรอยยิ้ม “จวินเอ๋อร์ดูแลนางอยู่ ดีที่หลายปีก่อนหน้านี้ได้เจอไผ่ม่วงเกสรเซียน ช่วยยืดอายุขัยได้บ้าง สถานการณ์ในตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว เพียงแต่ยังไม่ฟื้นเท่านั้น”

เยี่ยนจ้าวเกอได้ยินแล้วก็รู้สึกโล่งอก “โลกผืนสมุทรมีไผ่ม่วงเกสรเซียนด้วยหรือ? เช่นนั้นก็ประเสริฐ”

วิธียืดอายุขัยเดิมทีก็หายากอยู่แล้ว สถานการณ์ของอิ๋งอวี่เจินมีความพิเศษ วิธีมากมายใช้ไม่ได้ผล โอสถวิญญาณมากมายไม่อาจรับประทานง่ายๆ ดังนั้นวิธีการจึงมีน้อยกว่าเดิม