บทที่ 632 ตั้งตารอ

วังฝูงมังกรหดเล็กลง เยี่ยนจ้าวเกออยู่ด้านใน มองด้านในตัววังอย่างเงียบๆ ปราณมังกรหลายสายหมุนวน กลายเป็นมังกรแสงมากมาย

มังกรแสงพันอยู่บนด้ามหอกสีดำขลับเล่มหนึ่ง กรงเล็บมังกรสองข้างรวมพลังกันจับคมหอกไว้

อาวุธวิญญาณชั้นต่ำหอกขนอีกาสังหารสั่นสะเทือนอย่างต่อเนื่อง ด้ามหอกสีดำขลับเปล่งประกายแสงสีทองตลอดเวลา

เยี่ยนจ้าวเกอยื่นมืออกมาจับปลายหอก หอกขนอีกาสังหารพลันคลุ้มคลั่งกว่าเดิม

พลังชีวิตของอาวุธศักดิ์สิทธิ์แข็งแกร่งกว่าอาวุธวิญญาณมาก คิดจะทำให้มันยอมศิโรราบ เยี่ยนจ้าวเกอจำเป็นต้องใช้ความพยายามส่วนหนึ่ง

แต่เมื่อมีวังฝูงมังกรสะกดมันไว้ หอกวิเศษเล่มนี้ก็ไม่อาจเป็นอิสระได้

ในช่วงเวลาที่ต้องใช้ความละเอียดอ่อน ในที่สุดเยี่ยนจ้าวเกอก็สยบมันได้เหมือนกับมงกุฎตะวันฟ้าสางที่ได้มาจากหยางจ่านหวา ซึ่งเป็นผู้อาวุโสของสำนักแสงสว่าง

มงกุฎตะวันฟ้าสางถูกเยี่ยนจ้าวเกอดัดนิสัย บัดนี้อยู่ที่เขากว่างเฉิงอย่างว่านอนสอนง่าย

ตอนนี้ถึงจะไม่มีร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกคอยช่วยเหลือ แต่เยี่ยนจ้าวเกอที่ถือหอกขนอีกาสังหาร กลางฝ่ามือมีลวดลายอักขระของรอยตราอาคมสว่างขึ้น ทาบกับตัวหอก

ลายอักขระของรอยตราอาคมที่สลักลงมีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายเหมือนกับสลักร่องรอยไปบนตัวหอกจริงๆ

หลังจากเวลาผ่านไป ความคลุ้มคลั่งของหอกขนอีกาสังหารก็คล้ายกับอ่อนแอลงหลายส่วน

เยี่ยนจ้าวเกอยิ้มเล็กน้อย ชักฝ่ามือกลับ

เขาเดินเล่นอยู่ในวังฝูงมังกร ที่นี่มีมิติเวลาเกิดขึ้นมากมาย ไม่ได้มีแค่ตัววังเพียงอย่างเดียว

ในมิติหนึ่ง เฟิงอวิ๋นเซิงนั่งตัวตรง ดาบยาวสีดำออกจากฝัก วาดพาดอยู่บนเข่าของนาง

ปราณมังกรหลายสายเข้าไปในร่างนางตามการหายใจ บนแก้มปรากฏลวดลายมังกรลอยขึ้นเลือนราง

ชายหนุ่มสำรวจดูนางตั้งแต่หัวจรดเท้า ครั้นเห็นว่าไม่มีปัญหาใด ก็ถอยออกไป

เมื่อออกจากตำหนักฝูงมังกร ร่างกายของเยี่ยนจ้าวเกอขยายใหญ่ขึ้น เปลี่ยนจากขนาดเล็กเท่าหัวแม่มือเป็นร่างกายขนาดปกติ

ยามนี้ อาหู่เดินเข้ามาจากด้านนอก ทันทีที่เห็นเยี่ยนจ้าวเกอ เขาก็อดเกาศีรษะไม่ได้ “คุณชาย ข้าไปสืบมาแล้ว สถานการณ์ในโลกภายนอกเหมือนจะวุ่นวายยิ่งกว่า”

ถึงแม้ว่าจะถูกทิ้งไว้ที่เกาะเซิ่งเหอชั่วคราว แต่สำนักความมืดก็ไม่ได้ห้ามไม่ให้พวกเยี่ยนจ้าวเกอขอข่าวสาร

ความจริงแล้ว ต่อให้พวกเยี่ยนจ้าวเกอจะจากไป คนของสำนักความมืดก็ไม่ขัดขวาง

เมื่อมีคำอนุญาตของอู๋จื่อซิวและเนี่ยเซิ่ง ข่าวสารหอสักการะย่อยของสำนักความมืดในเกาะเซิ่งเหอได้รับ นอกจากสิ่งที่เป็นความลับแล้ว ส่วนใหญ่ล้วนเปิดเผยต่อเยี่ยนจ้าวเกอ

ร่างกายอันใหญ่โตของพ่านพ่านคลานไปด้านนั้น เกียจคร้านเหมือนกับภูเขาเนื้อลูกเล็ก

เยี่ยนจ้าวเกอเองก็ไม่เกรงใจ พิงอยู่บนตัวมัน เหมือนกับพิงอยู่บนเก้าอี้เอนขนหนังขนาดยักษ์ตัวหนึ่ง

“วุ่นวายอย่างไร?” เยี่ยนจ้าวเกอถาม อาหู่ตอบว่า “เสวียนมู่อ๋อง ผู้คุมหางเสือในปัจจุบันของราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋อง เสวียนอ๋องที่สาม ผละจากนครต้าเสวียน นำทัพด้วยตัวเองแล้ว”

ชายหนุ่มลูบคาง “ไม่ใช่การกระทำที่ชัดเจน ถึงเสวียนมู่อ๋องจะมีพลังแข็งแกร่ง อยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นหก ขั้นเทวะสำแดงระยะท้าย แต่ก็เทียบกับท่านตากับบิดาของตัวเองไม่ได้ ไม่อาจสยบทะเลหวงเจียด้วยตัวคนเดียว”

“หากอยู่ในรังของตัวเองก็แล้วไป เมื่อออกจากนครหลวง ย่อมสูญเสียชัยภูมิ จะเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ดุดันปานสัตว์ร้ายอย่างไร?”

“แม้ว่าคู่ต่อสู้ของพวกเขาก็ป้องกันกันอยู่ ไม่อาจะร่วมแรงร่วมใจกันได้ ทว่าการกระทำนี้ของเสวียนมู่อ๋องก็ประมาทเกินไป นอกเสียจากว่า…”

เยี่ยนจ้าวเกอหยีตาเล็กน้อย “นอกเสียจากว่าเขาจะมีผู้ช่วยเหลือ”

อาหู่กล่าวต่อ “นั่นเป็นคนแซ่หยางที่คุณชายท่านสังหารทิ้งที่เกาะหลวนเซียง ทำให้ลุงของเขา หรือไห่เฉิงโหวแห่งราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องเดือดดาล ไม่นานมานี้ ได้ควานหาท่านที่ทางใต้ของทะเลหวงเจีย ได้ยินว่าเข้าใกล้เกาะเซิ่งเหอแล้ว”