บทที่ 729 ผลลัพธ์ของการเสี่ยงชีวิตสุดกำลัง

เรือนภาร่อนวายุแม้จะแข็งแกร่ง แต่ถึงอย่างไรก็เป็นสิ่งของ ต่อให้จะมีพลังกล้าแข็ง แต่ก็ไม่ปราดเปรียวพอ

ลูกศิษย์ของประมุขอุดร รับสืบทอดม้วนคัมภีร์ร่างจริงแท้ของหงส์อมตะ อันเป็นวรยุทธ์ของประมุขอาคเนย์ หลอมร่างจริงแท้ของหงส์อมตะเพลิง ฝึกฝนจิตจริงแท้เบญจจริยา

ถ้าหากหลอมปราณขาวกุศลซ่อนสำเร็จ ฟ้าจะให้โอกาสรอดครั้งหนึ่ง ในสถานการณ์ที่คิดหนี ยากจะรั้งตัวไว้ได้

พลังของอีกฝ่ายจะต้องเหนือกว่าขั้นหนึ่งอย่างชัดเจน หรือไม่ก็มีวิชาพิเศษ จึงจะมีโอกาส

เจิ้งหมิงขับเคลื่อนเรือนภาร่อนวายุ อีกฝ่ายไม่อาจรับมือ ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะชิงชัยกับเจิ้งหมิง ต้องการหนีอย่างเดียว สุดท้ายเขาก็ยังหนีรอดไปได้

กลับเป็นทางหวังฮุ่ย ที่ถูกขัดขวางไว้เพราะเยี่ยนจ้าวเกอ

ไป๋จื่อหมิงกับผู้อาวุโสหอกระบี่ทะเลเหนือต่างรู้สึกโชคดี กลับต้องยอมรับว่า ถ้าหากไม่ใช่เพราะเยี่ยนจ้าวเกออุดทางไว้พอดี พวกหวังฮุ่ยอาจจะหนีไปแล้วก็ได้

หวังฮุ่ยเห็นเรือนภาร่อนวายุ ก็เงยหน้าส่งเสียงร้องเจื้อยแจ้ว จนปัญญาโดยสิ้นเชิง

ศิษย์ร่วมสำนักที่อยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นหก ขั้นเทวะสำแดงระยะท้ายสามารถเอาตัวรอดจากเรือนภาร่อนวายุได้ นางกลับไม่มีความสามารถนี้

เจิ้งหมิงปรบมือ บนเรือนภาร่อนวายุพลันมีแสงอัสดงสายหนึ่งพุ่งลงมา ม้วนหวังฮุ่ยขึ้นไป

หวังฮุ่ยไม่ขัดขืนอีก แต่อมองเยี่ยนจ้าวเกอไม่วางตา เหมือนกับกำลังบันทึกร่างของเขาไว้ในห้วงสมอง

เยี่ยนจ้าวเกอเก็บวังฝูงมังกร แล้วปีนขึ้นไปบนเรือนภาร่อนวายุพร้อมกับพวกไป๋จื่อหมิง

ทั้งสองฝ่ายคำนับกัน เจิ้งหมิงเอ่ยว่า “ทั้งสามท่านลงมือด้วยความยุติธรรม ข้าซาบซึ้งยิ่ง จะไม่สร้างความลำบากให้แก่พวกท่าน ถ้าหากประมุขอุดรเอาเรื่อง ท่านอาจารย์จะทรงรับไว้อีก”

พวกเยี่ยนจ้าวเกอพยักหน้า ต่างกล่าวด้วยรอยยิ้ม “ท่านเกรงใจไปแล้ว”

เจิ้งหมิงมองเยี่ยนจ้าวเกอ พูดว่า “สหายเยี่ยนครั้งนี้พบเจอกันโดยบังเอิญหรือว่าได้รับคำเชิญมา”

เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลางยิ้ม “เพียงแค่บังเอิญ แต่ยังดีที่ช่วยเหลือได้”

เจิ้งหมิงพยักหน้า “อีกเดี๋ยวข้าจะคุมเป้าหมายที่จับได้ในครั้งนี้กลับเขาโถงทอง ขอให้ท่านอาจารย์ตัดสิน สหายเยี่ยนอยากจะตามข้าไปพบท่านอาจารย์ที่เขาโถงทองหรือไม่?”

