บทที่ 622 เลื่อนเป็นขั้นบรรลุธรรม ได้เห็นจุดกำเนิด

เสียงของเว่ยอวิ๋นเซิ่งทำให้เว่ยหลางสยิวกาย “พวกคนแซ่เยี่ยนบางทีอาจไม่ใช่คนของสำนักความมืด แต่พวกเขาเป็นพวกเดียวกันที่ตามหาสำนักความมืด อาจจะเป็นโจรกบฏ แม่ทัพหยางย่อมยินดีจับพวกเขา”

เว่ยหลางริมฝีปากสั่น “ท่านอาสอง ก่อนหน้านี้พวกเขาช่วยชีวิตข้า และเป็นเพราะเชื่อพวกเรา จึงมายังเมืองเหลาเฟิง…”

เว่ยอวิ๋นเซิ่งแค่นเสียงกล่าว “ตอนนี้ข้าก็กำลังช่วยชีวิตเจ้าอยู่เช่นกัน ช่วยชีวิตของพวกเราทุกคน”

“ในเมื่อเด็กน้อยแซ่เยี่ยนอยากช่วยคนขนาดนั้น คงยินดีจะช่วยพวกเราอีกสักครั้ง ด้วยชีวิตของพวกเขาไม่กี่คน สามารถช่วยคนในตระกูลเว่ยนับร้อยนับพันของเราได้ คุณธรรมใหญ่หลวง สมควรยินดี”

เว่ยหลางอ้าปาก หันไปมองบิดาของตนอย่างหวาดผวา

เว่ยอวิ๋นชางขมวดคิ้ว ตอนที่คิดจะกล่าววาจา ท่านปู่ตระกูลเว่ยที่อยู่ด้านข้างก็พูดอย่างเย็นชา “ที่เกิดเรื่องในวันนี้ ต่างเป็นผลลัพธ์จากการกระทำตามอำเภอใจของพวกเจ้าสองพ่อลูก”

ขณะที่พูด เงาคนหลายเงาปรากฏขึ้น เว่ยอวิ๋นชางมองแวบหนึ่ง จิตใจเคร่งขรึม คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้อาวุโส ปกติไม่ยุ่งเกี่ยว เพียงตั้งใจฝึกปรือพลังของตนเอง

สัตว์ประหลาดเหล่านี้มีพลังฝึกปรือไม่ต่ำกว่าตน อาหกตรงหน้าก็คือยอดฝีมืออันดับหนึ่งในตระกูล

ตนถึงจะเป็นประมุขตระกูล แต่การคัดค้านของผู้อาวุโสจำนวนมาก ก็ทำให้เว่ยอวิ๋นชางรู้สึกกดดันอย่างรุนแรง

ผู้อาวุโสตระกูลเว่ยกล่าวเสียงทุ้ม “อวิ๋นชางเจ้าตอนนี้ยังไม่เข้าใจอีกหรือ? อวิ๋นเซิ่งได้ติดต่อกับแม่ทัพหยางแล้ว ไฉนข้ายังต้องถูกกดดันให้ออกฌานอีก ก็เพราะต้องการจับโจรกบฏเหล่านี้ด้วยตัวเอง!”

“ระหว่างพวกเราส่งคนออกไปเอง กับปล่อยให้อีกฝ่ายมาจับคน ย่อมมีผลลัพธ์คนละแบบโดยสิ้นเชิง”

ท่านปู่มองเว่ยอวิ๋นชาง ผ่อนคลายน้ำเสียงลง “วัวหายล้อมคอก ใช่ว่าจะสายไป”

เว่ยอวิ๋นชางเอ่ยเสียงทุ้ม “ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องประพฤติตนชั่วร้าย วันนี้ทั่วทั้งทะเลหวงเจียต่างต่อต้าน ข้าอนุญาตให้หลางเอ๋อร์ร่วมทางกับสำนักความมืด ย่อมเลือกฝั่งเรียบร้อยแล้ว แต่ตอนนี้อาหกกับน้องสองเหตุใดยังยืนข้างราชวงศ์ต้าเสวียอ๋องอีก? อีกทั้งยังขายคนของสำนักความมืดด้วย”

“วันใดที่ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องถูกโค่นจริงๆ พวกเราต้องถูกสำนักความมืดคิดบัญชี อีกทั้งยังต้องเจอความเจ็บปวดทรมานจากคนในสำนักความมืดยิ่งกว่าขุมกำลังอื่นที่ใกล้ชิดราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋อง”

