บทที่ 133

ใบหน้าเล็กของเยว่เอ๋อร์ตกใจจนซีดขาวเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทา

เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย เหตุใดวันนี้จึงทะเลาะกันเช่นนี้?

คำพูดฉู่เชียนหลีออกจากปาก อารมณ์ก็ขึ้นเช่นกัน เห็นใบหน้าของเฟิงเย่เสวียน ก็นึกถึงคำพูดของหานเฟิง นึกถึงแผนการของเขา นึกถึงเด็กหนุ่มผู้บริสุทธิ์ที่ถูกไฟคลอกตายที่ค่ายโจร…

“เฟิงเย่เสวียน เป็นเจ้าที่อยากรอข้า แต่สุดท้ายกลับมาโยนความผิดให้ข้า โทษที่ข้ากลับมาช้า?”

“ทำไม?”

“ตามที่เจ้าพูด เจ้าเตะข้าคืนที่เจ้าแต่งอนุภรรยา หรือนี่ไม่ใช่ความผิดของเจ้า แต่เป็นข้าที่ทำตัวต่ำ จงใจเอาร่างกายของตัวเองไปวางไว้ที่ใต้เท้าเจ้า?”

สีหน้าของเฟิงเย่เสวียนดูย่ำแย่เป็นพิเศษขึ้นมาทันที

“ตกลงเจ้าเป็นอะไรกันแน่?”

ตอนอยู่ภูเขากว่างหนิงยังดีๆ อยู่เลย

“ฉู่เชียนหลี หรือเจ้าลืมคำพูดที่พวกเราเคยคุยกันและเคยทำในถ้ำไปแล้ว…”

“พอที!” ฉู่เชียนหลีพูดขัดเสียงดัง “เรื่องที่ผ่านไปแล้วไม่ต้องพูดถึงอีก ข้าง่วงแล้ว”

นางยกเท้าจะเดิน กลับถูกเฟิงเย่เสวียนดึงกลับมา

“วันนี้ต้องพูดให้รู้เรื่อง!”

“ข้าไม่มีอะไรจะพูดกับเจ้า”

“ฉู่เชียนหลี!”

“ปล่อยข้า!”

“ตกลงข้าทำอะไรผิด!”

ระหว่างที่ทั้งสองโต้เถียง หนังสือเล็กๆ หนึ่งเล่มร่วงออกมาจากแขนเสื้อของฉู่เชียนหลี

แก๊ก…

เฟิงเย่เสวียนก้มศีรษะ เห็นข้างบนนั้นเต็มไปด้วยตัวเลข เขาก้มลงไปเก็บขึ้นมา

ตัวเลขสามตัว ถูกขีดฆ่าไปสี่ตัว ยังเหลืออีกยี่สิบหกตัว

“นี่คือ…”

“เจ้าเคยสัญญากับข้า หย่ากันหลังจากหนึ่งเดือน ยังเหลืออีกยี่สิบหกวัน”

ม่านตาเฟิงเย่เสวียนหด

หย่า…

ที่แท้นางคิดถึงเรื่องนี้มาโดยตลอด…