ตอนที่ 5
บทที่ 5
November 4, 2026
หลังออกจากบริษัทของน้องสาว เขาเดินทางออกไปนอกจังหวัด ขณะนั่งรถไปใกล้ถึงจุดนัดหมายโทรศัพท์ของอเล็กซ์ก็สั่นอีกครั้ง เมื่อหยิบขึ้นมาดูก็ปรากฏเป็นชื่อพี่ชายบนหน้าจอ
“ครับ”
‘อเล็กซ์ วันนี้แกว่างมั้ย’ อคิณเอ่ยถามน้องชายทางโทรศัพท์
“ทำไมครับ”
‘ไปรับอาชิที่โรงเรียนให้ฉันหน่อย’
“แล้วทำไมพี่ไม่ไปรับเอง”
‘ฉันติดประชุม ไม่ว่าง อลินก็ไม่ว่างฉันโทรไปแล้ว มีแต่มาเฟียอย่างแกที่ว่าง’
คนฟังรับรู้ได้ถึงคำพูดประชดประชันนั้น แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเขากับพี่ชายก็เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เล็กจนโต
“ก็ได้”
‘ไปรับด้วยตัวเองนะ ห้ามสั่งให้ลูกน้องไปแทนเด็ดขาด’ คนปลายสายย้ำ เพราะรู้จักนิสัยของน้องชายเป็นอย่างดี
“ทำไม”
‘เพราะถ้าคนอื่นไปรับ ลูกฉันก็ไม่ได้กลับ’
นั่นคือกฎของโรงเรียน หากไม่ใช่ผู้ปกครอง หรือคนที่ผู้ปกครองแจ้งทางโรงเรียนไว้ ก็จะไม่มีการปล่อยนักเรียนออกจากโรงเรียนเด็ดขาด
“อือ…” เขารับปากอย่างไม่ค่อยเต็มใจมากนัก “คิงส์”
“ครับนาย”
“เลี้ยวกลับ”
“หะ...” คนขับรถมีอาการตกใจ เขาขับรถใกล้จึงจุดหมายปลายทางแล้วด้วยซ้ำ แต่อยู่ ๆ บอกให้เลี้ยวกลับ “แล้วนัดสำคัญละครับ”
จริง ๆ มันไม่ได้สำคัญอะไรกับเขาหรอก เพียงแต่เขาไม่มีอะไรทำ เลยลองไปตามคำชวน พอมีภารกิจต้องไปรับหลานชาย เขาเลยไม่อยากไปร่วมแล้ว
“มีปัญหาอะไร”
“เปล่าครับ”
รถเก๋งคันงามแล่นมาจอดหน้าโรงเรียน ก่อนที่ชายหนุ่มร่างสูงจะลงจากรถ เขาเดินไปหยุดตรงประตูที่มีครูกำลังยืนส่งนักเรียนกลับบ้านอยู่
“ไม่ทราบว่ามารับใครคะ” ครูผู้หญิงเอ่ยถาม
“หลานครับ” เขาตอบออกไป “ชื่ออาชิ”
“สักครู่นะคะ”
ไม่นานคุณครูก็เดินกลับมาพร้อมหนุ่มน้อยผู้มีนามว่าอาชิ เขาเป็นเด็กผู้ชายผิวขาวผมสีน้ำตาลเข้ม แต่กลับมีเด็กผู้ชายอายุรุ่นราวคราวเดียวกันอีกคนที่มีลักษณะคล้ายกันเดินตามออกมาด้วย
“คุณอาครับ” เด็กน้อยเอามือกระตุกชายเสื้อเจ้าของร่างสูง
“ว่าไง เจ้าแสบ” เขาเอามือยีผมหลานชายจนฟู ทั้งรู้สึกเอ็นดูและมันเขี้ยวในเวลาเดียวกัน
“รอก่อนได้มั้ยครับ”
“รออะไร” เขาไม่เข้าใจทำไมหลานชายถึงบอกให้รอทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลากลับบ้าน
“รอให้หม่าม๊าของออกัสมารับก่อน ชิไม่อยากให้ออกัสต้องอยู่คนเดียว”
อเล็กซ์เข้าใจได้ในทันที แต่ที่ไม่เข้าใจคือแม่ของเด็กที่หลานชายพูดถึงไปไหน เพราะนี่เขาก็มารับหลานชายช้าแล้วนะ
“แล้วแม่ของออกัสไปไหน”
“ไม่รู้ครับ”
“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าผู้ปกครองของเด็กคนนี้ไปไหนครับ” อเล็กซ์หันไปถามคุณครูที่ยืนอยู่ด้านหลังเด็กน้อยทั้งสอง
“อ๋อ คุณแม่ของน้องออกัสโทรมาบอกว่าติดประชุมค่ะ วันนี้จะมารับน้องออกัสช้าหน่อย”
“นะครับคุณอา” เด็กน้อยส่งสายตาอ้อนวอนให้อาของเขา
อเล็กซ์ก้มมองเด็กน้อยอีกคนที่กำลังมองเขาตาปริบ ๆ ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกแปลก ๆ ขึ้นในใจของเขา ดวงตาคู่นี้เหมือนเขาเคยเห็นที่ไหน
“เจ้าหนู” เขาเอ่ยเรียกออกัส
“ฮะ”
“แม่มารับช้าทุกวันหรือเปล่า”
“แค่ตอนที่หม่าม๊าติดประชุมฮะ”
“แล้วพ่อล่ะ”
“...” ออกัสเงียบไป เพราะเขาไม่รู้ว่าจะตอบยังไง เกิดมาเขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อคือใคร หน้าตาเป็นแบบไหน
“พ่อไปไหน” เมื่อออกัสไม่ตอบเขาเลยถามซ้ำ
“...” เด็กน้อยเงยหน้ามองอเล็กซ์อีกครั้ง
“คุณอา ออกัสไม่รู้จักพ่อครับ ชิเคยถามแล้ว ออกัสบอกว่าไม่รู้จักพ่อ” อาชิตอบแทน เพราะเขาเคยถามถึงพ่อของออกัสแล้ว ซึ่งออกัสก็บอกอาชิว่าไม่รู้จัก
“ญาติคนอื่น ๆ ล่ะ”
“ออกัสไม่รู้จักญาติครับ ออกัสมีแต่หม่าม๊า” อาชิตอบแทนเพื่อนอีกครั้ง