บทที่ 651 คิดเล่นงานท่านแล้วอย่างไร?

เยี่ยนจ้าวเกอมองของวิเศษที่คล้ายกับเกราะหัวใจบนอกของคังจิ่นหยวน อดเลิกคิ้วเล็กน้อยไม่ได้ ‘อาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลาง? มิน่าถึงได้มีความมั่นใจขนาดนี้’

สิ่งที่ทำให้เยี่ยนจ้าวเกอรู้สึกเหนือความคาดหมายก็คือ ด้วยระดับพลังฝึกปรือของคังจิ่นหยวน น่าจะยังใช้พลังทั้งหมดของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลางไม่ได้

ทว่าในตอนนี้เกราะหัวใจกลับเปล่งแสงออกมา กลายเป็นเกราะอ่อน คลุมร่างของคังจิ่นหยวนไว้

พลังป้องกันที่แข็งแกร่งสุดขีดซึ่งไหลออกมาจากด้านใน ถึงกับแสดงพลังของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลางชิ้นนี้ออกมาได้อย่างหมดจด

ภายใต้การคุ้มครองจากของวิเศษชิ้นนี้ คังจิ่นหยวนฉวยโอกาสข้ามผ่านรัศมีป้องกันของหอกขนอีกาสังหาร หมายจะฉกฉวยโอกาสที่เยี่ยนจ้าวเกอชักอาวุธขนาดยาวกลับไม่สะดวก เข้าประชิดตัว เข่นฆ่าเยี่ยนจ้าวเกอ

ถึงก่อนหน้านี้จะเคยเห็นเยี่ยนจ้าวเกอประมือกับหนงอวี่ซวนมาก่อน รู้ว่ามหาปรมาจารย์ทั่วไปไม่อาจเปรียบเทียบพลังกับชายหนุ่มได้

กระนั้นคังจิ่นหยวนยังคงเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยม เพราะหลังจากการต่อสู้ในครั้งนั้น เขาได้เกราะฟ้าดินอันล้ำค่าที่มารดาของตนมอบให้มาคุ้มกันตัวเองแล้ว

ประกายกระบี่ที่เหมือนกับกระแสน้ำเร็วจนน่าเหลือเชื่อ พริบตาเดียวก็มาถึงทรวงอกของเยี่ยนจ้าวเกอ

ภายใต้ผลกระทบของประกายกระบี่ เวลาในบริเวณที่เยี่ยนจ้าวเกออยู่เหมือนกับหยุดนิ่ง มีแต่กระบี่วารีเคลื่อนในฝ่ามือของคังจิ่นหยวนเท่านั้นที่เคลื่อนไหวได้อย่างอิสระ

เยี่ยนจ้าวเกอแม้จะประหลาดใจที่คังจิ่นหยวนใช้พลังทั้งหมดของเกราะฟ้าดินได้ แต่ก็ไม่ได้ร้อนรน

เขาที่เผชิญกับกระบี่วารีเคลื่อนที่คังจิ่นหยวนแทงมา ปล่อยหอกขนอีกาสังหารในมือซ้าย

กระบองไม้ไผ่สีเขียวเข้มโผล่ขึ้นในมือ จากนั้นก็ฟาดลง

เสียงเปรี้ยงดังขั้น ประกายกระบี่ที่เหมือนกับกระแสน้ำพลันสั่นไหวกลางอากาศ

การไหลของเวลาในบริเวณนั้นกลับคืนสู่สภาพเดิม

คังจิ่นหยวนสายตากลายเป็นเคร่งขรึม “ตอนนั้นไม่ได้ตาฝาดไป ไม้ไผ่แท่งนี้แปลกประหลาดจริงๆ”

วินาทีถัดมา เขาแค่นเสียงขึ้น “เจ้ามีของวิเศษกับตัวไม่น้อย ทว่าตอนนี้ทิ้งทั้งหมดไว้ให้ข้าเถอะ”

ขณะที่พูด คังจิ่นหยวนเก็บกระบี่วารีเคลื่อน ตนใช้นิ้วต่างกระบี่ ใช้วิชากระบี่กาลเคลื่อนคล้อยโจมตีใส่เยี่ยนจ้าวเกอ

