บทที่ 144

“ข้า…” ผู้หญิงชนชั้นสูงชุดสีม่วงคนนั้นสีหน้าเปลี่ยนทันที

คำพูดที่ละเมิดเบื้องสูงเช่นนี้สามารถพูดเหลวไหลได้หรือ?

“พระชายาอ๋องเฉิน เจ้าไม่จำเป็นต้องพูดให้โทษแก่ข้าอย่างไร้เหตุผล ข้าไม่ได้มีเจตนาเช่นนี้!”

โดยรอบยังมีแขกอยู่ตั้งมากมาย หากเผยแพร่ออกไป ทำให้ฝ่าบาทกริ้วขึ้นมา นางยังจะสามารถรักษาศีรษะไว้ได้หรือ?

ฉู่เชียนหลีเหลือบมองนางอย่างเฉยเมยแวบหนึ่ง

“ไม่หรือ?”

“ท่านบอกว่าท่านเป็นอาวุโสของข้าไม่ใช่หรือ? ฝ่าบาทเป็นเสร็จพ่อของอ๋องเฉิน ก็ย่อมเป็นเสด็จพ่อของข้าเช่นกัน ไม่เท่ากับว่าท่านอยากเทียบเคียงฝ่าบาทหรือ?”

“อ๋อ…” นางราวกับตะลึงงันฉับพลัน เสียงสูงขึ้นสองส่วน “ที่แท้ท่านอยากเป็นฮองเฮา!”

“ฉู่เชียนหลี!”

พลันผู้หญิงชนชั้นสูงชุดสีม่วงลุกพรวดขึ้นมา

เป็นนางเด็กปากคอเราะรายยิ่งนัก!

นี่คือการหมิ่นเบื้องสูง โทษหนักถึงขั้นตัดศีรษะ!

“เจ้านี่มันเล่นลิ้นเก่งนัก หากพูดจาไม่เป็น ข้าไม่ถือสาที่จะสอนเจ้า!” นางก้าวมาข้างหน้าอย่างฉุนเฉียว ง้างมือจะตบหน้าฉู่เชียนหลี

ฉู่เชียนหลีหรี่ตา ปากแขนเสื้อขยับเล็กน้อย นางหยิบเข็มเงินออกมาหนึ่งเล่ม

ฝ่ามือกำลังจะตกลงมา

ทันใดนั้น ฝ่ามือใหญ่ที่เห็นข้อต่อชัดเจนข้างหนึ่งคว้ามือของผู้หญิงชนชั้นสูงชุดสีม่วงไว้ พลันออกแรงบีบที่นิ้ว

แกรบ…

“อ๊า!”

ทันใดนั้น ผู้หญิงชนชั้นสูงชุดสีม่วงส่งเสียงกรีดร้องเหมือนฆ่าหมู ทำให้แขกโดยรอบหันมามองด้วยความตกใจ

เห็นเพียงผู้ชายชุดผาวสีหมึกที่สุขุมและสูงศักดิ์จับข้อมือของผู้หญิงชนชั้นสูงไว้ ดวงตาสีดำยกขึ้นเล็กน้อย การเคลื่อนไหวที่ไม่ใส่ใจ แต่กลับเฉียบคมเหมือนนกอินทรี ระหว่างคิ้วปลดปล่อยกลิ่นอายอันโหดเหี้ยมที่ไม่อนุญาตให้สบตา

อ้าปาก พูดอย่างเย็นชา

“หากใต้เท้าหลี่ไม่สามารถดูแลฮูหยินของตัวเองให้ดี ข้าไม่ถือสาที่จะช่วยท่านสั่งสอน”

ท่ามกลางแขก ชายวัยกลางคนสวมชุดลำลองสีน้ำตาลคนหนึ่งรีบวิ่งออกมาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

“ขออภัย ขออภัย! ข้าน้อยประมาทเลินเล่อ ไม่ระวังล่วงเกินพระชายาอ๋องเฉิน ข้าน้อยผิดไปแล้ว!”