บทที่ 141

นางก้าวไปข้างหน้าอย่างเร็วด้วยความดีใจ “ฮว่าเอ๋อร์แค่บาดเจ็บที่มือ ไม่โดนน้ำก็ไม่เป็นอะไรแล้วเจ้าค่ะ”

ขอแค่สามารถไปเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองแต่งงานครบรอบห้าสิบปีของใต้เท้าหวังกับเขา ต่อให้กำลังป่วยก็ต้องไป

นั่นเป็นถึงงานเลี้ยงฉลองแต่งงานครบรอบห้าสิบปี!

ทั่วหล้า มีผู้ชายกี่คนที่ปฏิบัติต่อภรรยารักเดียวใจเดียว ไม่ทิ้งไม่ห่าง เสมอต้นเสมอปลายเหมือนใต้เท้าหวัง?

แล้วจะมีผู้ชายสักกี่ที่ไม่มีวันลืมความตั้งใจเดิม เกื้อหนุนกันและกัน อยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับภรรยาจนแก่เฒ่า?

งานเลี้ยงฉลองแต่งงานครบรอบห้าสิบปีนี้เป็นงานเลี้ยง ยิ่งกว่านั้นยังเป็นพรสำหรับความรักของคนหนุ่มสาว

นางต้องไปเข้าร่วม

นางจะไปพิสูจน์ให้ทุกคนเห็น ความสำคัญของนางที่อยู่ในใจท่านอ๋องไม่มีใครสามารถเทียบได้!

เฟิงเย่เสวียนกวาดมองมือที่พันด้วยผ้าพันแผลของนาง

ดึกเช่นนี้แล้ว นางยังจะออกไปข้างนอกอีกหรือ?

“นี่ก็ดึกแล้ว”

เซียวจือฮว่ากล่าวด้วยรอยยิ้ม “ ก่อนออกจากจวนแต่งหน้าหวีผมนานไปหน่อยเจ้าค่ะ”

นางมองท้องฟ้าแวบหนึ่ง “ ออกจากจวนตอนนี้ น่าจะไปถึงพอดี ไม่เสียงานแน่นอนเจ้าค่ะ”

นางยกกระโปรงผ้าแพรเก้าเมฆาที่เรียบเนียนและสวยงามขึ้น ก้าวข้ามธรณีประตู เดินลงจากขั้นบันได เตรียมเดินไปทางรถม้า ตอนที่กำลังจะขึ้นรถม้า

เสียงของฉู่เชียนหลีดังออกมาจากภายในจวน

“ข้าเสร็จแล้ว”

เซียวจือฮว่าหันไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็มองเห็นฉู่เชียนหลีเดินออกมา

สายตาของคนทั้งคู่ประสานกัน

พริบตานั้นเงียบสนิท

ฉู่เชียนหลีตะลึงงันครู่หนึ่ง “ดึกเช่นนี้แล้ว พระชายารองเซียวจะออกไปข้างนอกหรือ?”

เซียวจือฮว่า “?”

เหตุใดจึงรู้สึกว่าบทสนทนานี้มีอะไรบางอย่างไม่ถูกต้อง?

นางไม่ออกไป หรือฉู่เชียนหลีจะออกไป?

“ข้า…”

“เชียนหลี มา ขึ้นรถม้า” เฟิงเย่เสวียนก้าวออกมาพร้อมกับเอื้อมมือจับมือเล็กของฉู่เชียนหลีไว้ พลางโอบเอวเพรียวบางอีกข้างของนาง ออกแรงยกเบาๆ ก็ยกคนขึ้นรถม้า

ทันใดนั้น เซียวจือฮว่าที่ยืนอยู่ด้านข้างรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ยืนตัวแข็งโดยตรง…

ที่แท้ท่านอ๋องไม่ได้กำลังรอนาง…

ไม่ได้รอนาง…