บทที่ 627 ยามมาง่ายยามไปยาก

ความอัปยศและความเคียดแค้นในใจหยางจ้าวหงพุ่งสู่จุดสูงสุด แต่ว่าจิตใจของเขาในตอนนี้เย็นเยือกลงโดยสิ้นเชิง

ถึงแม้จะรู้สึกอัปยศ ถึงแม้จะรู้สึกรับไม่ได้ แต่ว่าขณะนี้เขายืนยันความจริงเรื่องหนึ่งได้อย่างชัดเจน

เขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเยี่ยนจ้าวเกอ

ถึงแม้ว่าจะมีหอกขนอีกาสังหารสังหารอยู่ในมือ แต่ชายหนุ่มตรงหน้าก็มีอาวุธศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน

หากสู้กันจนถึงที่สุด ผลลัพธ์สุดท้ายก็คือ เขาตายด้วยมือเยี่ยนจ้าวเกอ ไม่มีความเป็นไปได้อื่นอีก!

ต่อให้มีความหวังว่าจะตกตายร่วมกันได้ อีกทั้งหยางจ้าวหงก็เหี้ยมหาญไม่กลัวตาย กระนั้นพอรู้ว่าไม่มีโอกาสชนะใดๆ หลังจากเขาใจเย็นลง ก็เกิดความคิดถอยหนีทันที

เยี่ยนจ้าวเกอเงยหน้ามองไป เห็นหยางจ้าวหงที่ถูกตนใช้ฝ่ามือเดียวฟาดกระเด็นออกไป ยามนี้ไม่ได้หยุดร่างกาย กลับยืมสภาวะหมุนคว้าง หลบหนีไปยังที่ไกล

เปลวไฟสีเขียวหายไป แสงสีขาวปรากฏขึ้น เหมือนกลายเป็นปีก หยางจ้าวหงหนีไปแล้ว

ชายหนุ่มหัวเราะ “ยามมาง่ายยามไปยาก”

เสียงคำรามของมังกรดังขึ้นกลางท้องฟ้าไม่ขาดหู วังขนาดยักษ์วังหนึ่งโผล่ขึ้นท่ามกลางสายตาของทุกคน

มังกรแสงมากมายตัดสลับกันกลางฟ้าดิน พลังอันยิ่งใหญ่น่าเกรงขามสั่นสะเทือนสี่ทิศ

หยางจ้าวหงพลันมองไป เห็นวังแห่งนั้นเป็นสีดำขลับ เปล่งแสงสีทอง อักขระตราอาคมจำนวนนับไม่ถ้วนนูนขึ้นมาบนกำแพงของวัง

เมฆสีทองหลายก้อนแผ่พุ่งออกมา กลายเป็นทะเลเมฆครอบคลุมท้องฟ้า กั้นอากาศรอบๆ เมืองเหลาเฟิงโดยสิ้นเชิง

หยางจ้าวหงไม่ใช่คนไม่รู้ความ ดังนั้นหลังจากเขาเห็นรูปร่างของวังตรงหน้า จึงรู้สึกตื่นตระหนกกว่าคนอื่น

อิฐและกระเบื้องของวังมหึมานี้ มองภายนอกดูเหมือนวัสดุทั่วไปไม่มีอันใดต่าง แต่กลับเปลี่ยนแปลงมาจากกระดูกมังกรและเกล็ดมังกรมากมาย!

อิฐและกระเบื้องของวังทั้งวังล้วนมีค่าควรเมือง ทั้งยังแฝงพลังที่ไม่ธรรมดา!

