บทที่ 11

เรือนหมิงเยว่

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างวิจิตรอ่อนโยน ร่างแสนอ่อนเพลียของเซียวจือฮว่านอนอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือซีดขาวไปสามส่วน ไม่มีสีเลือด ลมหายใจค่อนข้างกระชั้น

“เฉิน ทำให้ท่านต้อง... แค่ก... เป็นห่วง... รบกวนท่านทำงาน... แค่ก...”

นางรู้จักฉอเลาะบุรุษ

ท่าทางแสนทรมานเพราะขืนสะกดอาการไอเอาไว้แต่ยังคงคำนึงถึงบุรุษเช่นนั้นทำเอาคนสงสารยิ่ง

เฟิงเย่เสวียนนั่งอยู่ข้างเตียงกุมมือเล็กๆ ที่ค่อนข้างเย็นของนางเอาไว้ กล่าวเสียงหนักว่า “จือฮว่า ข้าจะต้องหายาดีมารักษาเจ้าให้ได้ ตลอดหลายปีมานี้ เป็นเพราะข้า เจ้าจึงต้องทุกข์ทรมาน”

“แค่ก...ไม่...” นางส่ายหน้าอย่างอ่อนแรงพลางจับจ้องดวงตาที่เปี่ยมด้วยความรักลึกล้ำไม่ทรยศของเขา

“ปีนั้น หากฮว่าเอ๋อร์มิได้ช่วยท่านอ๋องเอาไว้ ยามนี้ก็จะไม่ได้มีวาสนาได้แต่งงานกับท่านอ๋อง... แค่ก กลับเป็นฮว่าเอ๋อร์ที่ร่างกายอ่อนแอ ทำให้ท่านอ๋องเป็นห่วงเปล่าๆ ให้ท่านอ๋องพลอยต้องลำบาก...แค่ก...”

เพียงแค่ไม่กี่ประโยค นางก็ทั้งหอบทั้งไอไม่หยุด ท่าทางเช่นนั้น ดั่งต้นหยางหลิวโบกไหวท่ามกลางสายลม

เฟิงเย่เสวียนเอื้อมมือไปช่วยสอดชายผ้าห่มเข้าใต้ตัวนาง

เซียวจือฮว่ายังอยากพูดบางสิ่ง

แต่ในขณะนั้นเองกลับมีเสียงปี่ซั่วน่าที่สูงแหลม ระคายหู รุนแรงดังมาจากบนหลังคาอย่างกะทันหัน เหมือนสายฟ้าฟาดกลางท้องฟ้า เซียวจือฮว่าตกใจจนหายใจไม่ทัน

เอียงคอลงและหมดสติลงทันใด

“?”

สีหน้าของเฟิงเย่เสวียนถมึงทึงขึ้นโดยพลัน ก่อนพุ่งออกไปจากประตูและกระโดดขึ้นบนหลังคา เห็นสตรีนางหนึ่งกำลังเอามือประกบแก้ม ร่ายรำขณะเป่าเสียงดนตรีอย่างเข้าถึงอารมณ์ เสียงนั้นกรีดบาดฟากฟ้ายามราตรีของจวนอ๋องเฉิน ก้องสะท้อนไปทั่วทั้งจวน

แสบแก้วหูเป็นที่สุด!

ค่ำคืนดึกดื่นเป็นเวลาที่ควรนอนหลับ นางกลับมาเป่าปี่ซั่วน่าอยู่ที่นี่!

“ฉู่เชียนหลี!”

ฉู่เชียนหลีแค่รู้สึกว่าแก้วหูสั่น พอหยุดและมองไปก็เห็นว่าชายหนุ่มไม่รู้มายามใด กำลังจับจ้องนางด้วยสีหน้าเกรี้ยวโกรธ ขบฟันบอกว่า

“จือฮว่ายังไม่ป่วยถึงเพียงนั้น นี่เจ้าอยากส่งนางไปจนอดรนทนไม่ไหวเชียวหรือ?”

ซั่วน่าประโคม ผ้าขาวห่มคลุม แขกทั้งเมืองรออาหารขึ้นโต๊ะ?

ร่างนอนเหยียดตรง สองมือแผ่ออก เข้านอนในโลงฝังบนภูผา?

ฉู่เชียนหลีเพียงต้องการอาศัยความโศกเศร้าจากเสียงของปี่ซั่วน่ามาปลอบประโลมความทุกข์ใจที่ต้องสูญเสียสมบัติล้านล้านไป เช่นนี้ก็ผิดด้วยหรือ?

นางเศร้าโศก