บทที่ 808 สับเปลี่ยน

เยี่ยนจ้าวเกอที่อยู่ในห้องส่วนตัวของหอสุราเอ่ยอย่าเฉื่อยชาว่า “ข้าดูแลคนของข้าไม่ดี รบกวนพวกท่านเสียแล้ว ขออภัยด้วย”

พวกเซี่ยเลี่ยงรีบร้อนเอยว่า “มิกล้าๆ…”

พวกเขาในตอนนี้ยังคงสับสนอยู่เล็กน้อย เพราะไม่รู้ว่าจะวางตัวกับเยี่ยนจ้าวเกออย่างไร

กลับเห็นร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกยื่นมือออกมาอีกครั้ง นำตัวเม่าเหลียงที่เหลือลมหายใจรวยรินไป จากนั้นก็หยิบสร้อยลูกปัดหยกเส้นหนึ่งออกมา

สร้อยลูกปัดหยกลอยมาอยู่ตรงหน้าเซี่ยเลี่ยง

เยี่ยนจ้าวเกอเอ่ยอย่างราบเรียบ “มิพักเอ่ยถึงเรื่องที่ตัวเม่าเหลียงของข้าอกตัญญูไม่ซื่อสัตย์ แอบหนีออกมาสวมรอยเป็นข้า ทำให้ชื่อเสียงของข้าเสียหาย อีกสองคนกลับมาเพื่อของสิ่งนี้ ตอนนี้มันได้กลับคืนสู่เจ้าของแล้ว”

เซี่ยเลี่ยงรับสร้อยลูกปัดมุกมาอย่างประหลาดใจ “นี่เป็นของของตระกูลเซี่ยจริงๆ คิดไม่ถึงว่าจะอยู่กับคนผู้นี้”

“ขอบพระคุณ…ขอบพระคุณ…”

เขาพูดอย่างลังเลเล็กน้อย ถูกเยี่ยนจ้าวเกอตัวปลอมที่โผล่มาไม่ขาดสายทำให้หวาดกลัวเสียแล้ว

เมื่อเห็นสร้อยลูกปัด ในที่สุดเซี่ยเลี่ยก็เข้าใจว่าคนพวกนี้มาเพื่ออะไร

ชายหนุ่มผอมสูงที่มาถึงตระกูลเซี่ยเป็นคนแรกนั้น ก่อนหน้านี้เคยเข้าชมสมบัติในจวนภายใต้การนำของเขา

สร้อยลูกปัดหยกชิ้นนี้สมควรถูกสับเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนนั้น สิ่งที่วางไว้ในคลังสมบัติของตนในตอนนี้เป็นของปลอม

ต่อมาพอชายหนุ่มผอมสูงผู้นั้นถูกสังหาร สร้อยลูกปัดหยกก็ตกไปอยู่ในมือคนอื่น ตอนนี้ถูกเยี่ยนจ้าวเกอชิงมา แล้วนำมาคืน

เซี่ยเลี่ยงตรวจสอบไปมา ยืนยันว่าของที่อยู่ในมือตนเป็นของจริง ไม่ใช่ของปลอมที่ถูกสับเปลี่ยนอีกครั้ง

เพียงแต่ในความทรงจำของเซี่ยเลี่ยง สร้อยลูกปัดหยกชิ้นนี้แม้จะล้ำค่า แต่เจ้าของอย่างเขาไม่ทราบว่ามันมีค่าและมีความลับอะไร จึงทำให้คนจำนวนมากขนาดนี้ยอมลำบาก

เขามองเยี่ยนจ้าวเกออย่างระมัดระวัง

ถึงแม้ว่าคนตรงหน้าจะดูเป็นตัวจริงที่สุด แต่ใครเล่าจะทราบว่าเขาจะมีแผนอะไรอีก

มิคาด เยี่ยนจ้าวเกอพยักหน้าให้แก่ทุกคนในจวน “ตอนนี้เรื่องราวจบลงแล้ว ข้าขอลา ทุกท่านตามสบาย”

พูดจบ ภาพเหมือนเงาแสงก็หายไปทันที

พวกเซี่ยเลี่ยงอึ้งกับที่

เยี่ยนจ้าวเกอไม่คิดจะมาที่จวนตระกูลเซี่ย ถึงขั้นไม่คิดจะสนทนากับคนอื่น

เซี่ยเลี่ยงหันไปมองร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก กลับเห็นหลังจากร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกเก็บตัวเม่าเหลียงไปแล้ว ก็ก้าวเข้าไปหาชายหนุ่มอาภรณ์ดำผู้นั้น

ชายหนุ่มอาภรณ์ดำแม้จะโอหัง แต่กลับไม่กล้าวู่วาม

เขามีความรู้สึกว่า เยี่ยนจ้าวเกอในครั้งนี้เกรงว่าจะเป็นตัวจริง

มิพักเอ่ยถึงการสวมรอยของเขาสุดท้ายก็ถูกตัวจริงจับได้ แค่ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกตรงหน้านี้ก็เป็นยอดฝีมือในขั้นเทวะสำแดงแล้ว

กลิ่นอายอันน่ากลัวนั้นกดอัดจนชายหนุ่มอาภรณ์ดำหายใจไม่ออก

ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกเอ่ยอย่างราบเรียบ “ข้ารู้สึกได้ว่าด้านในถุงย่อส่วนที่ท่านพกติดตัวมีคนอยู่หลายคน”

ชายหนุ่มอาภรณ์ดำอึ้งกับที่ ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกกดฝ่ามือลงมา เขาขยับเขยื้อนไม่ได้ ส่วนถุงย่อส่วนตกไปอยู่ในมือของร่างแยกสมุทรสุดขอบโลก

ครั้นปากถุงเปิดออก เงาคนหลายเงาลอยออกมาแล้วตกลงบนพื้น ล้วนเป็นสตรีโฉมสะคราญทั้งสิ้น

พวกเซี่ยเลี่ยงต่างงงงัน

ร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกครั้งนี้แบมือออก มีเงาคนเงาหนึ่งโผล่ขึ้นใจกลางฝ่ามือ แล้วกระโดดลงมาบนพื้น

คนในจวนมองไปอย่างสนใจ กลับเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ชายหนุ่มผู้นี้มีแค่พลังฝึกปรือระดับปรมาจารย์เท่านั้น ดูอย่างไรก็ธรรมดา

กระนั้นเพราะเขาถูกร่างแยกสมุทรสุดขอบโลกพาเข้ามา ทุกคนจึงไม่กล้ามองข้าม

ชายหนุ่มคนนั้นยามนี้สับสนเล็กน้อย เหมือนอยู่ในความฝัน

แต่ตอนที่สายตาของเขาตกลงบนร่างของสตรีคนหนึ่งในกลุ่ม สีหน้าก็พลันเปลี่ยน

สตรีนางนั้นมีสีหน้าสับสนและหวาดกลัว เมื่อสัมผัสได้ถึงสายตาของเขา ก็ร้องอุทานขึ้นทันที