บทที่ 112

ไฟครั้งนี้ลุกไหม้เป็นนานมาก ควันไฟที่หนาทึบปกคลุมทั่วทั้งยอดภูเขาเป็นเวลานาน

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร…

หน้าผาที่ลับตาและเงียบสงบ บนหินก้อนหนึ่งที่ยื่นออกมา มีเงาสองร่างนอนทับกันอยู่ตรงนั้น

“ซี้ด…”

เจ็บ

ตรงอกและหน้าท้องเหมือนถูกกระแทกอย่างรุนแรง ปวดอย่างจุกแน่น

ฉู่เชียนหลีค่อยๆ ฟื้นคืนสติ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้น ยกศีรษะที่หนักหน่วง ปลายเท้าลื่นไปที่ขอบหินโดยไม่ได้ตั้งใจ

ลมเย็นสายหนึ่งพัดเข้าไปในปลายกางเกง

“แม่เจ้า!”

พลันฉู่เชียนหลีตื่นตัวทันที

ใต้เท้า เหวลึกหมื่นจั้ง

เหนือศีรษะ ผาหินแหลมคม

นางติดอยู่ตรงกลาง!

“เฟิงเย่เสวียน!” เฟิงเย่เสวียนนอนอยู่ใต้ร่างนาง อยู่ในอาการหมดสติ สีหน้าซีดขาว ไม่มีท่าทีว่าจะฟื้น

ตอนร่วงลงมา เขาปกป้องนางไว้อย่างดีมาโดยตลอด…

หัวใจของฉู่เชียนหลีหนักอึ้งลงหลายส่วน

ตั้งแต่เมื่อไรกันแน่ พวกเขาพัฒนามาถึงระดับที่สามารถตายแทนกันได้…

“เฟิงเย่เสวียน ฟื้นสิ” นางตบหน้าเขา พลางเรียกเขา พลางกวาดมองโดยรอบ

หน้าผาแห่งนี้ลึกมาก มีต้นหญ้าและต้นไม้ขึ้นตามผาตรงนั้นนิดตรงนี้หน่อย หินที่ยื่นออกมาก้อนนี้ ‘รับ’ พวกเขาไว้โดยบังเอิญ

ไม่เช่นนั้น มีความเป็นไปได้ที่จะตกลงไปยังก้นหน้าผา เลือดเนื้อเละเป็นโจ๊ก

“เฟิงเย่เสวียน!”

ฉู่เชียนหลีจับไหล่เฟิงเย่เสวียนสุดแรง เพิ่งพยุงขึ้นมา ร่างกายที่หนักอึ้งของเขาก็ล้มลงไปในอ้อมกอดของนางอย่างไร้เรี่ยวแรง

นางที่ยืนไม่มั่นคง เซไปข้างหลังหนึ่งก้าว

ทันใดนั้น เท้าเหยียบโดนความว่างเปล่า ทั้งร่างพลิกคว่ำไปด้านหลัง

“อ่า!”

ถ้ำ!