ไม่มีกระบี่วารีเคลื่อนอยู่ในมือ การโจมตีของเขาจึงไร้ความคมกล้าเช่นก่อนหน้า

ทว่าในตอนนี้ เขาโจมตีโดยไม่ป้องกัน ใช้พลังทั้งหมดเพื่อจู่โจม มอบการบป้องกันให้เกราะฟ้าดินจัดการทั้งหมด

‘คนผู้นี้สามารถใช้พลังของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลางได้โดยสมบูรณ์ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ กระบองไม้ไผ่ต้องมีหกปล้องถึงจะทำลายเกราะของเขาได้’ เยี่ยนจ้าวเกอเก็บกระบองไม้ไผ่สีเขียวขี้ม้า

แต่ว่าการโจมตีของเขาไม่ได้หยุดลงแม้แต่น้อย มือขวาขวางหอกขนอีกาสังหาร ป้องกันประกายกระบี่ของอีกฝ่าย ส่วนมือซ้ายฟาดฝ่ามือเข้าใส่ศีรษะของคังจิ่นหยวน

คังจิ่นหยวนตอนแรกไม่สนใจ อาศัยเกราะฟ้าดิน ไม่กริ่งเกรงอะไรทั้งสิ้น

ของวิเศษคุ้มกันหยุดฝ่ามือของเยี่ยนจ้าวเกอแทนที่เขา ทำให้ไม่ได้รับบาดเจ็บ

ทว่าพลังอันคุ้มคลั่งนั้น กระแทกคังจิ่นหยวนที่รับมือไม่ทันให้พุ่งลงด้านล่าง หล่นลงไปในมหาสมุทร

เขาหยุดการเคลื่อนไหวไม่ได้ ทะลุน้ำทะเลมหาศาล กระแทกกับก้นทะเล

‘วรยุทธ์อะไรกัน?’ คังจิ่นหยวนที่โดนวิชารอยตราพลิกนภาของเยี่ยนจ้าวเกอ แม้ไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่ก็รู้สึกสับสน

เยี่ยนจ้าวเกอใบหน้าไม่เปลี่ยนแปลง ‘อืม เป็นพลังป้องกันของอาวุธศักดิ์สิทธิ์ชั้นกลางของจริง’

คังจิ่นหยวนได้สติ คำรามอย่างเดือดดาล พุ่งออกจากผิวทะเล โจมตีใส่เยี่ยนจ้าวเกออีกครั้ง

ประกายกระบี่ของเขาแผ่ออกมา เหมือนกับกระแสเวลาไร้สิ้นสุด

เยี่ยนจ้าวเกอรับมือทีละกระบวนท่า ถึงแม้คังจิ่นหยวนจะจู่โจมด้วยพลังทั้งหมด แต่ถึงอย่างไรก็มีอาการบาดเจ็บ ไม่อาจใช้กระบี่วารีเคลื่อนที่เป็นอาวุธศักดิ์สิทธิ์ได้เต็มที่ เยี่ยนจ้าวเกอมีที่มีเกราะเหมันต์ทระนงกับหอกขนอีกาสังหารคอยเสริมพลัง จึงไร้แรงกดดันใดให้บรรยาย

ปัญหาเพียงอย่างเดียวก็คือ เกราะฟ้าดินของอีกฝ่ายจัดการยากยิ่ง

มีของวิเศษชิ้นนี้อยู่ด้วย คังจิ่นหยวนก็มีสถานะไม่แพ้ อย่างน้อยก็เพียงแค่เสมอ

คังจิ่นหยวนมองเยี่ยนจ้าวเกอพร้อมยิ้มอย่างดุร้าย “ข้าจะใช้กี่กระบวนท่าเล่นงานเจ้าก็ได้ ไหนเจ้าลองใช้กระบวนท่าหนึ่งเล่นงานข้าให้ดูหน่อย”

“การกัดกร่อนของเจตจำนงเจ้าไม่กลัว ขอดูหน่อยเถอะว่าหากถูกกระบี่แทงเข้า เจ้าจะยังไร้รอยขีดข่วนหรือไม่?”

เยี่ยนจ้าวเกอหัวเราะ ก่อนจะวูบไหวร่างหลบกระบี่ของคังจิ่นหยวน จากนั้นก็ไปอยู่ด้านหลังอีกฝ่าย ใช้ฝ่ามือรอยตราพลิกนภาอีกครั้ง