บทที่ 93 ใส่ร้ายป้ายสี ข้าก็ทำเป็นเช่นกัน

เหยียนซวี่ไม่สามารถติดต่อกับสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยตนเองแน่นอน

มิเช่นนั้นจะเป็นการทิ้งจุดบกพร่องเอาไว้ที่สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น แล้วในภายหลังเขาจะอยู่ที่เขากว่างเฉิงต่อไปได้อย่างไร

ถึงแม้ว่าฐานะจอมยุทธ์ระดับมหาปรมาจารย์ จะเป็นทุนเดิมที่ใหญ่ที่สุดของเหยียนซวี่

โดยที่ก่อนหน้านี้ยังคงเป็นฝ่ายคุมการณ์ จึงรับรู้ข่าวสารที่มีประโยชน์อยู่ไม่น้อย

ทว่าหากไม่ถึงจุดที่จำเป็นจริงๆ เหยียนซวี่ก็ไม่ได้อยากจะทรยศสำนัก ไปขอการคุ้มครองจากสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งต้องละทิ้งรากฐานทุกอย่างของตนไป ทรัพย์สินสมบัติและเส้นสายคนรู้จักก็ต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้น

เมื่อถึงสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์แล้ว ในฐานะของผู้ขออาศัยจากภายนอก ต่อให้อีกฝ่ายจะดูแลเขาอย่างดีเพื่อแสดงความจริงใจ ทว่าเขาก็ไม่มีหวังที่จะเข้าถึงศูนย์กลางการสืบทอดได้จริงๆ

เพราะฉะนั้นการที่เหยียนซวี่จะส่งสารให้กับสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ ล้วนแล้วแต่ต้องผ่านกระบวนการมากมาย เพื่อหลบหลีกการตรวจสอบของอีกฝ่าย ที่ต่อให้ทางสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ได้รับข่าวสาร ก็ยากที่จะสืบสาวมาถึงตัวเขาได้

ดังนั้น การยืนยันกันซึ่งๆ หน้ากับผู้อาวุโสของสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์คนนั้น เหยียนซวี่จึงไม่รู้สึกเป็นกังวลมากนัก

ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ ในท้ายที่สุดก็เป็นคนสนิทของเหยียนซวี่เองที่เป็นผู้จัดการ

สวนแห่งนี้เป็นกิจการลับของเหยียนซวี่ ทว่าสุดท้ายก็หนีสายตาของสือเถี่ยไม่พ้นอยู่ดี

เหยียนซวี่เงยหน้าขึ้นบนท้องฟ้าพลางถอนหายใจยาว การปรากฏตัวขึ้นที่ถังตะวันออกอันเหนือความคาดหมายของสือเถี่ย เขาก็รู้สึกได้แล้วว่าครั้งนี้ยากที่จะถอนตัว ทว่าถึงอย่างไรก็ยังมีความหวังว่าจะมีความโชคดีโดยบังเอิญอยู่ จึงไม่คิดที่จะละทิ้งความหวังใดๆ ไป

ขอเพียงแค่ไม่ถูกสือเถี่ยสังหารเสียตรงนั้น และไม่ถูกจองจำเอาไว้ที่หุบเขาผนึกเวหา เขาก็ยังคงมีความหวังอยู่

หากความผิดเรื่องการติดต่อกับสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ เพื่อที่จะยืมมือสังหารคนไม่สามารถยืนยันความจริงได้ ลำพังเพียงแค่ข้อหาใส่ร้ายป้ายสีให้เยี่ยนจ้าวเกอ เนื่องจากการแก่งแย่งชิงดีกันภายในสำนัก ความผิดนี้เขายังพอรับไหว

แม้ว่าเขาจะถูกปลดออกจากตำแหน่งผู้อาวุโสคุมการณ์อย่างแน่นอน แต่ยังมีโอกาสที่จะได้สร้างผลงานชดใช้ในสนามรบเกินกว่าครึ่ง

ในตอนนั้นเขาก็คงมีโอกาสที่จะหนีออกไปได้

การที่จะผงาดกลับขึ้นมาที่เขากว่างเฉิงนั้น เขาไม่ได้ตั้งความหวังอีกแล้ว ไม่แน่ว่าอาจจะทำได้เพียงทรยศสำนัก แล้วหนีไปอยู่สำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นแล้วจริงๆ

ทว่าบัดนี้ความหวังล้วนถูกดับสิ้นไปหมดแล้ว

เหยียนซวี่มองไปที่เยี่ยนจ้าวเกอ แววตามืดมนนัก จนถึงตอนนี้แล้วเขาจะยังไม่รู้อีกได้อย่างไร ว่าการปรากฏตัวเหนือความคาดหมายของสือเถี่ย จะต้องเป็นแผนของเยี่ยนจ้าวเกออย่างแน่นอน

ขณะเดียวกันกับตอนที่เขาจ้องมองเยี่ยนจ้าวเกอ อีกฝ่ายก็กำลังจ้องมองเขาอยู่เช่นกัน!

