ตอนที่ 1269
บทที่ 1270
October 21, 2026
อันธพาลเจ็บจนกรีดร้องเหมือนหมูโดนเชือด “อ๊ะๆ!”
ยังไม่ทันได้พักหายใจ ก็โดนถีบจนไปกลิ้งอยู่บนพื้น รองเท้าปักลายดอกไม้เหยียบลงบนหน้าอก หนักจนทำให้เขาหายใจไม่ออก กระอักเลือดออกมา
“พู่!”
เขากอดต้นขาของอวิ๋นอิง อยากดิ้นให้หลุด แต่หาของอวิ๋นอิงกดทับอยู่บนร่างกายของเขาเหมือนเหล็กกล้า และเขาก็เหมือนกับปลาตัวหนึ่งที่ถูกตอกตะปูอยู่บนเขียง พยายามดิ้นรนอย่างสุดชีวิต แต่ก็ดิ้นไม่หลุด
เจอผีแล้ว!
ทั้งที่นางผอมเช่นนี้ เหตุใดจึงมีแรงมากเช่นนี้?
ผู้หญิงคนนี้ยังเป็นมนุษย์อยู่หรือ?
ชาวบ้านก็ตะลึงเช่นกัน
อวิ๋นอิงอุ้มลูกสาวไว้ด้วยมือข้างเดียว ค่อยๆ ก้มลง ยกฝ่ามืออีกข้าง เหวี่ยงไปที่ใบหน้าของอันธพาลโดยตรง
“ข้าสั่งให้เจ้าเก็บ”
เพียะ!
“ไม่ได้ยินที่ข้าพูดหรือ?”
เพียะ!
“หูหนวกหรือ?”
เพียะ!
หนึ่งประโยค หนึ่งฝ่ามือ ตบจนอันธพาลหันซ้ายหันขวา มุมปากแตกมีเลือดไหล หูอื้อ สะบักสะบอมเหมือนสุนัขจรจัดตัวหนึ่ง ไม่หลงเหลือความฮึกเหิมของก่อนหน้านี้เลย
“ลูกพี่!”
ลิ่วล้อสามคนคว้าโต๊ะเก้าอี้และท่อนไม้ที่อยู่ข้างๆ ฟาดไปทางอวิ๋นอิงอย่างแรง
อวิ๋นอิงกระโดนหมุนตัวเตะพวกเขาสามคนจนลอยกระเด็นออกไปไกลเจ็ดแปดเมตร โดยไม่หันไปมอง
“อ่า!”
“อ๊ะ!”
“พู่!”
นี่มันใช่แม่หม้ายตัวน้อยที่อ่อนแอเสียที่ไหน? เห็นได้ชัดว่าเป็นสตรีสุดแกร่ง!
ทั้งสี่คุกเข่าอยู่บนพื้น กุมตำแหน่งที่บาดเจ็บ ร้องไห้ยอมรับผิด พลางเก็บผ้าเช็ดหน้า พลางร้องขอความเมตตา
“จอมยุทธ์หญิงโปรดไว้ชีวิต โปรดไว้ชีวิต ต่อไปพวกเราไม่กล้าอีกแล้ว จอมยุทธ์หญิงโปรดเมตตาด้วย!”
พวกเขาโดนสยบจนเชื่อฟัง
ชาวบ้านพากันยกนิ้วโป้งให้นาง
“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ถ้าข้าเห็นพวกเจ้ารังแกคนอีก ถึงเวลา อย่าหาว่าข้าใจร้ายนะ!” อวิ๋นอิงกล่าวจบ อุ้มลูกสาวเก็บแผง เดินจากไป
“ไม่กล้าแล้ว!”
“พวกเราไม่กล้าอีกแล้ว…”
ท้ายถนน ที่หัวมุม หนึ่งคนหนึ่งม้าหยุดอยู่ที่ตรงนั้นเงียบๆ จิ่งอี้นั่งอยู่บนหลังม้า มองแผ่นหลังอันเพรียวบางที่อยู่ไกลออกไปหลายเมตร มองเห็นลูกสาว รู้สึกจุกในลำคอ กำเชือกบังเหียนแน่นโดยไม่รู้ตัว