เมื่อรวมเข้าด้วยกัน ยิ่งปรากฏเป็นอานุภาพไร้สิ้นสุด นอกจากหยางจ้าวหงที่อยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์แล้ว สิ่งมีชีวิตในรัศมีหมื่นลี้ที่อยู่รอบๆ ขณะมองวังมังกรกลางอากาศ จิตใจต่างเกิดความรู้สึกยอมศิโรราบชนิดอยากหมอบกราบกราน

ด้านในเมฆมังกรหนาหนัก วังขนาดใหญ่ซ่อนอยู่ด้านใน เหมือนกับมังกรซ่อนหัว แต่น่าเกรงขามเหมือนเทพเจ้าเสด็จลงมาปกครองเหล่าสรรพสัตว์

ประตูวังเปิดออก ด้านในมีแรงดึงดูดมหาศาลส่งออกมา ลวดลายแสงหลายสายเปล่งประกาย กำลังจะรวมตัวกันกลายเป็นคลื่นคลั่งม้วนหยางจ้าวหงเข้าไป

หยางจ้าวหงตื่นตะลึง รีบใช้หอกขนอีกาสังหาร กระตุ้นพลังของตัวเอง ต้านทานพลังดึงดูดอันน่ากลัวของวังมังกร

เขาเห็นเยี่ยนจ้าวเกอลอยขึ้นเหนือพื้นจากหางตา อีกทั้งกำลังบินเข้ามาหาตัวเอง บัดนั้นเขาพลันมีสีหน้าเขียวคล้ำ ก่อนจะยกข้อมือขึ้น แสงไฟสีเขียวสายหนึ่งพุ่งขึ้นท้องฟ้า

แสงไฟระเบิดออกกลางอากาศ แต่ว่าอากาศรอบๆ กลับกลายเป็นมืดมิดในทันใด

หยางจ้าวหงม่านตาหดตัว เห็นอากาศเหนือศีรษะถูกความมืดผืนหนึ่งคลอบคลุมไว้ ไร้เสียงไร้กลิ่นอาย ไร้ประกายไร้แสงสว่าง เปลวเพลิงสีเขียวถูกความมืดกลืนกินในทันที

วินาทีถัดมา ในความมืดเกิดเสียงฟ้าร้องดังขึ้น

แสงสายฟ้าสีขาวสว่างเหมือนกับแสงแรกที่เกิดขึ้นในความมืดอนันตกาล

อัสนีระเบิด แสงสายฟ้าสีขาวน่ากลัวหลายสายพุ่งใส่หยางจ้าวหง

หยางจ้าวหงจนปัญญา ได้แต่ยกหอกขนอีกาสังหารขึ้นป้องกันการโจมตีจากสายฟ้าอนธการของเยี่ยนจ้าวเกอ

เยี่ยนจ้าวเกอเดินมาถึงด้านหน้าเขาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ยิ้มมองหยางจ้าวหง จากนั้นก็ฟาดฝ่ามือมาอีกครั้ง

หยางจ้าวหงตาถลน กลับไม่มีปัญญาหลบหลีก ถูกเยี่ยนจ้าวเกอฟาดกระเด็นออกไปในหนึ่งฝ่ามืออีกครั้ง พุ่งเข้าไปในประตูวังฝูงมังกร

ประตูบานใหญ่ปิดลงอย่างสะเทือนเลือนลั่น ไม่ทันไรก็เกิดการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงตามมาจากด้านใน

หลังจากเยี่ยนจ้าวเกอฟาดหยางจ้าวหงเข้าไปในวังฝูงมังกรด้วยหนึ่งฝ่ามือ เขาก็ไม่ได้เร่งรีบไล่ตามเข้าไป กลับหันไปมองจอมยุทธ์ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องที่เหลือ

หลังจากตกตะลึง จอมยุทธ์ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องต่างพุ่งเข้ามาโดยสัญชาตญาณ คิดช่วยเหลือหยางจ้าวหง รุมโจมตีเยี่ยนจ้าวเกอ

แต่ในพริบตาเดียวสถานการณ์กลับเปลี่ยนแปลงมากมาย วังฝูงมังกรปรากฏ พันธนาการหยางจ้าวหงทันที

ในกลุ่มจอมยุทธ์ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องกลุ่มนี้มียอดฝีมือระดับมหาปรมาจารย์ ในอดีตต่างเป็นผู้มีฝีมือร้ายกาจที่เหี้ยมหาญไร้เทียมทาน