บทที่ 2

เซียวจือฮว่าตกตะลึง “เฉิน…”

มิใช่ว่าเขารังเกียจฉู่เชียนหลีเป็นที่สุด ซ้ำยังบอกว่าจะยกตำแหน่งชายาเอกให้นางหรอกหรือ? เห็นอยู่ว่าหนังสือหย่าเขียนจวนจะเสร็จอยู่แล้ว แต่จู่ๆ กลับไม่หย่ากับนาง?

ฉู่เชียนหลีเองก็รู้สึกแปลกใจ หากเขาไม่หย่ากับนาง แล้วนางจะได้ท่องเที่ยวในยุคโบราณอย่างสบายอุราและเที่ยวเล่นอย่างมีความสุขได้อย่างไร?

“ท่านอ๋อง ข้ามีความผิดนี่!” นางโผเข้าไปกอดต้นขาของชายหนุ่ม เอ่ยประหนึ่งใจแทบขาด “สามเดือนก่อน ข้าวางยาท่าน บีบให้ท่านแต่งกับข้า ข้าผิดหลักคุณธรรม”

“เมื่อครู่ ก็จงใจปัดน้ำชาร้อนไปลวกถูกน้องเซียวอีก จิตใจคับแคบนัก”

“สตรีที่ใจแคบเช่นไส้ไก่ เจ้าเล่ห์เพทุบายเช่นข้า ไม่มีหน้าจะรั้งตำแหน่งชายาอ๋องเฉินจริงๆ ขอท่านอ๋องให้ผู้ล้ำเลิศกว่ามาแทนที่เถิด!”

ภายในใจ 'ผู้ชายบ้า รีบหย่าฉันเร็วๆ ฉันมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด อยู่มานานกว่านายตั้งหลายพันปี ไอ้เด็กรุ่นกระเตาะที่ขนยังขึ้นไม่หมดอย่างนาย มีสิทธิ์อะไรจะแต่งกับฉัน?'

รู้แต่แรก สิบปีก่อนฉันก็จะไม่ช่วยชีวิตนาย ให้นายจมน้ำตายไปเลยก็ดี!

เฟิงเย่เสวียนปรี่เข้าไปกุมคอเสื้อนาง “เมื่อครู่เจ้ากล่าวสิ่งใด?”

คนที่ช่วยชีวิตเขาเมื่อสิบปีก่อนไม่ใช่จือฮว่า…

ฉู่เชียนหลีแสดงสีหน้าสัตย์ซื่อ ร่ำไห้คร่ำครวญรับผิดอย่างจริงใจว่า “ท่านอ๋อง ข้าอยู่ในตำแหน่งชายาไม่ได้อีกแล้ว ข้ามีความผิดเจ้าค่ะ”

แต่ ตัวตนฝ่ายร้ายข้างในตัวนางกลับถลกแขนเสื้อ ด่าทอยกใหญ่ 'แม่นายน่ะสิ! กล้ากระชากคอเสื้อฉัน ไว้วันไหนฉันฮึดสู้ จะซัดนายกระเด็นติดผนังด้วยหมัดเดียว อยากแงะก็แงะไม่ออกเลย!' '

เฟิงเย่เสวียนได้ยินเสียงใจของนางทั้งหมดก็บันดาลโทสะจนหัวเราะออกมาในทันใด

ดี

ดียิ่งนัก!

ที่แท้แล้วที่นางแสดงท่าทีมีรักลึกซึ้งก่อนนี้ล้วนเสแสร้งออกมาทั้งสิ้น

เขาเองก็อยากจะดูนักว่าฉู่เชียนหลีที่มาจากศตวรรษอันใดๆ นั่น ทั้งยังบอกว่าตนเองรู้วิชาแพทย์ จะจัดการเขาอย่างไร!

“ไสหัวกลับไป” เขาสะบัดนางออก

“ท่านอ๋อง…”

“ข้าบอกให้เจ้าไสหัวไป!”

“…”

ออกไป!

ไอ้เด็กเลว แข่งเสียงดังกันใช่ไหม ออกไปบ้านพ่อนายน่ะสิ!