บทที่ 101

เขาพยายามถ่างเปลือกตาอันหนักอึ้งขึ้น ในระหว่างความพร่ามัว เห็นเค้าโครงร่างที่คุ้นเคยอย่างพร่าเลือน

ภายในสายตาที่เลือนราง เค้าโครงของหญิงสาวค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น

ดวงตา จมูก ริมฝีปาก แก้ม...

เขามองเห็นนางกอดเขาเอาไว้ โถมตัวมาบนร่างกายของเขาอย่างร้อนใจ ปากที่ขยับกำลังพูดอะไรบางอย่างอย่างรีบด่วน ทั้งหมดนี้ หัวใจของเขาราวกับถูกอะไรบางอย่างมาเติมจนเต็มเปี่ยม

ริมฝีปากบางเผยอออกอย่างอ่อนแอ ในขณะที่กำลังจะอ้าปากพูด ก็ได้ยินหญิงสาวเอ่ย

“เฟิงเย่เสวียน ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ท่านค่อยยังชั่วแล้วหรือไม่? ท่านอย่าทำให้ข้าตกใจ!”

“ท่านมีแรงยกมือหรือไม่? ถ้าไม่อย่างนั้นท่านเขียนหนังสือหย่าให้ข้าก่อน!”

“...”

ทันทีที่ชายหนุ่มอ้าปาก ทันใดนั้นก็หายใจไม่ออก ลมหายใจติดขัด คอพับหมดสติไปเลย

“นายท่าน!”

หานเฟิงร้อนใจขึ้นมาแล้ว

“พระชายา ข้าได้ขับพิษร้ายทั้งหมดออกมาให้นายท่านแล้ว ทำไมนายท่านยังหมดสติไปอีก เขาจะไม่เป็นอะไรใช่หรือไม่? จะมีอันตรายถึงชีวิตหรือไม่!”

เขาร้อนใจจนถามออกมารวดเดียวหลายคำถาม

ฉู่เชียนหลีพลิกเปิดเปลือกตาของเฟิงเย่เสวียน เมื่อเห็นสีริมฝีปากของเขากลับมาเป็นปกติ เลือดที่ปลายนิ้วจากสีดำข้น กลายเป็นสีแดงสดแล้ว

เลือดกลับมาเป็นปกติ ตามหลักแล้วคือไม่มีปัญหาใหญ่

แต่เขากลับหมดสติไป

ฉู่เชียนหลีเอ่ยเสียงขรึม “หานเฟิง เจ้าไม่ต้องกังวลใจไป พิษได้ถูกขับออกมาหมดแล้ว”

“แต่ว่าเหตุใดนายท่านจึงหมดสติไป ก่อนหน้านี้ตอนที่ถูกพิษ เขาพยายามให้ไม่ให้หมดสติ แต่ทว่าตอนนี้...ข้าคิดว่าสถานการณ์ของเขากลับแย่ลงยิ่งกว่าเดิม!”

“ไม่หรอก”

ฉู่เชียนหลีเอ่ย “น่าจะเป็นเพราะร่างกายของเขาค่อนข้างอ่อนแอ ค่อนข้างบอบบาง ทนต่อพิษชนิดนี้ไม่ไหว ถึงได้หมดสติไป”

หานเฟิง “...”

พระชายา ท่านจริงจังหรือไม่?