บทที่ 149

ทุกคน “?”

เหมือนถูกฟ้าผ่า ยืนตัวแข็งอยู่ตรงที่เดิม

วินาทีต่อมา เห็นเพียงฮูหยินผู้เฒ่าหวังจับขอบประตู ค่อยๆ เดินออกมา ปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนตัวเป็นๆ

ทุกคนเบิกตากว้าง สีหน้าราวกับเห็นผี

ฟื้นแล้ว?!

ฟื้นแล้วจริงๆ?

เห็นได้ชัดว่าสิ้นใจไปแล้ว…

พวกเขาไม่ได้ตาฝาดแน่นะ?

“ฮูหยิน…”

“ท่านแม่? ท่านแม่ ท่าน…”

ใต้เท้าหวังและลูกชายพุ่งพรวดเข้าไปด้วยความตกใจ จับมืออุ่นๆ ของฮูหยินผู้เฒ่าไว้ รู้สึกถึงอุณหภูมิในร่างกายจริงๆ น้ำตาแห่งความปลื้มปีติหลั่งไหลออกมา

รอยยิ้มของฮูหยินผู้เฒ่าหวังอ่อนโยน น้ำเสียงแหบแห้งแต่เมตตา

“ให้พวกเจ้าต้องเป็นห่วงแล้ว โชคดีที่ทักษะการแพทย์ของพระชายาอ๋องเฉินเลิศล้ำ ข้าจึงสามารถรอดมาได้”

พระชายาอ๋องเฉินมีความสามารถฟื้นคืนจากความตายได้จริง?

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร!

นางเป็นแค่คุณหนูจอมปลอมที่ถูกเลี้ยงไว้ในเรือนส่วนหลัง บิดาไม่เอ็นดู มารดาไม่รักใคร่ แม้แต่สถานศึกษาก็ไม่เคยไป ไม่รู้จักตัวอักษรสักคำ จะมีความรู้ทักษะการแพทย์ได้อย่างไร? แล้วจะช่วยคนได้อย่างไร?

สวรรค์!

ทุกคนรู้สึกเพียงงงงวยไปหมด สายตาที่มองไปทางฉู่เชียนหลีก็กลายเป็นซับซ้อน

มีประกายบางอย่างแลบผ่านแววตาผู้หญิงชุดกระโปรงสีน้ำตาล นางรีบกล่าวถาม

“ฮูหยินผู้เฒ่าหวัง เมื่อครู่มีเพียงท่านกับพระชายาอ๋องเฉินอยู่ด้วยกัน ใครเป็นคนทำร้ายท่าน? ท่านเห็น…อะไรหรือไม่?”

ทุกคนก็ค่อนข้างให้ความสนใจกับเรื่องนี้

รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าหายไป “เมื่อครู่ข้าเตรียมกลับห้องนอน มีคนเรียกข้าจากข้างหลังกะทันหัน พอข้าหันกลับไป ก็มองเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวและอัปลักษณ์มาก ตกใจจนกรีดร้อง หลังจากนั้นก็จำอะไรไม่ได้แล้ว…”

ได้รับความตกใจ หัวใจบีบรัด ได้รับการกระตุ้น ควบคู่กับหญิงชราอายุมากแล้ว จึงส่งผลให้เกิดภาวะช็อก

“อย่างอื่นก็ไม่เห็นอะไรแล้วหรือ?”

“ไม่เห็นแล้ว” ฮูหยินผู้เฒ่าหวังพูด

ผู้หญิงชุดกระโปรงสีน้ำตาลแอบถอนหายใจอย่างโล่งอก วินาทีต่อมา นางพูดเสียงดัง “ใบหน้าบิดเบี้ยวที่อัปลักษณ์มาก ก็คือพระชายาอ๋องเฉินไม่ใช่หรือ!”