บทที่ 117

ฉู่เชียนหลีนั่งตัวตรง เงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ พลางกวาดสายตามองถ้ำอย่างตื่นตัว

เมื่อครู่ระหว่างกึ่งหลับกึ่งตื่น นางได้ยินเสียง ‘ติ๋งๆ ซ่าๆ’

เสียงเบามาก แต่นางได้ยินจริงๆ

อยู่นั่น!

เสียงน้ำ!

“เฟิงเย่เสวียน ที่นั่นมีน้ำ!” ฉู่เชียนหลีชี้ไปที่ทิศทางหนึ่งอย่างฉับไว เป็นผนังหินของถ้ำ เสียงน้ำดังมาจากด้านหลังของผนังหิน

บนใบหน้าฉู่เชียนหลีเผยให้เห็นความตื่นเต้น

“ถ้าหากเดาไม่ผิด น่าจะเป็นแม่น้ำใต้ดินสายหนึ่ง หรือตาน้ำผุด ลำธารอะไรทำนองนี้ ขอแค่ไปตามกระแสน้ำ ก็สามารถออกไปได้!”

เฟิงเย่เสวียนประหลาดใจเล็กน้อย มีประกายสายหนึ่งแล่นผ่านแววตาอย่างคลุมเครือ

นางฉลาดมาก…

ฉู่เชียนหลีลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ ความดีใจเช่นนี้เป็นอารมณ์ของผู้หนีเอาชีวิตรอดพ้นจากภัยพิบัติแห่งความตาย เป็นแสงอันริบหรี่ในความมืด และเป็นความดีใจที่แม้แต่ความมั่งคั่งร่ำรวยและสิ่งที่ภาคภูมิใจที่สุดในชีวิตก็เทียบไม่ได้

เป็นความดีใจที่ยังมีชีวิตรอด!

มีน้ำก็มีทางรอดแล้ว!

นางรีบพุ่งพรวดไปที่ผนังหินตรงนั้น พลันเอียงศีรษะ เอาหูแนบตั้งใจฟัง

“มีน้ำจริงด้วย!”

ตอนกลางวันเพราะเหนื่อยล้าและประหม่า จึงไม่ทันสังเกต

ยามราตรีเงียบสงบ เริ่มผ่อนคลายลง นี่จึงรู้สึกตัว

“อืม” เฟิงเย่เสวียนลุกขึ้นยืน ก้าวออกไปข้างหน้า หลังจากลองใช้ฝ่ามือลูบหาอยู่ครู่หนึ่ง “ผนังหินนี้ค่อนข้างเย็น เมื่อใช้นิ้วกดสักพัก ก็จะเปียกชื้น มีน้ำจริงๆ”

ฉู่เชียนหลีรีบวิ่งไปด้านข้าง ยกก้อนหินหนักประมาณยี่สิบหรือสามสิบชั่งขึ้นมา

“หลบไป ข้าจะทุบมันให้แตก ลองดูว่าจะสามารถเจอทางออกหรือไม่”

เฟิงเย่เสวียนหลุดหัวเราะ “หินก้อนนี้เกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ แข็งมาก แต่เสียงน้ำเบามาก น่าจะมีความหนาห่างจากถ้ำพอสมควร”

อาศัยการทุบ มันเป็นไปไม่ได้!

“เช่นนั้นทำอย่างไรล่ะ?”

หนทางรอดอยู่ตรงหน้า กลับทำได้แต่มอง?

เฟิงเย่เสวียนกล่าวเสียงทุ้มต่ำ พลันยกฝ่ามือขึ้น “เชียนหลียืนห่างหน่อย”

“ท่านจะทำอะไร?”