บทที่ 154

คืนนี้ฉู่เชียนหลีหลับสบายเป็นพิเศษ

บางทีอาจจะเป็นเพราะความเข้าใจผิดเกี่ยวกับการปราบโจรภูเขากว่างหนิงได้คลี่คลายแล้ว บางทีอาจจะเป็นเพราะเมื่อคืนนี้ใครบางคนอยากจะคิดร้ายกับนาง แต่กลับถูกตลบหลังจนน่าอับอาย นางมีความสุขยิ่งนัก แม้กระทั่งแสงแดดในวันถัดมายังงดงามขึ้นไม่น้อย

วันรุ่งขึ้น

ฤดูใบไม้ร่วงอากาศเย็นสบาย

ฉู่เชียนหลีตื่นแต่เช้าตรู่ แต่กลับถูกพ่อบ้านแจ้งว่าให้ไปกินอาหารที่โถงด้านหน้า

นี่เป็นครั้งแรกของนางที่ได้ไปโถงด้านหน้า

เดิมทีคิดว่าเป็นเพราะมีแขกมาเยือนจวน จำต้องเข้าร่วม เมื่อตอนที่ไปถึง กลับพอว่าภายในห้องโถงอันใหญ่โตโอ่อ่า มีเพียงเฟิงเย่เสวียนคนเดียวเท่านั้น

ที่แท้...

เป็นอาหารเช้าของนางกับเขา เป็นครั้งแรกที่พวกเขากินอาหารเช้าด้วยกัน

อาหารบนโต๊ะมากมายหลากหลาย มีอาหารสิบสองอย่าง การตกแต่งจานงดงาม ทั้งผักและเนื้อปริมาณเหมาะสม กลิ่นหอมคละคลุ้ง ยังมีของหวาน น้ำผลไม้ ชาหอมที่ตั้งใจทำอย่างพิถีพิถัน มาตรฐานสูงยิ่ง

ฉู่เชียนหลีเลือกที่นั่งว่าง แล้วนั่งลงอย่างสง่างาม ทักทายพร้อมรอยยิ้ม

“ท่านอ๋องเมื่อคืนหลับสบายดีหรือไม่?”

“...”

ทันทีที่หญิงสายเอ่ยปาก เฟิงเย่เสวียนก็รู้สึกอัดอั้นตันใจขึ้นมา

“วันนี้เป็นวันมงคลอะไรงั้นหรือ? คิดไม่ถึงว่าจะเรียกข้ามากินข้าวด้วย ข้ากำลังหิวอยู่พอดีเลย ถ้าอย่างนั้นไม่เกรงแล้ว”

ฉู่เชียนหลีหยิบตะเกียบขึ้นมา กวาดสายตามองแวบหนึ่ง แล้วก็คีบอาหารที่ชอบที่สุดสองอย่าง ลงมือกินก่อน

สาวใช้ที่คอยปรนนิบัติอยู่ด้านข้างเห็นดังนั้น อยากจะก้าวไปข้างหน้า

“ท่าน...”

ทันทีที่อ้าปาก ชายหนุ่มก็กวาดสายตาที่เย็นชามากไป

สาวใช้แผ่นหลังเย็นวาบ หุบปากโดยสัญชาตญาณ ก้มหน้า ถอยออกไป ไม่กล้าพูดมากแม้แต่อีกคำเดียว

ตามกฎแล้ว ในจวนมีเพียงท่านอ๋องเริ่มกินแล้วภรรยาและอนุถึงจะกินได้ แต่คิดไม่ถึงว่าท่านอ๋องจะยอมให้กับไร้มารยาทของพระชายา...

พ่อบ้านเป็นคนที่สายตาเฉียบแหลม ยิ้มตาหยียืนอยู่ด้านข้าง

ฉู่เชียนหลีกินแบบมูมมาม

เฟิงเย่เสวียนขมวดคิ้ว นี่หิวมากี่วันแล้ว?