จงใจขุดหลุมลึกเอาไว้ รอให้ตัวเขากระโดดลงไป ตกลงไปชนิดที่ไม่สามารถลุกขึ้นมาใหม่ได้อีกตลอดกาล!

สือเถี่ยมองเหยียนซวี่ “ข้าก็ไม่เข้าใจ เหตุใดเจ้าจึงต้องการให้เยี่ยนจ้าวเกอถึงแก่ความตายให้ได้ และเพื่อการนี้แล้วยังต้องสละกระทั่งชีวิตของสวีชวนและพี่น้องร่วมสำนักคนอื่นๆ รวมถึงคนของอาณาจักรถังตะวันออกอีกด้วย”

“ความอดทนอดกลั้นของเจ้าช่างเล็กน้อยอะไรถึงเพียงนี้ ความคิดของเจ้าตื้นถึงเพียงนี้เชียวหรือ หรือว่ายังมีเรื่องอื่นซ่อนอยู่อีก?”

“ตอนนี้บอกข้ามาเถอะว่าเพราะเหตุใด”

“ในเวลานี้เจ้าคิดจะปิดบังสิ่งใดไปก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”

สือเถี่ยจับจ้องเหยียนซวี่อย่างไม่วางตา เขาเงียบงันไปเล็กน้อย รู้สึกเพียงแค่ว่าลำคอแหบแห้ง

ขณะที่เยี่ยนจ้าวเกอมองเหยียนซวี่ จู่ๆ เขาก็ยิ้มขึ้นมา “ก่อนหน้านี้ข้าคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ ว่าเหตุใดท่านผู้อาวุโสเหยียนจึงต้องการให้ข้าถึงแก่ความตายให้ได้”

“แต่หลังจากที่ได้พบเจอกับเยี่ยจิ่งคราวนี้ เหมือนกับข้าจะพอเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว”

เหยียนซวี่ตกตะลึง เขาเพียงแค่จะใช้เยี่ยจิ่งเป็นเหมือนดาบก็เท่านั้น ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเจตนาโดยส่วนตัวของตัวเขาเลยสักนิด

เมื่อได้ยินเยี่ยนจ้าวเกอพูดเช่นนี้ในขณะนี้ ภายในใจของเหยียนซวี่ก็พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา

สือเถี่ยพาเยี่ยจิ่งมาด้วยกัน บัดนี้เขาถูกคุมตัวเองไว้ จะขยับก็ไม่ได้ จะพูดก็พูดไม่ได้ ทำได้เพียงจับจ้องคนของเขากว่างเฉิงด้วยใบหน้าที่โกรธแค้นเท่านั้น

บัดนี้ได้ยินว่าตนมีส่วนข้องเกี่ยวกับเหยียนซวี่ ต่อให้เขาจะสติเลอะเลือนถึงเพียงใด ก็ยังรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงหันมองไปทางเหยียนซวี่ทันที

สือเถี่ยเองก็รู้สึกเหนือความคาดหมายเช่นเดียวกัน

สำหรับเหยียนซวี่แล้ว การที่จะกล่าวว่าพบเยี่ยจิ่งหมดสติอยู่ข้างทางโดยบังเอิญนั้น วิธีการพูดเช่นนี้ สือเถี่ยต้องเกิดข้อสงสัยอย่างแน่นอนอยู่แล้ว

กระนั้นเขาก็ไม่ได้คิดว่าเหยียนซวี่จะคิดเอาชีวิตของเยี่ยนจ้าวเกอ เพื่อช่วยเยี่ยจิ่งแก้แค้นแต่อย่างใด

ชั่วขณะหนึ่ง ความสนใจของทุกๆ คนก็ตกไปอยู่ที่ร่างของเยี่ยนจ้าวเกอ

แม้จะถูกทุกคนจดจ้อง ทว่าเยี่ยนจ้าวเกอก็ไม่ได้ร้อนรน “จากพิธีโลหิตจิตหวนเวลาเมื่อสักครู่ ทุกท่านคงจะเห็นทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นภายในหุบเหวปราการมังกรแล้ว”

“ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ร่างกายของเยี่ยจิ่งเหลวแหลก พังพินาศจนสิ้นภายในหุบเหวปราการมังกร”

“บัดนี้ได้รับการสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่ แน่นอนว่าวิชาวรยุทธ์เช่นนี้ ไม่ใช่วิชาทั่วไปจะสามารถเทียบเทียมได้”