บทที่ 95 ไล่สังหารเยี่ยจิ่งและเหยียนซวี่!

วิชาจันทราในแสงรัตติกาลของแสงรัตติกาลแห่งสำนักสุริยันศักดิ์สิทธิ์ บัดนี้ปกคลุมไปทั่วสารทิศ

ผู้คนที่อยู่ภายในอาณาเขตสนามพลังนี้ ต่างก็จะถูกวิชาจันทราในแสงรัตติกาลส่งผลกระทบ

ทว่าคู่ต่อสู้ของเขาก็ยังคงเป็นสือเถี่ย

การเผชิญหน้ากับยอดฝีมือเช่นนี้ แสงรัตติกาลก็จำเป็นต้องทุ่มพลังทั้งหมดเข้าสู้ ไม่สามารถจะเบนสมาธิไปสนใจสิ่งอื่นได้

ฉะนั้นอาณาเขตที่สนามพลังแสงรัตติกาลปกคลุมอยู่ ในตอนนี้จึงมีผลแค่บดบังการมองเห็นและก่อกวนประสาทสัมผัสเท่านั้น แต่ไม่สามารถทำอันตรายอะไรกับคนอื่นๆ ของเขากว่างเฉิงได้

เยี่ยนจ้าวเกอทอดสายตามองไกลออกไป ทว่าเห็นเพียงความมืดมิดเบื้องหน้าเท่านั้น

ถึงกระนั้นสือเถี่ยทำให้เหยียนซวี่บาดเจ็บแล้ว แสงสีทองจากแก้วสายนั้นซึมเข้าสู่ร่างกาย ทำลายร่างกายของเขาอย่างต่อเนื่อง

เหยียนซวี่ไม่สามารถขับมันออกจากร่างกายไปได้ ดังนั้นพลังของวิชากายเพชรของสือเถี่ย จึงส่งผลต่อภายในร่างกายของเขาตั้งแต่ต้น

แสงสีทองส่องทะลุออกมาจากภายในร่างกายของเหยียนซวี่ไม่หยุดหย่อน ราวกับว่าร่างกายของเขาสามารถเปล่งแสงได้อย่างไรอย่างนั้น นับเป็นการระบุตำแหน่งให้เยี่ยนจ้าวเกอได้อย่างดี

ส่วนเยี่ยจิ่ง แม้จะพยายามหนีสุดกำลัง ทว่าแสงเพลิงสีแดงทั่วร่างของเขาก็สว่างวาบ สะดุดตาท่ามกลางความมืดเป็นอย่างมากเช่นกัน

ทั้งสองคนเสมือนกับหิ่งห้อยในค่ำคืนอันมืดมิด ที่จะไม่เป็นจุดสนใจของคนอื่นก็คงยาก

และที่บังเอิญกว่านั้นก็คือ พวกเขาทั้งสองวิ่งไปในทิศทางเดียวกัน อันเนื่องมาจากความร้อนใจจนปกปิดไม่มิด

เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว เยี่ยนจ้าวเกอจึงไม่จำเป็นต้องแยกกับอาหู่ แค่จับตามองเหยียนซวี่กับเยี่ยจิ่ง แล้วไล่ตามไปก็พอ

เหยียนซวี่ผู้ซึ่งเป็นมหาปรมาจารย์ ที่จริงแล้วน่าจะเคลื่อนไหวตัวได้คล่องแคล่วรวดเร็วเป็นพันลี้ แต่เพราะบาดเจ็บสาหัสจนเกือบจะตายจากการโจมตีของสือเถี่ย ทำให้วรยุทธ์ของเขาลดลงจนต่ำกว่าระดับมหาปรมาจารย์แล้ว

อาการบาดเจ็บก็ทำให้เขาวิ่งช้าลง

ทั้งสองฝ่ายหลีกหนีไล่ตามกัน จนในที่สุดก็หลุดพ้นจากอาณาเขตของวิชาจันทราในแสงรัตติกาล

และเมื่อได้เห็นท้องฟ้าและแสงตะวันอีกครั้ง เบื้องหน้าของเหยียนซวี่ก็สว่างไสว และทันทีที่ประสาทสัมผัสฟื้นกลับคืนมา เขาก็รู้สึกได้ถึงการไล่ล่าจากด้านหลัง

เห็นได้ชัดว่าเยี่ยนจ้าวเกอและอาหู่อยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมแล้ว!

เมื่อลองคำนวณจากความเร็วของทั้งสองฝ่ายแล้ว เหยียนซวี่ก็ค้นพบด้วยความกลัดกลุ้มว่า หากยังวิ่งต่อไปเช่นนี้ ผลก็มีแต่จะถูกไล่ทันเท่านั้น

ดวงตาทั้งสองของเขาทอประกายเยือกเย็นและดุร้ายออกมา

เยี่ยนจ้าวเกอที่ไล่ตามอยู่ด้านหลัง เขาเห็นจู่ๆ เหยียนซวี่ก็หยุดฝีเท้าลง กลับหลังหันพุ่งเข้าหาตน!

