บทที่ 8

รถสปอร์ตสีเงินที่กำลังจอดอยู่ตรงฟุตบาทใกล้ประตูทางเข้าโรงเรียน เจ้าของรถยังคงนั่งอยู่ในรถ วันนี้เขาไม่ได้มารับหลานแต่ตั้งใจมาทำอย่างอื่น

เพียงเห็นเป้าหมายออกจากโรงเรียนไป เขาก็ขับรถตามออกไปช้า ๆ จนรถมาจอดตรงใต้ต้นไม้ใหญ่ในสวนสาธารณะ

ใบเฟิร์นนั่งอุ้มลูกน้อยที่กำลังหลับอยู่บนตัก เธอค่อย ๆ หลับตาลงสูดดมกลิ่นอายของอากาศยามเย็น ทุกครั้งที่อยู่ในบรรยากาศที่เงียบสงบเธอกลับรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก

อยู่ ๆ ก็มีชายหนุ่มร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ เธอเงยหน้ามองเขา ถ้าจำไม่ผิดเธอเคยเจอผู้ชายคนนี้เมื่อหลายวันก่อน เธอเห็นเขาผ่าน ๆ ในบริษัทของเพื่อนสนิท แต่ทำไมครั้งนี้เธอกลับคุ้นหน้าเขาเหมือนเคยเจอมามากกว่าหนึ่งครั้ง

“มองอะไร”

“ปะ...เปล่าค่ะ” ใบเฟิร์นรีบก้มหน้าลงทันที

“ขยับไปหน่อย”

แม้จะแปลกใจแต่น้ำเสียงดุดันนั้นก็ทำให้เธอไม่กล้าถาม และยอมขยับตามที่เขาบอกอย่างง่ายดาย

ชายหนุ่มนั่งลงเมื่อหญิงสาวขยับให้ ก่อนจะยกมือพาดไปตรงพนักพิงแล้วไขว่ห้าง เขาหันมองเธอจากด้านข้าง จมูกเล็กที่เชิดขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ทำเขาเผลอมอง

“ไม่เจอกันนานเลยนะ” อเล็กซ์พูดขึ้น

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้นเธอหันไปจ้องมองใบหน้าของเขาอีกครั้ง เธอเริ่มขยับออกห่างจากเขาเรื่อย ๆ โดยที่ยังไม่ละสายตาไปไหน เธอจำเขาได้แล้ว เขาคือชายชั่วในคืนนั้น คนที่ทำให้เธอต้องฝันร้าย

“ตกใจอะไรขนาดนั้น” เขาขยับหน้าเข้ไปใกล้แล้วกระซิบถามเธอ

“คุณคงจำคนผิดแล้วล่ะค่ะ” เธอรีบหลบหน้าเขาทันที

“เธอคิดอย่างนั้นเหรอ ใบเฟิร์น”

ใบเฟิร์นลุกขึ้นจากม้านั่งทันที เพื่อจะรีบเดินออกไปจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด แต่แล้วอเล็กซ์ก็รีบลุกแล้วเดินมาขวางหน้าเธอไว้

“ขอทางหน่อยค่ะ” ใบเฟิร์นจะเดินเลี่ยงไปทางอื่น

“หนีแบบนี้แสดงว่าจำฉันได้งั้นสิ” เพราะเขามั่นใจว่าก่อนหน้านี้ใบเฟิร์นคงจะจำเขาไม่ได้เหมือนกัน

เพราะแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่พวกเขาเจอกัน ตอนนั้นเธอคิดแค่เรื่องหาทางหนีไปจากตรงนั้นโดยไม่ได้สนใจอย่างอื่น แม้แต่หน้าตาอันหล่อเหลาของเข้าเธอก็ไม่สนใจที่จะมอง ส่วนเขาเอาแต่ความเจ็บปวดเสียใจจากฝีมือของคนอื่นไปลงที่เธอ โดยไม่สนว่าเธอจะเจ็บปวดเพียงใด

“...”

“เด็กคนนี้...” เขาเอื้อมมือไปลูบหลังออกัส แต่ใบเฟิร์นก็พาเบี่ยงตัวหลบ อเล็กซ์จึงต้องดึงมือกลับ

“ทะ...ทำไมคะ” เธอเริ่มกลัว กลัวว่าเขาจะรู้อะไรมา

“ฉันเคยเจอ”

“...” ใบเฟิร์นก้าวถอยหลังช้า ๆ ยิ่งเป็นแบบนี้เธอยิ่งต้องอยู่ให้ห่างจากเขา

“จะรีบไปไหน เห็นฉันเป็นผีหรือไง ทำไมถึงได้ทำหน้าแบบนั้น”

“คุณตามฉันมาทำไม”

“แค่มาดูว่าใช่คนที่ฉันเคย...” เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้

“เพื่ออะไรคะ” เธอไม่เข้าใจว่าเขาทำแบบนี้ทำไม

“เปล้า!!” เขาตอบเสียงสูง “แค่อยากมาทวงของ”

“ของ?” เธอทวนคำของเขา

“นาฬิกาของฉัน”

“คุณยังไม่ได้คืนเหรอ” ใบเฟิร์นถามด้วยความแปลกใจ เพราะเธอมั่นใจว่าเขาต้องได้มันคืนไปตั้งนานแล้ว หรือทางร้านยังไม่ติดต่อเขามา

“แสดงว่าเธอเป็นคนเอาไป” เขาเดินเข้าไปใกล้พลางจับไหล่ของเธอ “ฉันจะแจ้งตำรวจจับขโมย ภาพจากกล้องวงจรปิดก็ยังอยู่”

“...” ใบเฟิร์นนิ่งไป เธอจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี เธอไม่ได้ตั้งใจจะหยิบของ ๆ เขาออกมา แต่เพราะคนที่ช่วยเธอออกมาบอกให้เธอนำมันติดตัวมาด้วย และบอกกับเธอว่าต้องหนีไปให้ไกลจากผู้ชายคนนี้ ไม่อย่างนั้นถ้าถูกเขาตามเจอเธอจะถูกเขากักขังไว้แบบนี้ไปตลอด

“ว่าไง เธอจะรับผิดชอบยังไง นาฬิกาเรือนนั้นมีมูลค่าสิบล้านนะ ไม่สิ...ตอนนี้ราคาน่าจะเพิ่มขึ้น”

ใบเฟิร์นทำหน้าตกใจ เธอรู้ว่านาฬิกาเรือนนั้นราคาแพง แต่ไม่คิดว่าราคามันจะสูงขนาดนี้

“ฉะ...ฉันจะนำมันมาคืนค่ะ คุณอย่าเพิ่งแจ้งความได้มั้ย” เธอเริ่มหวั่นใจว่าเขาจะทำอย่างที่พูดจริง ๆ

“ฉันให้เวลาเธอหนึ่งอาทิตย์ นำนาฬิกามาคืนให้ได้ ด้วยตัวของเธอเอง”

“ค่ะ” ใบเฟิร์นรับปาก เพราะเธอแค่กลับไปที่ร้านแล้วนำมันกลับมาให้เขาด้วยตัวเอง

“ถ้าครบหนึ่งอาทิตย์แล้วยังไม่มีนาฬิกามาคืนฉัน เธอคงฉลาดพอที่จะรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เขาทิ้งคำขู่ให้เธอ “เอาโทรศัพท์มา”

“คุณจะทำอะไร”