เว่ยอวิ๋นชางกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ “ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เดินทางเดียวกับสำนักความมืด ไฉนต้องฉีกหน้ากันถึงเพียงนี้? แค่ไล่พวกเขาออกไปก็พอ”

ชายชราแค่นเสียงคำหนึ่ง “ประมุขอย่างเจ้าเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ ที่ตระกูลมอบให้เจ้าเป็นคนคุมหางเสือ เห็นทีจะผิดพลาดไป”

“เจ้าก็เหมือนกับคนทั่วไป เพียงเห็นว่าราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องในตอนนี้ติดอยู่ในก้นเหว ไท่จู่เสวียนเหวินอ๋องผู้สร้างประเทศสวรรคต เสวียนมู่อ๋องในสมัยปัจจุบันไม่อาจสยบใต้หล้า กลับไม่คิดดูว่า ไท่จงเสวียนเฉิงอ๋องอยู่ที่ใด?”

เว่ยอวิ๋นชางงงงัน “เสวียนเฉิงอ๋องไม่ได้เสียชีวิตกว่าเสวียเหวินอ๋องหรือ?”

“การตายของเสวียนเหวินอ๋องเป็นเรื่องที่ยืนยันได้แล้ว แต่ไม่ทราบว่าเสวียนเฉิงอ๋องไปอยู่ที่ใด ต้าเสวียนอ๋องยิ่งใหญ่ล้ำลึก ความเป็นความตายขอพระองค์เป็นการคาดเดาของคนทั่วไป มีใครกล้าตบอกประกาศว่า เสวียนเฉิงอ๋องสวรรคตแน่นอนแล้ว?” ท่านอาหกกล่าว

เว่ยอวิ๋นชางขมวดคิ้ว “เสวียนเฉิงอ๋องมีพลังฝึกปรือสู้เสวียนเหวินอ๋องไม่ได้ ต่อให้เขายังอยู่ ก็ไม่แน่ว่าจะปกครองทะเลหวงเจียได้”

ชายชรากงโบกมือ “เสวียนเฉิงอ๋อง เสวียนมู่อ๋องสองพ่อลูกยังอยู่ ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องแม้จะชนะไม่ได้ แต่ก็แพ้ยากยิ่ง เพียงแค่พวกเขาไม่แพ้ สถานที่อื่นยังไม่ต้องพูดถึง เกาะหลวนเซียงยังเป็นแผ่นดินของต้าเสวียน ตระกูลเว่ยของเรายังเกิดขึ้นบนดินแดนของต้าเสวียน จะล่วงเกินพวกเขาได้อย่างไร?”

น้ำเสียงของเขาดุดันยิ่ง “อวิ๋นชาง เจ้าได้ทำข้อผิดพลาดใหญ่ ตอนนี้ตระกูลต้องรับความเสี่ยงด้วยกันกับพวกเจ้าสองพ่อลูก”

เว่ยอวิ๋นเซิ่งยามนี้เสริมด้านข้าง “ท่านอาหกได้โปรดระงับความโกรธ อย่ารีบร้อนลงมือ”

ชายชราตระกูลเว่ยเลิกคิ้วขาว “เจ้ากลัวว่าข้าจะจัดการเด็กน้อยไม่กี่คนไม่ได้หรือ? จอมยุทธ์มหาปรมาจารย์อายุน้อยเช่นนี้หายากจริงๆ แต่ต่อให้สูงส่ง แล้วจะสูงส่งได้สักเท่าใด? มหาปรมาจารย์รูปญาณหรือ?”

เว่ยอวิ๋นเซิ่งเอ่ย “ข้อแรก ระวังไปก็ไม่เสียหาย พวกเราถึงอย่างไรก็ไม่ทราบถึงเบื้องหลังของอีกฝ่าย และไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมียอดฝีมือซุ่มอยู่นอกเมืองเหล่าเฟิงของพวกเราหรือไม่

“ข้อสอง ความหมายในคำพูดของพวกเขา คือต้องการติดต่อให้จอมยุทธ์สำนักความมืดคนอื่นมา ในสถานการณ์เช่นนี้ แม่ทัพแห่งหลวนเซียงคิดจับคนก่อนยังต้องค่อยๆ วางแผน พวกเราไม่รู้ถึงความคิดของเขา ทางที่ดีอย่าทำโดยพลการ