ไม่รอให้เยี่ยนจ้าวเกอตอบ เจิ้งหมิงก็กล่าวเสริมว่า “ถ้าหากอยากจะอยู่ในทะเลหวงเจียต่อก็ไม่เป็นไร ศิษย์พี่ใหญ่ของข้ามาถึงที่นี่แล้ว ข้าจะแนะนำให้ท่านรู้จัก เมื่อมีเขาคอยดูแล ก็ไม่จำเป็นต้องกลัวว่าคนของประมุขอุดรจะมาหาเรื่องอีก”

ในขณะที่เขาพูด สายตาก็มองไปยังผู้อาวุโสจากหอกระบี่ทะเลเหนือคนนั้น

ผู้อาวุโสจากหอกระบี่ทะเลเหนือสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ท่านเจิ้งกำลังจะบอกว่าหลินฮั่นหัว ‘ราชากระบี่ภูผาเงา’ ท่านหลินมาถึงแล้วหรือ?”

ลูกศิษย์อันดับหนึ่งของประมุขอาคเนย์ ยอดฝีมือที่อยู่ในระดับจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์ขั้นแปด ขั้นสะพานเซียนระยะกลาง ‘ราชากระบี่ภูผาเงา’ หลินฮั่นหัว

ในยามปกติ ภารกิจทั่วไปของเขาโถงทองต่างมอบให้เขาจัดการ นอกเสียจากว่าจะเป็นเรื่องราวที่สำคัญเป็นพิเศษ ไม่เช่นนั้นจะไม่รบกวนประมุขอาคเนย์

อีกทั้งยังลือกันว่า หลินฮั่นหัวมีเบื้องหลังล้ำลึก ไม่ได้แค่มีสถานะเป็นลูกศิษย์ของประมุขอาคเนย์เท่านั้น

ถึงแม้ว่าหลินฮั่นหัวจะออกเดินทางในบางครั้ง ไม่ได้อยู่ในเขาโถงทองเพื่อซุ่มฝึกฝนเช่นประมุขอาคเนย์ แต่ก็มาที่ทะเลหวงเจียน้อยครั้ง

การมาเหยียบทะเลหวงเจียของหลินฮั่นหัวเมื่อครั้งล่าสุด เป็นตอนที่ราชวงศ์ต้าเสวียนอ๋องที่เป็นแขกต่างแดนได้ตั้งรากฐานสร้างแผ่นดินบนทะเลหวงเจียเมื่อร้อยกว่าปีก่อน

หลังจากทั้่งสองฝ่ายสนทนาเป็นการลับ หลินฮั่นหัวก็เป็นตัวแทนประมุขอาคเนย์ อนุญาตให้พวกเสวี่ยนเหวินอ๋องตั้งหลักที่ทะเลหวงเจีย

เยี่ยนจ้าวเกอลูบคางของตัวเอง

ปัจจุบันเรื่องราวได้พิสูจน์แล้วว่า พวกเสวียนเหวินอ๋องและผู้วิเศษเซิงมีเจตนาร้ายแอบแฝงมาหลายปี อีกทั้งยังได้สะท้อนว่าการตัดสินใจในตอนนั้นของหลินฮั่นหัวมีจุดบกพร่อง

ชายหนุ่มรู้สึกยากจะคาดเดาความคิดเห็นที่ราชากระบี่ภูผาเงาผู้นี้มีต่อตัวเขา

“ได้ยินชื่อของท่านหลินมานาน หากมีวาสนาได้พบย่อมประเสริฐยิ่ง” เยี่ยนจ้าวเกอพูดพลางใคร่ครวญ