บทที่ 169

ทันใดนั้น การเรียกขานที่ดังใส ทำให้การกระทำของเฟิงเย่เสวียนชะงักไปเล็กน้อย

หลิงเชียนอี้สังเกตเห็นแล้ว ราวกับว่าหาลู่ทางที่ถูกต้อง รีบกอดต้นขาของฉู่เชียนหลีเอาไว้

“ท่านน้าสะใภ้ ท่านรีบพูดเกลี้ยกล่อมท่านน้าของข้าเร็ว ท่านน้าของข้านิสัยแย่ ลงมือหนัก ร่างกายบอบบางของข้าผู้เป็นหลานชายต้านทานไม่ไหวหรอก ท่านน้าสะใภ้!”

พูด‘ท่านน้าสะใภ้’อย่างชัดถ้อยชัดคำ เรียกได้อย่างคล่องปาก เรียกได้อย่างเสียงดังฟังชัด

เรียกจนเหมือนกับว่าเฟิงเย่เสวียนจะอารมณ์ดีไม่น้อย

เลิกคิ้วเล็กน้อย ความโกรธในดวงตาจางลงไม่น้อย

ฉู่เชียนหลีกลับรู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออก นางกับหลิงเชียนอี้อายุห่างกันไม่มาก นางไม่มีหลานชายโตขนาดนี้

“เจ้าลุกขึ้นมาก่อน” นางตบบ่าของหลิงเชียนอี้

“ท่านน้าสะใภ้ ข้าไม่กล้า...”

หลิงเชียนอี้หดคออย่างน่าสงสาร เม้มปากน้อยใจอย่างยิ่ง หลบที่ด้านหลังของนาง ดวงตาเล็กจ้องมองไปทางชายหนุ่มบางคนอย่างหวาดกลัว

ขี้ขลาด~

น้อยใจ~

ปอดแหก~

ตอนที่อยู่ด้านนอก เชี่ยวชาญทั้งเที่ยวเล่นดื่มกินมีเรื่อง แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าอ๋องเฉิน กลับขี้ขลาดราวกับลูกหมา ต่อหน้าและลับหลังราวกับคนละคน

สองบุคลิกแบบน่ารัก~

ฉู่เชียนหลีประคองหน้าผาก หันหน้ากลับไปมองเฟิงเย่เสวียน ขมวดคิ้วถาม

“ท่านโหวน้อยสนุกกับข้า ข้าประมาทเอง ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา ท่านยังจะลงโทษเขาอีก?”

ใช้กำลังลงโทษคน ถ้าอย่างนั้นก็ช่างไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย

เฟิงเย่เสวียนปล่อยแขนเสื้อลง “เชียนหลีบอกว่าไม่ลงโทษ ถ้าเช่นนั้นก็ไม่ลงโทษ”

เขาจ้องมองนางด้วยรอยยิ้มลึกซึ้ง ท่าทางที่เชื่อฟังเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังโปรดปรานเป็นพิเศษในเวลาเดียวกัน ราวกับกลัวเมียคุมเข้ม

สายตาที่ลึกซึ้งนั้นของเขา ยังแสดงออกต่อหน้าคนมากมายอีกด้วย กลับทำให้ฉู่เชียนหลีรู้สึกอึดอัดไม่น้อย

“อะแฮ่ม!” แก้มแดงเล็กน้อย

“อาจ...อาจจะเป็นเพราะข้านอนเยอะไปหน่อย จึงรู้สึกปวดเอวเล็กน้อย ข้าขอตัวไปเดินเล่น”

หลิงเชียนอี้รีบลุกขึ้นมา “ฉู่เชียนหลี ท่านรอข้าด้วย!”

เฟิงเย่เสวียนหรี่ดวงตาอย่างอันตราย “หือ?”

“...” หลิงเชียนอี้หนังตาเกร็งทันที รู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลังราวกับไม่ได้สวมเสื้อผ้า รีบเปลี่ยนคำพูด “ท่าน...ท่านน้าสะใภ้...”