บทที่ 156

จวนอัครมหาเสนาบดีฉู่

ภายในเรือนที่งดงามหลังหนึ่ง แสงแดดในฤดูใบไม้ร่วงไม่ได้ร้อนแผดเผา แต่กลับมีความอบอุ่น เมื่อสาดส่องลงมาที่ตัวก็กำลังพอดี สบายอย่างยิ่ง

ภายในศาลา สองคนแม่ลูกกำลังปอกเปลือกองุ่นด้วยท่าทางสง่างาม โบกพัด เสพสุขกับชีวิตอันสุขสบาย

“ท่านแม่ ฉู่เชียนหลีได้รับความโปรดปรานจากอ๋องเฉินแล้ว จะกลับมาหรือ?”

ฉู่เจียวเจียวเอ่ยปากถาม

นางอันกรีดกรายเล็บมือที่เรียวยาวอย่างเกียจคร้าน นิ้วดอกกล้วยไม้[footnoteRef:1]เด็ดองุ่น ค่อย ๆ ปอกเปลือกทีละนิด กล่าวด้วยเสียงไม่พอใจ [1: กระบวนท่าวาดมือไม้ กรีดกรายนิ้วที่อ่อนช้อย]

“นางเป็นลูกสาวของข้า ข้าเป็นแม่ของนาง นางไม่เชื่อฟังข้า ทั่วทั้งเมืองหลวงจะได้รู้ว่าพระชายาอ๋องเฉินแต่งงานไปแล้ว ก็ลืมมารดา เป็นลูกอกตัญญู”

นางกล้าไม่กลับมา?

หึ~

“ถ้าไม่ใช่เพื่อเจ้า” นางอันกินองุ่นลงไป เช็ดปลายนิ้วจนสะอาด แล้วใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าผากของฉู่เจียวเจียวแรง ๆ

“ถ้าหากเจ้าเชื่อฟังคำของแม่ อยู่ให้ห่างจากอ๋องหลีคนนั้น แม่จะต้องทุกข์ใจเพราะเจ้าขนาดนี้หรือ?”

“ชอบใครไม่ชอบ ดันจะไปชอบขยะอย่างอ๋องหลีผู้ไร้อำนาจไร้อิทธิพลคนนั้น ทั้งยังไม่ได้รับความโปรดปรานนั่น!”

นางโมโหมากจริง ๆ แต่บุตรสาวดื้อรั้นหัวแข็ง จนปัญญา จำต้องสนับสนุน

ฉู่เจียวเจียวโอบแขนของมารดา ทำปากจู๋กล่าวอย่างออดอ้อน

“ท่านแม่~ อ๋องหลีไม่ใช่ขยะ เขามีความเฉียบแหลมทางด้านวรรณคดี แล้วก็เฉลียวฉลาดมาก เพียงแค่ขาดคนที่สนับสนุนประคับประคองช่วยเหลือ เชื่อว่าขอเพียงแค่เขามีโอกาสสักครั้ง ฝ่าบาทมองเห็นเขา เขาจะต้องก้าวหน้าแน่”

แววตาที่นางใช้มองคนไม่มีทางผิดพลาด

นางเชื่อมั่นในตัวอ๋องหลี

“เจ้า...เฮ้อ!” นางอันถอนหายใจ

เวลานี้ ด้านนอกเรือน คนรับใช้เดินเข้ามา “อี๋เหนียงอัน[footnoteRef:2] คุณหนูสาม พระชายาอ๋องเฉินมาแล้วเจ้าค่ะ” [2: คำเรียกอนุภรรยาของพ่อ]

“ให้นางเข้ามาเถอะ” นางอันจัดแจงเสื้อผ้าที่ยับเล็กน้อย จัดท่าทางเล็กน้อย

ผ่านไปครู่หนึ่ง

ฉู่เชียนหลีพาเยว่เอ๋อร์เดินเข้ามา เมื่อเห็นมารดาผู้ให้กำเนิดกับพี่สาวแท้ ๆ ที่อยู่ในศาลา แต่กลับไม่ได้มีความผูกพันมากเท่าใดนัก เพียงแค่ทักทายตามมารยาท