สีหน้าอารมณ์ของเหยียนซวี่ดุร้ายอยู่บ้างเล็กน้อย “เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม ในเมื่อเจ้ารนหาที่ตาย เช่นนั้นข้าก็จะสงเคราะห์เจ้าเอง!”

เยี่ยจิ่งเองก็อยู่บริเวณใกล้ๆ ด้วยความร้อนรนจึงทำให้เขารับรู้สภาพแวดล้อมโดยรอบได้ไม่ดีนัก

เขาพุ่งตัวออกไปข้างหน้าอีกระยะหนึ่ง ก็ได้ยินเสียงตะโกนด้วยความโกรธ ครั้นเขาหันศีรษะกลับไปมอง ถึงได้สังเกตเห็นว่าเยี่ยนจ้าวเกอได้ไล่ตามมาถึงด้านหลังแล้ว

เมื่อเยี่ยจิ่งเห็นเยี่ยนจ้าวเกอแล้ว ดวงตาทั้งสองข้างก็พลันแดงก่ำ เหยียนซวี่และคนอื่นๆ ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาในทันที ภายในดวงตาคู่นั้นมีเพียงแต่เยี่ยนจ้าวเกอที่เขาเกลียดเข้ากระดูกดำเท่านั้น!

ท่ามกลางเสียงตะโกนอย่างบ้าคลั่ง เยี่ยจิ่งก็หยุดฝีเท้าลงในทันที แล้วกลับหลังหันพุ่งเข้าหาเยี่ยนจ้าวเกอเช่นกัน!

เยี่ยนจ้าวเกอมองเหยียนซวี่ที่กำลังเข้าใกล้ตนด้วยสีหน้าสงบนิ่ง จากนั้นเขายกมือขวาขึ้นแล้วสะบัดครั้งหนึ่ง แสงสีมรกตดุจมังกรก็แล่นออกไป

ท่ามกลางเสียงมังกรคำราม กระบี่วิญญาณมังกรมรกตก็วิ่งเข้าหาเหยียนซวี่

แม้อาการบาดเจ็บของอาหู่จะยังไม่หายสนิทดี แต่ก็เข้าช่วยเยี่ยนจ้าวเกอรับมือกับเหยียนซวี่และเยี่ยจิ่งที่หันกลับมาต่อสู้กับพวกเขาเช่นกัน

เหยียนซวี่ยิ้มเยือกเย็น “น้ำหน้าอย่างพวกเจ้าก็กล้าคิดมาไล่สังหารข้าหรือ”

“เยี่ยนจ้าวเกอ หลายวันมานี้หนทางของเจ้าช่างราบรื่นนัก ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำแล้วใช่หรือไม่”

ระหว่างที่กล่าว เหยียนซวี่ก็ลูบมือทั้งสองครั้งหนึ่ง แสงสลัวสายหนึ่งพลันส่องสว่างที่กลางฝ่ามือของเขา

ดาบสั้นทอประกายแสงสีฟ้าสลัวประจันเข้ากับกระบี่วิญญาณมังกรมรกตกลางอากาศ แล้วบังคับมันถอยกลับไป

พลังของดาบสั้นเปี่ยมล้นออกไปทั่วทั้งสี่ทิศประดุจกับคลื่นแสง อีกทั้งยังส่งเสียงหึ่งๆ ออกมาจากภายใน ราวกับว่ามีชีวิตเป็นของตนเองอย่างไรอย่างนั้น

ซึ่งนั่นก็คืออาวุธวิญญาณระดับกลางชิ้นหนึ่ง!

เหยียนซวี่จ้องเยี่ยนจ้าวเกอเขม็ง ภายในดวงตาทั้งสองแผ่ไอสังหารไปทั่วทุกทิศ “นิสัยกำเริบเสิบสานไม่อยู่กับที่อยู่ตลอดเวลาของเจ้า เจ้าคิดว่าเพราะเหตุใดเจ้าถึงมีชีวิตรอดมาได้ถึงวันนี้”

“หากไม่ใช่เพราะตระกูลของเจ้า ข้าจะขยี้เจ้าหรือฝังเจ้า มันก็อยู่แค่ที่ความต้องการของข้าก็เท่านั้น”

“ตอนนี้ ที่แห่งนี้ไม่มีเยี่ยนตี๋ บิดาของเจ้า และไม่มีสือเถี่ย ไม่มีมหาปรมาจารย์คนไหนสามารถปกป้องเจ้าได้แล้ว!”

แสงดาบในมือของเหยียนซวี่สว่างขึ้น “ถ้าทิ้งความหวาดกลัวที่มีต่อพ่อของเจ้าแล้ว ข้าจะฆ่าเจ้ามันก็ง่ายเหมือนบดขยี้มดตัวหนึ่งเท่านั้น!”

เมื่อแสงดาบสลัวๆ ส่องสว่างขึ้น ตะเกียงวังแปดทัศน์ลวงตาดวงหนึ่งก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศในพริบตา